[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Claudie]

Uśmiechnęła się słysząc twoje pytanie i odpowiedziała - Sprośne? Zależy. Dziennik ma jeszcze sporo innych zabezpieczeń, trochę się natrudziłam by nikt niepowołany go odczytał tak łatwo. Zresztą, gdy go otworzysz to sama się przekonasz. A czy powinnaś się ukryć? Zdecydowanie nie. Powinnaś przygotowywać się na to, że możesz z tym kimś się skonfrontować. Wcześniej, później, nie ma różnicy. Pytanie, czy staniesz do tego sama, czy z kimś, kto będzie mógł Ci pomóc. Wyciągnij lekcje z tej nocy gdy zginęłam. Jak myślisz, gdyby Seth był tam był to by inaczej się to potoczyło? A może to było zaplanowane przez kogoś? Ale wtedy miałabym pewność, że ktoś jeszcze mnie wspiera. Podejrzewam, że wtedy to on by zginął, ale poświęcając się nie tylko dla mnie, ale i dla Ciebie. Przez chwilę widziałam też tą sytuację z tą dziewczyną w klubie. Uważasz, że lepiej wszystko pokonywać samemu, niż mieć kogoś, komu można zaufać do końca? Też tak uważałam po pewnej sytuacji. Czy to wyszło mnie i tej osobie na dobre? Oceń sama.

[Luna]

- sama już nie wiem co wybrać i im dłużej na ten temat mysle tym mniej wiem i mniej jestem w stanie pojąć. Wiem natomiast jedno...nic nie dzieje się bez powodu i od zawsze nawet było tak w mej ludźkiej rodzinie, wszystko miało na uwadze jakiś ważny cel - powiedziała.

[Claudie]

- No widzisz, masz już jakieś zalążki tego, czego możesz się chwycić - odpowiedziała Jane - Ale tak, nic się nie dzieje bez powodu... A co z tym, co powiedziałam na temat bycia samej bądź z kimś? Owszem, może to być za wcześnie. Ale może tak nie jest? Któż to może wiedzieć. Nigdy nie wiadomo, co się trafi.

[Luna]

- muszę sobie to i owo poukładać w głowie, by móc cokolwiek na ten temat powiedzieć. Póki co wolę tak postępować, mam również nieodparte uczucie, że tak jest najbezpieczniej i wierz mi nie w smak mi krzywdzenie najbliższych bądź patrzenie jak ich decyzje względem mnie doprowadzają do staczania się, inaczej na to spoglądałam jako człowiek a inaczej teraz to widzę i ludzie pod tym względem górują nad nami, my mamy bowiem wieczność na smutek i żal a oni mkną przez życie - gdy tak rozmawiały, jej oczy bardzo często były skierowane na krawęż klifu jak i na to co się dalej rozpościera.

[Claudie]

- Pamiętaj o tym, że to też wpływa na tę drugą osobę. Twoja decyzja wobec niej może być różnie odebrana. Najważniejsze to to, by się od nich nie dystansować. Utrzymywać jakąś nić porozumienia, może przyjaźń? Któż to wie jak to się potoczy dalej - po czym zauważyłaś, że sceneria zaczęła się zmieniać. Wszystko pojaśniało, i poczułaś potężny podmuch wiatru. Nie potrafiłaś mu się przeciwstawić i spadłaś z klifu. Nie mogłaś się niczego złapać, wszystko wokół Ciebie zaczęło się rozpadać.

Muzyka na tę część letargu.

Niebo się ściemniło, zamiast chmur zaczęły pojawiać się czerwono-złote obłoki. Po dłuższym spadaniu uderzyłaś o coś, co kiedyś było ziemią. Wszystko jest spalone do cna. Wstałaś, otrzepałaś się z pyłu a twoim oczom ukazał się widok... zagłady świata. Wszystko spalone, zniszczone, opuszczone. Po chwili usłyszałaś cichy jęk za sobą i odwróciłaś się. Zobaczyłaś Claudię, Olivię, Jane, Setha oraz Klaudiusza... którzy byli nabici na pal, a wokół nich krążyły ogniki płomieni, raz za razem kogoś raniąc. Usłyszałaś potężny głos w swojej głowie. Był on tysiąc razy boleśniejszy niż ten, który słyszałaś podczas spotkania z Radą - Spójrz na swoje dzieło dziecko! To jest to, co czeka Ciebie i wszystkich, z którymi będziesz! Nikt nie ocaleje, NIKT!

[Luna]

Kate padła na kolana krzycząc i łapiąc się za uszy, wrzeszczała tak głośno jak tylko mogła by zagłuszyć głos i ból który rozrywał ją od środka.

