[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Luna]

- najchętniej wszystko, nie wiem co się przyda a by próbować kogoś poznać nawet z opowieści to winno jej wysłuchać dokładnie i z uwagą - po czym podsunęła torbę i wyciągnęła notatnik, gdzie jak zwykle pogryziony ołówek trzymała w ustach, pióro było gotowe do notatek a zwykły długopis był założony na prawe ucho.

[Claudie]

- Od czego by tu zacząć... - powiedziała Olivia.
- Może od pierwszego spotkania? - podsunął Klaudiusz.
- Można i od tego. Widzisz, Jane była niezwykłą kainitką. Nie wiele znam z jej przeszłości jak była człowiekiem, wiem że urodziła się w przełomie XVIII i XIX wieku. Pochodziła z Wiednia, była córką jakiegoś żołnierza. Spokrewnił ją pewien arystokrata z Wiednia, wybacz, nie pamiętam nazwiska. W podobnym okresie byłyśmy neonatkami, w sumie gdy nie wyjeżdżałyśmy gdzieś w różne rejony świata, trzymałyśmy się razem, niczym siostry rodzone. Sporo miałyśmy przygód, mniejszych bądź większych. Przed wybuchem Wielkiej Wojny ja przeniosłam się do San Francisco, a ona wylądowała w Wenecji. Wtedy poznała Setha, pomimo najpierw ostrych animozji, assamici byli wtedy jeszcze objęci klątwą - to na przekór wszystkim i wszystkiemu zakochali się w sobie. Spędzili trochę czasu ze sobą, oczywiście ukrywali swój związek jak tylko mogli. Ale Rada Assamitów i Wiedeń nie spali, wiedzieli o wszystkim. Najpierw myśleli, że gdy wyślą ich w różne strony świata to uczucie zostanie zerwane. Gdzież tam. Tylko spotęgowało ich, aż wylądowali w San Francisco. Wtedy to Rada przez moje ręce postanowiło zakończyć ich związek. Nie powiem, byłam trochę zazdrosna o niego i o nią, jemu zakazałam pojawiania się w moim domu a ona się mnie wyrzekła. Cóż... Widocznie tak musiało być. Ich związek nie przetrwał próby i uderzenia z dwóch stron, Jane pozostała w mieście, ale nie odzywała się do mnie, a assamita podobno był wysyłany po całym świecie... Jane była wspaniałą osobą. Zawsze radosną, uśmiechniętą, nie bała się nigdy ratować kogoś, nawet gdy ryzykowała własnym życiem... Prawdziwa mistrzyni płomienia, potrafiła z nim wyprawiać różne cuda. Podobno była pod tym względem szkolona przez kogoś z Rady, ale nigdy to się nie potwierdziło... Po rozłące z Sethem, jej radość umarła. Pozostała tylko taką, która ratowała dalej innych, ale nie widziała już w tym radości. Ale chyba się zmieniła gdy poznała Ciebie. Szkoda, że jej nie poznałaś...
- W sumie niewiele mogę uzupełnić - powiedział ghul - Pani Olivia wszystko praktycznie opisała. Być może Seth jeszcze coś może rzucić, pod pewnymi względami znał ją najlepiej.
- Tak, ale nie ma go w mieście - odpowiedziała Olivia - monitoruję sytuację i wiem, że wyleciał w nieznanym kierunku tuż po tym, jak wyszedł od nas wtedy, gdy dał Ci zdjęcie Jane.
- Cóż, panienka ma wieczność na poznanie swojej matki.
- Chcesz jeszcze o coś dopytać? Sprecyzuj pytania, będzie łatwiej na nie odpowiedzieć.

[Luna]

- Skoro Wiedeń to może niemiecki z tym hasłem ? Jedno mamy, co tam dalej płomień który może to samo wyrażać lub mistrzynię go i tajemniczy znak ? Ktoś go kojarzy ? - spytała pokazując po raz kolejny dziennik.

