[Warhammer] Przygoda pierwsza

[Octavian]

Nie jesteście głupcami, kilka rzeczy umiecie dostrzec i wyciągnąć wnioski.
Trupy nie śmierdzą już zbyt mocno, czyli leżą tu już dłuższy czas.
Są w stanie dość mocnego rozkładu.
Kilka bełtów istotnie nadaje się jeszcze do użytku, raczej mniej niż bardziej - ale to zawsze coś.
Na szyjach dwóch trupów wiszą tanie wisiorki, ozdobione motywem figowego liścia.
Na każdym ktoś położył liścik, to taka karteczka:

GRATULUJĘ SPOTKAŁEŚ GRUPĘ Z BANDY VALENTINA

Korytarz wychodzi dalej z tego pokoju, skręca jednak w lewo.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Zastanawia się, czy mógł gdzieś kiedyś usłyszeć cokolwiek o Gangu Valentina i jeśli tak, to co.

[Octavian]

Ta, jasne....
Nie ma nic lepszego niż studiowanie nazw i zwyczajów gangów.
Pewnie!
Jeszcze może napisze sobie almanach "Wielcy przestępcy Nuln i ich tajny język".

Stoisz w pokoju pełnym trupów i analizujesz semantykę nizin społecznych i ich kodów, brawo.



Jeszcze jakieś pomysły? Może będziecie teraz zajmować się ich profilem psychologicznym w kontekście życia ekonomicznego? Czy może będziecie teraz studiować detale haftów w ich portkach w odniesieniu do kodów bitewnych? Brawo, rewelacyjny pomysł, tyle wiecie o życiu półświatka w Nuln co Imperator o spływie tratwą fliskaków.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Rusza dalej korytarzem.
Notuje sobie w pamięci, żeby w przyszłości spisać almanach Wielcy przestępcy Nuln i ich tajny język.

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Zbiera bełty i rusza korytarzem wypatrując rzeczy wartej uwagi.

[Octavian]

Korytarz się rozwidla, jedna odnoga idzie w lewo, druga w prawo.
Mniej więcej pośrodku leży zdewastowany posąg, coś w rodzaju gargulca, taki pół-nietoperz, pół-facet, ale chyba...
strasznie zdewastowane.
Ciężko powiedzieć coś więcej, korytarz wychodzi z pokoju pełnego trupów i zaczyna się rozwidlenie, gargulec i tyle, no może trochę gruzu....
Z pokoju pełnego trupów...
Zwykła sytuacja, pokój pełen trupów i taka ścieżka.
Jedna w lewo druga w prawo, z pokoju pełnego trupów, no i gargulec, no i tyle. Z pokoju pełnego TRUPÓW!

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann daje znak by jego towarzysz poszedł za nim a następnie pewnym krokiem skręca w lewo.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Podąża za Johannem.

[Octavian]

Dym z waszej deski, udającej pochodnię ściele się w przeciwnym kierunku, to znaczy w tej sytuacji na wasze prawo.
Zwracacie też uwagę na inne detale - na przykład na szyjach dwóch z trupów wiszą wisiorki ozdobione motywem figowego liścia. Dostrzegacie to wychodząc już z tego pomieszczenia - pełnego trupów, idziecie w lewo korytarzem przez chwilę i wchodzicie do nie oświetlonej komnaty.
Na podłodze leży tu dywan, meble, wszystko jest porządne.
Wzdłuż prawej ściany stoi masywna biblioteczka.
Większość książek leży jednak na podłodze...

tu chyba też leży jakiś trup.
Na pewno, kolejny trup.

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann przeszukuje dokładnie biblioteczkę. Chce zajrzeć czy nie ma czegoś pod dywanem...

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Widząc, że Johann bierze się za przeglądanie biblioteczki, sam postanawia przyjrzeć się dokładnie trupom.

[Octavian]

To zwłoki mężczyzny w średnim wieku, ubranego w drogi strój.
Jego skóra wygląda, no cóż...
Ładnie można powiedzieć, że ma "odcień bladobrązowy", ale to zabawne sformułowanie.
Facet zgnił, ma takie dziwne "pryszcze", z których coś cieknie, może trzy.
Brakuje mu ramienia.

Pod dywanem było trochę kurzu.
Dym nadal płynie w kierunku jeszcze nie sprawdzonego przejścia.
Trochę oswajacie się z tą sytuacją, ale jesteście napięci.

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann zaczyna się czuć nie swojo w tym miejscu pełnym trupów. Zwraca się do towarzysza...
- Chodźmy już stąd! To miejsce jest odrażające i nie widzę sensu tutaj dalej przebywać. Musimy znaleźć w końcu jakieś wyjście z tych przeklętych podziemi. Chodźmy do drugiego korytarza, jeszcze się nabawimy czegoś od tych gnijących ciał.
Po czym Johann z kwaśną miną pełną obrzydzenia dla otoczenia w jakim się znajduje szybkim krokiem udaje się do drugiego wyjścia. Kiedy odwraca się od towarzysza w celu udania się do następnego przejścia (być może) dodaje.
-Wyjdźmy stąd zanim nas szlak trafi!

[Octavian]

 - Ej, wy tam! TAK, wy dwaj! Do was mówię, tutaj!

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann wyjmuje swój łuk po czym gotowy na wszystko próbuje dostrzec wołającego i mówi  w jego stronę...
- Hej! Mów ktoś ty, odpowiedz bo inaczej nie poręczę za ciebie!