[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Claudie]

- O, naprawdę? - odpowiedział pytaniem Cesar - Czyli jak musiałbym zasłużyć sobie na nie? Jeżeli nie zdobywać, czyżby poprosić? A może coś jeszcze innego?

[Luna]

- nie do tych drzwi pukasz, dopuść do świadomości, że po prostu mogę nie być zainteresowana a do czasu odlotu jedynie pragnę podziwiać to miasto nocą, tak bym je odpowiednio zapamiętała - powiedziała rozglądając się za kolejnymi dziełami sztuki.

[Claudie]

- Odlotu? Ciekawe. Czy zdradzisz mi o piękna, gdzie szukać twojej piękności na tym smutnym świecie? - spytał. Ty tymczasem rozglądałaś się po holu za kolejnymi dziełami sztuki, ale obejrzałaś praktycznie wszystko... Mogłaś spróbować jeszcze wejść z powrotem do głównej sali, być może tam jest coś ciekawego.

[Luna]

Westchnęła i się uśmiechnęła,
- za noc spędzoną ze mną musiałbyś ślubować szatanowi lojalność a wtedy ja bym pożarła twe serce a ostatnio co byś pomyślał to to, że ten wieczór mogłeś spędzić rozsądniej - ukłoniła mu się i jeszcze chwile wpatrywała się w niego,
- spokojnej nocy - szepnęła i udała się na główną salę.

[Claudie]

- Spokojnej nocy, piękna - odpowiedział tak, byś mogła usłyszeć i odprowadził Cię wzrokiem aż mu nie zniknęłaś... Ty tymczasem wróciłaś na główną salę. Spostrzegłaś, że ponownie twoja matka z Klaudiuszem tańczą, tym razem otwierają korowód tańczących walc. Widziałaś jej szczęście, które wprost wylewało się z niej. Stałaś tak przez chwilę, lecz przypomniałaś sobie po co się tutaj udałaś. Zaczęłaś rozglądać się za innymi dziełami sztuki, lecz po jakimś czasie praktycznie nic nie przykuło na dłużej twojej uwagi. Ponownie wybuchły oklaski od publiczności i spojrzałaś się na tańczących. Olivia z Klaudiuszem ukłonili się w każdą stronę i odeszli od korowodu. Po chwili podeszli do Ciebie i Olivia się spytała:
- I jak zwiedzanie? Poznałaś kogoś wartego poznania? Zauważyłaś coś ciekawego?

[Luna]

- trochę wartościowych lub nie dzieł sztuki i jeden ludzki napaleniec a wam jak wieczór mija ? - spytała.

[Claudie]

- Cóż, tak jak widać. Przy tańcu - odpowiedziała Olivia, uśmiechając się do Klaudiusza - Jesteś wspaniałym partnerem. Lepszego przyjaciela rodziny nie mogłam sobie wyobrazić.
- Pani również wie jak tańczyć, to nie tylko ja prowadziłem taniec. No i to Pani zawdzięczam życie - odpowiedział ghul, po czym spojrzał się na Ciebie - A może panienka by chciała spróbować? Obiecuję nie gryzę, a mogłaby panienka przekonać się, jak to jest.
- Tylko nie odmawiaj Katherine, proszę. Klaudiusz wspaniale prowadzi, na pewno dasz radę - odpowiedziała Olivia, uśmiechając się do Ciebie.

[Luna]

- z całym szacunkiem dla was ja nie tańczę i mogłabym tu setki razy wymienić gdzie próbowałam, zniechęciłam się latka temu i wole robić to na czym się znam może za sto lat się przekonam - uśmiechnęła się,
- kiedy mamy samolot ? - spytała.

[Claudie]

- Za mniej więcej trzy godziny - odpowiedział Klaudiusz, sprawdzając czas na zegarku - Być może wrócimy jeszcze do domu, by Pani i panienka odświeżyły się przed lotem?
- Dobrze, wyślij Sylvię, by oczekiwała na nas na lotnisku - odpowiedziała Olivia, obejmując Cię Katherine ramieniem i spytała - Chcesz jeszcze tutaj zostać, czy wracasz z nami?

[Luna]

- nie mam już tu czego szukać, zaakceptowano mnie i teraz będę musiała swą uwagę skupić na tropieniu prawdziwego doktora WHO, który stoi za zleceniem bądź również czynnym udziałem w zamordowaniu mej stworzycielki matko....to ważne i pewnie nie od razu odnajdę i odsłonię wszystkie karty ale jestem wytrwała i cierpliwa - szła tak do niej przytulona i mówiła dalej,
- czekają mnie jeszcze godziny jak nie setki godzin w zatopionych w treningu, ostatnio nawet wpadłam na pomysł by załamywać ogień w określone wzory i takie tam, nie będę cię zanudzać ale skoro mogę nazywać się tremere, to od teraz ważniejsze zadanie nader wszystko....nie zepsuć tego i sprawić by twe zaufanie jak i rady nie poszło na darmo - uśmiechnęła się i szły dalej razem.

