[Warhammer] Przygoda pierwsza

[Octavian]

Razem z waszym przewodnikiem do pokoju wchodzi dwóch mężczyzn.
Kontekst sytuacji pozwala się domyślać, że są to służący którzy dowiedzieli się o darmowym posiłku.

Przewodnik zachęca was do opuszczenia pomieszczenia, jest nieco zaniepokojony, przypomina że czas nagli.
Para niemiłych i ordynarnych mężczyzn odgania was od jedzenia, są przy tym dość wulgarni.

 - Spadać od żarcia, nie dla psa kiełbasa - woła jeden z nich, machając do was ręką jakby chciał odgonić natrętną muchę.
Ten bardziej agresywny jest niższy, ale bardzo szeroki, robi groźną minę. Drugi jest wysoki i chudy, trochę zasłania się swoim kolegą. Przywołuje bardziej racjonalne argumenty:
- Skoro i tak nie jecie, zróbcie nam miejsce.

Obaj dają wam do zrozumienia swoją postawą, że macie im zejść z drogi.

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann nie mogąc znieść tego hamstwa nic nie mówiąc udaje się do wyjścia z przybraną maską przestraszonego. Kiedy przechodzi obok dwóch wcześniej wspomnianych mężczyzn ma zamiar uderzyć mocno tego silniejszego w głowę tak by ją odchylił przez co by na chwilę  stracił orientację po czym zadał serię uderzeń w boki przeciwnika.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
- Panie, coś pan taki nerwowy? Nadto tu jest dla wszystkich... - rzuca do niższego, po czym lekko poirytowany odchodzi od stołu, zabierając się za jedną z pajd chleba, które wziął do sakwy.

[Octavian]

Sprawa jest prosta.

Obaj służący kulą ogony, nie chcą się bić, ale....
starają zachować się pozory, wyznaczone przez tradycję.
To znaczy:
1 - wycofują się poza zasięg waszych rąk i nóg.
2 - mamroczą przy tym rytualne zawołania - "nie świruj", "odbiło wam", "co za dużo, to nie zdrowo", "ostatnich gryzą psy".

Jednocześnie przewodnik przywołuje was, również zaniepokojony tym incydentem.
Podsumowując możecie odejść zostawiając przegranym moralne minimum pozwalające tworzyć pozory, czy może wolicie dać im solidną nauczkę i do reszty rozwiać wątpliwości?

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann chce zaatakować jednak uważa, że obrońcy mogą być na to przygotowani więc jego atak nie będzie taki gwałtowny i szybki w swoim wykonaniu.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Gustav nie zdając sobie sprawy z zamierzeń Johanna, rusza powoli w stronę przewodnika, zbył sprawę machnięciem i ponownie skupił się na przeżuwaniu chleba.
Oczywiście, jeśli dojdzie do awantury, to zapewne ją zauważy i ruszy w sukurs swojemu towarzyszowi.

[Octavian]

Podsumujmy

 - Mamy dwóch facetów, którzy zaczynają się czuć zaszczuci, reagują coraz bardziej panicznie.
Wyczuwacie w nich histerię, mała przepychanka słowna zmieniła się w napiętą sytuację.

 - Znajdujecie się w małym pomieszczeniu, są tu noże kuchenne, tasak, ciężkie krzesła i inne rzeczy które kreatywna osoba może wykorzystać w niecnych celach.

Co robicie?
To znaczy, czy chcecie ten konflikt zakończyć, czy nie?

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Gustav nie jest zainteresowany eskalacją konfliktu, natomiast jeśli Johann znajdzie się w walce z przeciwnikami, to go wesprze.

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann traci chęć na bitkę i rezygnuje z akcji, którą chciał wykonać. Chce jak najszybciej podążyć za przewodnikiem. Johann jest spięty całą sytuacją więc chce ją zakończyć jak najszybciej jeżeli to możliwe.

[Octavian]

Mężczyźni, którzy weszli z wami w konflikt są zmęczeni napięciem psychicznym, aby ukryć stres zaczynają z teatralną przesadą przygotowywać posiłek, nie przeszkadzają wam gdy wyprowadza was przewodnik.
Idziecie przez miasto, wchodzicie na zachodni brzeg rzeki Reik.
Zabudowa tego regionu jest niesamowita.



Stary system kanalizacyjny, zapomniane piwnice, opuszczone podziemia...

Przewodnik prowadzi was przez ten labirynt, do drzwi za którymi otwierają się schody prowadzące w dół.
Widzicie niewyraźnie wąskie przejście.
Korytarzyk kończy się po trzech metach, kolejne przegniłe drzwi, nad którymi wisi kartka z napisem:

Przestrzegaj praw Azylu i czekaj.

Przewodnik zostawia was tutaj, życząc wam powodzenia.
Odchodzi szybko, znika w ciemności.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Gustav nie zna praw Asylu, lecz dochodzi do wniosku, że skoro ktoś ładnie prosi, to może poczekać przed drzwiami. Jako kulturalny jak na swój nikczemny stan plebejusz, postanawia zapukać do drzwi. W końcu tato go uczył, że tak wypada.

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann cierpliwie czeka, jeżeli nikt nie otworzy drzwi to zapuka.

[Octavian]

Cisza, nic się nie dzieje.

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann zaniepokojony chce otworzyć ostrożnie drzwi i zajrzeć do środka.

[Octavian]

Gdy chwytasz klamkę od drzwi, ta odpada. Drzwi nadal są zamknięte.