[Novus Mundus: MM] Fabuła

[Movart]

Marco czekał grzecznie na powrót elynina. W tym czasie rozejrzał się po porcie, lub po tym co z niego zostało.

[Ąrie]

Cóż, port nie był jakoś spektakularnie zniszczony, jedynie doki były w opłakanym stanie, a właściwie... ich nie było.
Mężczyzna zwrócił, wojownicy ponownie wzrok skupili na Tobie.
- Proszę mi opowiedzieć wszystko, co Pan wie. Ja przedstawię to mojemu Daimyo i on podejmie decyzję. - rzekł.

[Movart]

- Główny zarys już Pan zna. Rozpuściłem już wici i jestem w trakcie ustalania konkretnych nazwisk. Wszystkie szczegóły chciałbym zaprezentować osobiście Daymio, jako że ulica to nie jest najlepsze miejsce na tego typu rozmowy. Wie Pan, ściany mają uszy, szczególnie tutaj.

[Ąrie]

- Poinformuję Daimyo, a ten podejmie decyzję. - rzekł mężczyzna, a następnie odwrócił się i w asyście wojowników zaczął kroczyć w kierunku Pałacu, zostawiając Cię...

[Movart]

Marco podążył w niewielkiej odległości za nimi. No mój nowy przyjacielu, pomóż mi. Gdy tamci weszli do pałacu, Marco czekał w niewielkiej odległości przed wejściem.

[Ąrie]

Po dłuższej chwili, z Pałacu wyszedł ten sam Elynin, rzecząc.
- Bardzo mi przykro, ale Daimyo nie życzy sobie wizyt ani nie jest zainteresowany Pańskimi wiadomościami.

[Movart]

- No cóż, w takim razie może Pan przekazać Daymio, że gdy on bawi się tutaj, faktyczna flota imperium zapewne już dopływa do jego ojczyzny - stwierdził Marco - Powiem Panu, że przykro mi, bo Imperium potraktowało nas jako przynęty. Wykorzystali kolonię, pozwolili, aby Pański Daymio zajął się podbojem nasze kolonii, gdzie aktualnie oddziały imperium wkraczają do jego kraju. Natrafili na niego podczas walk z najeźdźcą ze wschodu i wykorzystali moment. Wie Pan na pewno, że imperium zawsze dostaje tego czego chce. Pójdę już spisać testament - odrzekł smutno, wykręcił się i powoli odszedł. Faktycznie jednak skrył się w jednej z bocznych uliczek i obserwował.

[Ąrie]

- Rozumiem, ale niestety nie mogę Panu pomóc. - odpowiedział mężczyzna obserwując, jak wycofujesz się powoli i znikasz w zaułku...

[Movart]

Marco przez chwilę czekał w zaułku, spoglądając czy wywołał jakąś reakcję.

[Ąrie]

Mężczyzna rozejrzał się dookoła i odwróciwszy się na pięcie, zmierzył z powrotem do pałacu...

[Movart]

Dobra czas coś konstruktywnego zrobić.. Wybrał się na rundkę wokół pałacu, szukając otwartych okien, balkonów, możliwych niepilnowanych wejść.

[Ąrie]

Chodziłeś dookoła placu, jednak wszystko było idealnie zamknięte i zatrzaśnięte. Nawet na balkonie znajdował się muszkieter, który zaczął groźnie krzyczeć, gdy Cię dojrzał, zmuszając Cię do wycofania się. Tymczasem, słońce powoli chyliło się ku horyzontowi...

[Movart]

Marco pokręcił głową w zaprzeczeniu. Jeszcze mam jedną możliwość... Skierował się w stronę rynku i zaczął szukać Pierra.

[Ąrie]

Zacząłeś chodzić wszędzie po rynku, który był (jak nigdy) kompletnie opustoszały i opuszczony. Zajrzałeś nawet do wszystkich pustych kramów i bocznych uliczek, Pierra jednak nigdzie nie było.
Zauważyłeś też, że po mieście zaczęły krążyć patrole najeźdźców, którzy wpychali ludzi siłą do mieszkań, rozkazując im pozostać w domach. Brutalni żołnierze bili, a następnie wrzucali ludzi do domów. Kilku, którzy nie potrafili wskazać swoich domów (bezdomni) trafiło do rzeki i... utonęło. Ulice pustoszały...

[Movart]

Niedobrze... Marco myślał intensywnie szukając pomysłów. Ostatnim z nich była wyprawa do koszar i tak też zrobił. Poruszał się jedynie w mroku, ciasnymi uliczkami. Jeśli za czasów służby odkrył jakieś mało uczęszczane wejście, to tam też się udał.