[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Luna]

Wystraszyła się powtórki z przed kilku godzin, więc wyczyściła umysł, wtuliła się w Olivię i zamknęła oczy.

[Claudie]

Olivia trzymała Cię, aż całkowicie się nie uspokoiłaś( i będzie trzymać, dopóki będziesz chciała ;) )...
- Jestem przy tobie... już, córeczko... Będę zawsze, jak tylko mnie będziesz potrzebować... już... ciii..... Wszystko załatwimy.... uspokoimy... Wspólnie nauczymy się kontrolować twoje.. siły... ciii, spokojnie... Już, jestem przy tobie....

[Luna]

Kate nie spodobało się to,
- siły ? Wyjątkowa ? - odrzuciła dłonie i wstała chodząc nerwowo po pokoju,
- ty też to widzisz, prawda ? Nie jakąś tam Tremere tylko jest coś więcej, wyczuwasz to i starasz się pocieszać ale wiesz, że to nie pomoże - mówiła szybko i głośno.

[Claudie]

Olivia wstała i podeszła do Ciebie. Jeżeli się dajesz, ponownie Cię przytula. Jeżeli nie, stoi ciągle. W każdym bądź razie słyszysz - Nie ma nudnych Tremere, każdy na swój sposób jest inny. Ty od początku potrafisz taumaturgię płomienia. Jest to.. wyjątkowe. Większość Tremere uczyło się innych ścieżek, ty przeciwnie - ty jesteś płomieniem. Musisz, bądź musimy dowiedzieć się kim jesteś jeszcze... Staram się pocieszać? Mimo naszych różnic, jestem twoją matką i chcę jak najlepiej dla Ciebie. Możesz tego nie zrozumieć, ale tak już jest...

[Luna]

- gdybym była zwykłą Tremere płomienia jak Jane, nie martwiło by mnie go używanie i zgłębianie, tu chodzi o coś więcej. A co jeżeli za życia mogłam tak samo go używać jak teraz ? Jak to się może spotęgować, jakie zagrożenie ze sobą niesie ? Może powinnam przestać i uczyć się innej ? Co jeżeli wcale nie byłam do końca człowiekiem tylko jakąś hybrydą ? Może nawet moi rodzice też nimi byli i ich dopadli a mnie usiłowali i im się nie udało, co jeżeli jestem....potworem w ludzkiej skórze i w końcu co jeżeli wampirza bestia przy tym to pikuś ? - Dalej chodziła po pokoju nie zważając na jej chęci uspokojenia, chodziła i zadawała pytania wyliczając je na palcach, tak jakby oskarżała samą siebie o brak odpowiedzi.

[Claudie]

- Nie mów tak o sobie! Nie jesteś potworem! Nigdy, przenigdy tak nie myśl! - zapewniała Cię Olivia - Nie przestawiaj pogłębiać swojej wiedzy! Odchodząc teraz od taumaturgii płomienia stwierdzisz, że to oni, kimkolwiek są wygrają! A szkolenie się dwóch ścieżek naraz jest niesamowite trudne, praktycznie nierealne w tak krótkim czasie... Opowiesz mi, co się stało?

[Luna]

Kate się coś przypomniało, coś co od razu można dostrzec, zastanawiała się tylko czy tak jest wszędzie,
- patrz ! - podwinęła rękawy i pokazała jej wewnętrzne części rąk. Niby nic nadzwyczajnego ale jak się dobrze przyjrzeć można zobaczyć symetryczność żył, wszystkie układały się w esowate kształty,
- dalej uważasz, że to normalne ? Założę, że na prześwietleniu mam tak zbudowany cały układ krwionośny i nie, to nie efekt przeistoczenia - powiedziała.

[Claudie]

Olivia podeszła do Ciebie, chwyciła Cię delikatnie za dłoń i przejechała Ci palcem po ręce. Poczułaś, jak za jej dotknięciem budzi się w tobie płomień i zanika. Tak, jakby to specjalnie robiła. Spojrzała się na Ciebie i zobaczyłaś w jej oczach zrozumienie.
- Normalne? Nie. Unikalne? Być może. Szukałaś informacji, z czym to może być związane?

[Luna]

Wyrwała dłonie i otrzepała jakby z wody po czym schowała je w głębokich rękawach,
- z moim rodowodem, nie pamiętam nic o nim i o tym kim byli moi rodzice mam tylko te obrazy ale mam przeczucie, że oni wiedzieli, sami mogli być nawet tacy jak ja - powiedziała.

[Claudie]

- Obrazy to zawsze coś. Ale rozumiem, że chcesz się sama z tym zmierzyć. Pamiętaj tylko o jednym - nie jesteś sama. Masz mnie, masz Klaudiusza... Może masz Sylvię, chociaż staram się byście się nie spotykały. A czy jeszcze kogoś masz? To zależy tylko od Ciebie i twoich relacji z tą osobą. Nic, nie będę Ci dłużej zawracała głowy. Będę u siebie w gabinecie - po czym rzuciła Ci jeszcze ostatnie matczyne wspomnienie, spojrzała się na dziwną poduszkę i wyszła, zamykając za sobą drzwi...

[Luna]

Kate podeszła do ściany, podniosła dziennik i rzuciła go na łóżko i zaczęła się zastanawiać nad kolejnym zabezpieczeniem. Badała strony pod kątem światła, dotyku, szeptu, etc.

[Claudie]

Przy dotyku kartki poczułaś, jakby niewidzialny napis był grawerowany... niczym alfabetem Breila, ale coś nietypowego było w nim. Niestety, nie byłaś w stanie dokładnie rozpoznać języka... bo go nie znałaś. Mógł przypominać ten alfabet, a mógł być tylko naśladownictwem.

Co robisz?

[Luna]

Koncentruje się na dotyku jedną ręką i z zamkniętymi oczami piszę w notatniku co widzi przez dotyk, później szuka po książkach w biblioteczce czegoś co by temu odpowiadało.

[Claudie]

Niestety, nie znając alfabetu wychodziły Ci jakieś gryzmoły. Próbując nawet z komputerem wiedziałaś, że to nic nie da. Mogłaś zakładać, że jest to nietypowy alfabet Breila - w końcu Jane sama stwierdziła, że jest kilka zabezpieczeń...

Co robisz?

[Luna]

Zamyka się w bibliotece na dobre, robi dużego drinka, zapala kilka świec i robi sobie dużo miejsca,
- skoro to inny język to taki ma klucz i trzeba wszystko od początku rozpisać - po czym ze zdań zaczęła selekcjonować głoski i spółgłoski, powtarzane akcenty i rozpisywać alfabet. Robi to dokładnie i przykłada się jak może by rozpisać sobie taką mapę, później przyjdzie czas na kminienie języka.