[Claudie]

- Załamywać we wzory? - spytała Olivia - Może być ciekawe. Być może to ty mnie czegoś nauczysz - zaśmiała się po cichu, wyprowadzając Cię z budynku. Klaudiusz otworzył wam drzwi, po czym wsiadłyście i pojechałyście z powrotem do wynajętego domu. Gdy byłyście w środku, Olivia udała się do swojej sypialni, zapewne odświeżyć się przed lotem. Klaudiusz pozostał w salonie, usiadł na sofie i włączył telewizor, przerzucając kanałami aż trafił na powtórkę wiedeńskich wiadomości...

Co robisz po powrocie do domu?

[Luna]

Kate również się odświeża i przebiera się w coś bardziej wygodnego, po czym oczekuje na cynk do zejścia i udania się na samolot przy kawałku.

[Claudie]

Po jakimś czasie usłyszałaś pukanie do drzwi. Był to Klaudiusz, który poinformował Cię, że już pora. Wstałaś, zebrałaś swoje rzeczy i dołączyłaś do Olivii i ghula w salonie. Wyszliście z domu i limuzyną pojechaliście na lotnisko. Wsiedliście do tego samego samolotu, którym przyleciałaś do Wiednia, po czym wygodnie się rozsiadłaś obok Olivii i oczekiwałaś na start. Zauważyłaś, że Sylvia siedzi na samym końcu i wyraźnie unika twojego spojrzenia. Klaudiusz tymczasem poinformował kapitana, że mogą startować po czym również się wygodnie rozsiadł. Gdy samolot zaczął się wznosić, słońce już wstawało, a ty poczułaś się senna. Ułożyłaś swoją głowę na ramieniu Olivii i usnęłaś.

Opisz proszę swój sen.

[Luna]

Ground ahead, pull up, ground ahead pull up ! - wyrwało ją to ze snu, czuła jak samolot pikuje w dół i słyszała chrzest metalu, Chciała złapać matkę za rękę ale usłyszała jej przeraźliwy wyk z tyłu. Wyrwała pas i chwytając się oparcia wyjrzała na tył samolotu. Olivia leżała z rozerwanym brzuchem na tyłach a nad nią nachylała się Sylvia, która raz po raz zanurzała dłonie w niej wnętrznościach i coś wyjmowała by po chwili ssać i pić krew. Olivia krzyczała przeraźliwie i w bólu i na skutek objedzonej już jednej ręki jak i rozszarpanej nogi,

- zapier - chciała krzyknąć kumulując krew w dłoni - wtedy wstała Sylvia i się uśmiechnęła,

- marny puchu - zaśmiała się i rzuciła w Kate jedną z kul ognia a ta w panice chciała ją przechwycić i już czuła jak zbiera moc, gdy ta nic nie dając poparzyła jej dłoń i połowę twarzy jakby swych mocy nigdy nie miała. Sylvia doskoczyła i rozszarpała jej krtań jednym zwinnym ruchem spijając ze strzępów krew,

- zostawiłaś mnie tam i nie pamiętałaś o mnie, sprawiłaś by o mnie zapomnieli a ja wciąż czekam - z jakiegoś powodu słyszała zamiast głos Sylvii, głos Jane,
- brzydzę się tobą, udław się własnymi sikami i kałem - usłyszała jej krzyk próbując tamować krwawienie lecz nagle poczuła piekący ból między nogami, gdy tam zerknęła to zobaczyła rodzeństwo przepoławiające ją na pół własnymi dłońmi rozszarpując jej miednice jak ciasto makowe, kawałek po kawałku i śmieli się przy tym tak głośno, że Kate wrzeszcząc obudziła się z koszmaru i wciąć miała przed sobą mocno zwęglone oparcie od sąsiedniego miejsca.

Jej pasy były zerwane a ona leżała na tym zwęglonym siedzisku, które było po przeciwnej stronie, gdzie wciąż wbijając swe paznokcie tkwiła z wysuniętymi kłami
Po woli wracała jednak do rzeczywistości, gdzie nawet obraz zaczął przypominać wnętrze spokojnie lecącego samolotu.

[Claudie]

Niestety, nie obudziłaś się w samolocie, lecz już we własnym łóżku, tym razem ubrana tak, jak wsiadałaś do samolotu. Widocznie to Klaudiusz się tym razem tobą opiekował, nie dopuszczając Sylvii do Ciebie... Ale kto to wie? Może Sylvia nauczona już tym razem zachowała się tak jak powinna? Rozejrzałaś się po pokoju i zauważyłaś, że twoje standardowe ubranie jest już przygotowane, tak jak co noc zostało wyprane i wyprasowane. Dodatkowo na stole było pewne zawiniątko z kartką przyczepioną na wierzchu...

Co robisz?