[Claudie]

Potężna siła podniosła Cię z ziemi, prostując twoje kończyny. Próbowałaś z tym walczyć, ale to było silniejsze, dużo silniejsze od Ciebie. Ponownie usłyszałaś głos - SPÓJRZ NA NICH! TO PRZEZ CIEBIE CIERPIĄ! NAJPIERW ONA, TWOJA PRAWDZIWA MATKA! POŚWIĘCIŁA SIĘ DLA CIEBIE, RATUJĄC TWOJE BEZUŻYTECZNE TRUCHŁO! - po czym ogień skumulował się na Jane. Usłyszałaś jej krzyk cierpienia, którzy przeszył twoje całe ciało. Po chwili ogień spopielił ją całkowicie, pozostał po niej tylko skrwawiony pal. Ponownie usłyszałaś - POTEM BYŁ ON! JEGO TEŻ ODRZUCIŁAŚ! JAK MYŚLISZ, CO SIĘ Z NIM STAŁO?! - po czym ogień przeskoczył na Setha, również go spalając do prochu... - DOBRZE WIESZ KTO BYŁ PO NIM! TO WSZYSTKO TWOJE DECYZJE, ALE TY ZA TO BĘDZIESZ CIERPIEĆ! - po czym ogień po kolei spalił Olivię, Klaudiusza i na końcu Claudię. Ona ostatnia starała się z ogniem walczyć, widziałaś że nawet go pokonuje, ale w końcu i ona przegrała walkę. Siła, która utrzymywała Cię przestała to robić i upadłaś jak kłoda na spaloną ziemię...

[Luna]

Kate ledwo ściśnięta w środku przez niebotyczny ból czołgała się po ziemi, jej całe ciało drżało, nie mogła nawet patrzeć na te pale tak bardzo miała zalane oczy krwią.
Próbowała odnaleźć w sobie jakiekolwiek pokłady siły by móc wstać, czuła się zepsuta od środka, bezbronna i upokorzona. Ból którą ją rozdzielał palił ją tak mocno, że mogła jedynie zaciskać zęby i czuć potworny gniew.

[Claudie]

Po jakimś czasie zebrałaś w końcu na tyle sił, że podniosłaś się najpierw na czworaka, a potem wstałaś. Zauważyłaś, że stoisz obok słupów, byłaś przy tym, na którym wbita była Claudia. Opuściłaś wzrok i zauważyłaś jej naszyjnik, który był lekko zakopany w jej prochach. Wyraźnie lśnił, niczym światło w ciemnym tunelu...

[Luna]

Kate otarła oczy i rozejrzała się dookoła, ruiny przypominające kamienne potwory o tysiącach oczu wlepionych właśnie w nią. Miejsce bólu w jednej chwili zastąpił spokój i pustka. Sama nawet nie wie ile czasu minęło gdy tak się rozglądała po krainie niczego, w której nawet nie czuła wiatru na swej skórze a pył wzbijał się ku górze przy nawet najmniejszym ruchu.
Przez dłuższą chwilę wpatrywała się też w naszyjnik, czując jak jej własna pustka drąży ją niczym czarna dziura, zamknęła oczy i chwyciła naszyjnik.

[Claudie]

Gdy chwyciłaś naszyjnik światło, które na nim świeciło wybuchło i oślepiło Cię. Czujesz, jak jakaś inna siła wyciąga Cię z dna nicości... Budzisz się nagle, widzisz że Claudia podaje Ci swoją vitae i mówi do Ciebie - Katherine, do jasnej cholery! Aleś mnie nastraszyła tym wybuchem - po chwili odrywa swoją rękę od twoich ust, liże ranę i pomaga Ci usiąść. Zauważasz, że ma ten naszyjnik, który widziałaś będąc w letargu. [odzyskujesz pięć pkt vitae, Claudia traci pięć] - Spokojnie, spokojnie mała, już wszystko dobrze. Możesz siedzieć? - po czym cały czas Cię podtrzymuje do momentu, aż nie poczujesz się pewnie. Powoli rozglądasz się, widzisz że jesteście u niej w mieszkaniu. W saloniku na sofie siedzi Klaudiusz, jeszcze nie wie że się obudziłaś...

[Luna]

Kate usiadła tuląc się w koc i chowając głowę w kolana. Nie odzywała się tylko próbowała poskładać myśli, obrazy z klubu, tej siły w uliczce, wizji jaką przeżyła i im więcej obrazów sobie przypominała, to tym mocniej zaciskała dłonie w pięści.

[Claudie]

- Jak... jak będziesz coś potrzebowała, to daj znać. Będę niedaleko - powiedziała asssamitka, po czym powoli wstała i skierowała się do ghula.

[Luna]

Kate wysunęła twarz i widziała jak odchodzi ale się nie odezwała, oparła twarz na policzku i wpatrywała się w okno po którego zewnętrznej stronie spływały krople deszczu. Czuła się wypalona w środku, czy naprawdę wszystko co robi aż będzie mieć takie znaczenie ? Czy też była to tylko wizja błędnych decyzji, jeżeli tak to jakie powinna podjąć by temu zaradzić ?
Pytania pozostawały bez odpowiedzi, mnożyły i hałasowały w jej głowie jak rój pszczół. Setki tysięcy były w tonie oskarżycielskim, mimo że pytania domagały się odpowiedzenia na nie, to ona nie potrafiła,

- jak długo pada ? - rzuciła pytanie w stronę szyby, chcąc zagłuszyć własne myśli.

[Claudie]

Niestety, szyba nie była w stanie udzielić Ci odpowiedzi. Widocznie nikt więcej Cię nie usłyszał, bo nikt z obecnych nie zareagował na twoje pytanie. Spojrzałaś się ponownie w stronę gdzie Claudia wychodziła i zauważyłaś, że prawie przewróciła się. W odpowiednią porę podchwycił ją Klaudiusz i pomógł jej usiąść na sofie. Coś powiedziała mu, być może prosząc go, po czym podszedł do lodówki...