[Claudie]

- O niemieckim nie pomyślałam - przyznała Olivia - Płomień może wyrażać wiele aspektów. Przyjaźń, miłość, gorąc. Może to być również samo słowo "płomień" w określonym języku.
- Może również oznaczać chaos, cierpienie, spaleniznę, strach, lęk - dopowiedział ghul, oglądając z zainteresowaniem dziennik z odległości.
- A mistrzynią była. Nie raz widziałam, jak jej ogień potrafił przybrać odpowiednią formę i tonację. Nie znam połowy tego co ona - powiedziała twoja matka, po czym westchnęła.
- Może ktoś z Rady by wiedział? - podsunął myśl Klaudiusz.
- I jak się z nimi skontaktować? Proszę Cię, są zajęci ważniejszymi sprawami niż słuchania próśb Protegowanej z San Francisco... - odpowiedziała mu Olivia.

[Luna]

- a symbol ? - spytała ponownie.

[Claudie]

- Znak jest rzeczywiście dziwny - odparła Olivia - nie przypomina żadnego znaku bądź litery ze znanych mi alfabetów.
- Trochę przypomina znak cechowy assamitów, ale jest jakby zniszczony - odpowiedział ghul.
- Czemu tak uważasz? - spytała ghula.
- Bo był ważny dla Jane. Być może on zna to słowo-klucz pasujące. Setha nie ma owszem, ale jest jego przyjaciółka... jak ona się nazywała... - zaczął się zastanawiać Klaudiusz.

[Luna]

- Claudia - odparła Kate bardzo dokładnie przerysowując symbol na małą karteczkę, którą później umieściła w swoim dzienniku.

[Claudie]

- No, to słyszę że panienka ma jakiś trop - odpowiedział Klaudiusz uśmiechając się ciepło do Ciebie.
- Czy jeszcze chcesz o czymś pogadać, Katherine? - spytała Olivia - Może jeszcze coś Cię dręczy?

[Luna]

- mam zagadkę do rozwiązania i to mnie póki co będzie męczyć, póki co to wszystko i dzięki za naradę - uśmiechnęła się do siedzących.

[Claudie]

- Typowa Tremere - zaśmiała się Olivia, po czym wstała i powiedziała do Klaudiusza - Póki co nie będziesz mi potrzebny, ale może Katherine będzie chciała podwózki, wspomożesz ją?
- Naturalnie Pani - powiedział wstając. Ukłonił się wam, po czym powiedział hasło do wrót i gdy otworzyły się na tyle szeroko, że mógł przejść to zrobił to i zniknął wam z widoku. Olivia zwróciła się w twoją stronę:
- Rozumiem, że będziesz teraz pracować nad tą sprawą? W sumie masz rację. Zdrajcy gryzą piach, Radzie zostałaś przedstawiona, wypełniasz swoje życie kainickie z prędkością światła, córko. Pracuj tak dalej, a wysoko zajdziesz.

[Luna]

- nie oczekuję pochwał i uznania, chce tylko wypełniać wolę klanu i chronić go przed zagrożenia z zewnątrz i z wewnątrz Jane na moim miejscu też chciała by poznać prawdę dla tego też po części robię to dla niej. Jeżeli noc jeszcze młoda to pewnie z podwózki skorzystam - powiedziała kierując się do własnego pokoju by się przebrać.

[Claudie]

Gdy żegnałaś się z matką usłyszałaś jeszcze od niej, byś uważała na siebie, po czym wyszłaś ze schronu, a wrota za tobą się zamknęły. Widocznie Olivia postanowiła jeszcze pomedytować. Po chwili dotarłaś do swojego pokoju, zastałaś go tak samo, jakim zostawiłaś.

Po przebraniu co postanawiasz? Przy okazji, jak chowasz ostrza?

[Luna]

Jeżeli pora zezwala przebiera w swój standardowy strój + torba, ostrza wraz z kaburami montuje na biodrach po prawe i lewej stronie by mogła je szybko palcem chwycić. Kieruje się do wyjścia by poprosić Klaudiusza o podwózkę we wskazane miejsce jakim jest schronienie Claudii.

[Claudie]

Gdy wysiadałaś ze starszego samochodu, Klaudiusz zapytał:
- Mam na panienkę czekać, czy wrócić do domu i być pod telefonem?

[Luna]

- jeżeli możesz to poczekaj - po czym udała się do Claudii, gdzie pewnie ponownie musiała się tłumaczyć do kogo idzie, gdy jednak jej się udaje to puka do jej drzwi mając nadzieję, że jest w środku.