[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Claudie]

"To assamita, strzeż się go. Nigdy nie wiesz, czy przychodzi jako przyjaciel, czy jako wróg" - ten sam głos kobiecy, po chwili znów ten, który nie mogłaś dopasować - "Potrafisz opanować swoje umiejętności? Potrafisz przyzwać płomień w każdej chwili? Czy nie panujesz nad nim? Wiemy, że były z tym problemy."

[Luna]

- zdaje sobie sprawę z zagrożenia co do płomienia to myślę że go kontroluje bardziej niż on mnie....choć wciąż się uczę i poznaje techniki jego natury - przyznała.

[Claudie]

Tym razem usłyszałaś wszystkie głosy, które brzmiały tak samo. Potęga ich głosu była nie do wytrzymania, z bólu aż upadłaś na kolana. "Co oznacza bycie dla Ciebie Tremere?! Co chcesz osiągnąć przez nasze nauki?!"

[Luna]

Kate odruchowo zatkała uszy.

- zgłębiać tajemnice, chronić niepożądanych przed zgubnymi skutkami jej szerzenia i należeć do was ! - odruchowo chyba krzyczała.

[Claudie]

"Wstań Léno Rufus! Wstań i podejdź do nas!" - usłyszałaś z podobną siłą słowa w swojej głowie, lecz nie bolały one tak jak ostatnio...

[Luna]

Kate oczywiście wstała i poprawiła kreację po czym podeszła.

[Claudie]

Podchodząc do Rady, słyszałaś odbicia swoich kroków. Po chwili podeszła do pierwszego członka Rady, a on wyciągnął przed siebie swoją dłoń. Przeciął nadgarstek i wypiłaś vitae członka. Tak było za każdym razem i po chwili w twoim ciele krążyła vitae Starszych. Czułaś, że każda kropla od nich wyróżniała się na swój sposób, ale potęga w niej zawarta była... niesamowita. Gdy ponownie podeszłaś przed Radę, usłyszałaś w swojej głowie głos wszystkich "Léno Rufus, oficjalnie witamy Cię w rodzinie klanu Tremere. Pogłębiaj swoją wiedzę, staw czoła swemu przeznaczeniu i pracuj w imię klanu. Służ nam dobrze, a nie zapomnimy o tobie. Możesz odejść. Zaczekaj na zewnątrz. Gdy będziesz odchodzić, przekaż Olivii Waterson, by podeszła przed oblicze Rady."

[Luna]

Bardzo nisko im się ukłoniła i opuściła pomieszczenie,
- no to mnie przyjęto - orzekła jak tylko ją zobaczyła,
- rada ciebie też wzywa a ja tu poczekam na ciebie - po czym podparła ścianę.

[Claudie]

- Życz mi powodzenia, mam nadzieję że się jeszcze z Tobą zobaczę - po czym uśmiechnęła się na koniec do Ciebie i przeszła przez drzwi. Stanęłaś pod ścianą i czekałaś. Mijały sekundy, minuty... Być może godziny. Miałaś wrażenie, że stoisz tutaj przez wieczność. Ba, nawet zaczęłaś się zastanawiać, czy czasem nie staniesz się częścią tej ściany jako nie-żywy przykład tego, że piękno można odnaleźć wszędzie.... Po kilkudziesięciu minutach drzwi się otworzyły i wyszła Olivia, po czym drzwi się zamknęły. Widziałaś, że jest uradowana i gdy tylko wasze spojrzenia się spotkały, podeszła do Ciebie i mocno Cię przytuliła. Usłyszałaś w swoim uchu:
- Oficjalnie jestem twoją matką. Rada zgodziła się, bym to ja dalej opiekowała się Tobą, do czasu aż nie uznam, że przestaniesz być neonatką.

[Luna]

Uściskała ją mocno,
- tak się bałam, że cie nie wypuszczą i to fantastycznie, że w końcu mnie przyjęto a tobie przybyło obowiązków hihih - zaśmiała się.

[Claudie]

- Nie jesteś obowiązkiem, jesteś nagrodą Katherine - powiedziała, po czym puściła Cię i poprowadziła Cię do wyjścia. Po dłuższej chwili stanęłyście w przedpokoju i podszedł do Was Klaudiusz, po czym powiedział:
- Już się bałem o Panią i Panienkę. Tak długo to trwało... Ale widząc was obydwie szczęśliwe to mam zrozumieć, że wszystko się udało?
- Tak Klaudiuszu. Katherine stała się oficjalnie moją córką, a ja jej matką - po czym Olivia odwróciła głowę w twoją stronę i spytała:
- Chcesz coś robić, córko? Ten wieczór należy do Ciebie.

[Luna]

Wzruszyła ramionami i nałożyła kaptur,

- nie wiem pewnie się pokręcę trochę - powiedziała.

[Claudie]

- Nie bądź taka poważna, proszę Cię - powiedziała Olivia, otaczając Cię ramieniem - Nie dzisiaj, nie tutaj. Wiedeń to wspaniałe miasto, niestety nie zdążymy zwiedzić go w całości. Być może kiedyś będziemy mogły albo sama będziesz mogła zorganizować sobie tutaj wakacje. O czwartej mamy lot powrotny do San Francisco, więc mamy - po czym spojrzała na zegarek - jeszcze pięć godzin do wylotu...

[Luna]

- taka już jestem na takowych imprezach - powiedziała i jak zwykle rozglądała się po pomieszczeniu podziwiając to i owo.

[Claudie]

- Miejmy nadzieję, że zmienisz swoje nastawienie - odpowiedziała Olivia, po czym pocałowała Cię w czoło i puściła, po czym spytała ghula:
- Klaudiuszu, czy jeszcze orkiestra gra?
- Naturalnie, Pani. Czy Pani chce zatańczyć?
- Prowadź - po czym Klaudiusz wziął Olivię pod rękę i poprowadził ją do głównej hali, prawdopodobnie na parkiet.

Co robisz? Idziesz z nimi, czy jeszcze rozglądasz się po pomieszczeniu?