[Novus Mundus: MM] Fabuła

[Movart]

Marco ostrożnie zbliżył się do okien kantyny i zajrzał do środka.

[Ąrie]

Powoli zbliżyłeś się do okna, a strażnik stojący dalej, przy drzwiach wejściowych, nie dostrzegł Cię. Zaglądając do środka ujrzałeś, że jest ona pusta, a przy jednym ze stolików siedzi mężczyzna, który zawiadywał całej kantynie, z twarzą ukrytą w rękach...

[Movart]

Marco podszedł do okna, które znajdowało się jak najdalej od strażników przy bramie. Ukrył się za murem i zapukał w szybę. Początkowo wychylał się żeby zobaczyć twarz siedzącego człowieka. W zależności od tego, kto to był, różnie zareagował.

[Ąrie]

Zapukałeś do okna i zauważyłeś, że ów mężczyzna wychylił się. Był Ci to znany szef kuchni kantyny, który zmarszczył brew, podchodząc do okna. Gdy dojrzał Ciebie, otworzył szeroko oczy, rozejrzał się, otworzył okno i rzekł.
- To Ty! - szepnął. - Co Ty tu robisz? Jak przeżyłeś?

[Movart]

- Wycofaliśmy się wraz z inkwizytorami - szepnął - Ty jak widzę niezbyt jesteś zadowolony ze swoich nowych szefów?

[Ąrie]

- No, bynajmniej. - syknął, spoglądając w bok, na wartowników. - Mój biznes leży. Kantyny nikt już nie odwiedza... uwięzili wszystkich żołnierzy i strażników, którzy przeżyli, sami nie jedzą naszych posiłków. Tragedia...

[Movart]

- Działamy teraz pod przykrywką, mamy przygotować jak najlepszy grunt po kontratak. - odrzekł Marco wpatrując się co chwilę na wartowników - Muszę wykonać misję w koszarach, wpuścisz mnie do środka?

[Ąrie]

Mężczyzna bez wahania szerzej otworzył okno i zaprosił Cię gestem ręki do środka.
- Byle szybko, bo zaraz mają zmianę warty i mogą coś zobaczyć.

[Movart]

Marco rozejrzał się po kantynie - Pewnie nie masz prawda do żadnych pomocników, żeby mógł się swobodnie przemieszczać po koszarach? - zapytał sceptycznie Marco - Możesz mi coś powiedzieć o obecności żołnierzy? Muszę się dostać do prochu, bądź ładunków wybuchowych. I jeszcze jedna rzecz: masz może krzemień, lub coś w tym stylu? Coś czym rozpalasz w piecu? - rzucił serią pytań, po chwili dorzucił jeszcze - Wybacz, że Cię tak wykorzystuję, ale mam za wszelką cenę wypełnić misję. Na pewno wspomnę o Tobie Kapitanowi.

[Ąrie]

Mężczyzna szybko pobiegł na kuchnię i przyniósł Ci faktycznie krzemień.
- Cóż, pilnują koszar, a w szczególności magazynu jak oka w głowie. Po wszystkich pomieszczeniach śmigają te dziwadła z mieczami jak chorzy... krzywo się na nich spójrz, to Cię zaczną popychać a i może pobiją... dzikusy cholerne. I nie, wywalili wszystkich moich kucharzy na zbity pysk... więc to raczej nie przejdzie.

[Movart]

- Hmm, musi być jakiś sposób. Nigdy nie schodzą z posterunku? Na obiad chociażby?- zapytał Marco wyraźnie zastanawiając się co począć - Może jest tajne przejście, dzięki czemu chociaż mógłbym się zbliżyć do zbrojowni? Albo osłonięte wyjście stąd, jakimiś przeszkodami, przez co nie zostałbym od razu wykryty?

[Ąrie]

- Oo Panie... ciężko będzie. Te łajzy zmieniają się sprawnie i często, nie zostawiają jednak wakatów nigdzie. A pod wejściem do zbrojowni to wartowników mają bez przerwy, z muszkietami. Ostatnio jakiś facet chciał wejść do środka, nie wiem po co, ale nawet go nie ostrzegli, tylko od razu strzelili. Tajne przejścia... - zastanowił się. - Nie kojarzę. Ciężko tu nie zostać wykrytym, naprawdę...

[Movart]

- A gdybyśmy wzniecili pożar? Musieliby chyba zareagować, a ja mógłbym skorzystać na zamieszaniu. - zaproponował.

[Ąrie]

- Cóż... - zastanowił się. - W sumie i tak nie mamy nic do stracenia. Możemy spróbować... ale wtedy się tu zlecą. I co dalej?

[Movart]

- Proponuję coś takiego: musimy po pierwsze zagwarantować, że ten pożar zrobi dużo zamieszania, czyli nie może być jakiś tam mikro. Najlepiej z małym wybuchem. Następnie ja wybiegam drzwiami na plac ćwiczebny i krzyczę o pożarze, a ty wybiegasz na główny hol i tam robisz zamieszanie. Jednak do kantyny wracasz tylko ty i tam ich jakoś zajmujesz. Ja w tym czasie zostaje na placu ćwiczebnym i jak oni już znikną w kantynie szybko dobiorę się do zbrojowni. - skończył przedstawiać - Trochę ryzykowny plan, ale aktualnie nie mam nic lepszego. Mam tylko nadzieję, że pod wpływem adrenaliny nie zauważą, że to nie ja.