[Warhammer] Przygoda pierwsza

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann coraz bardziej się nie pokoi, czyżby został oszukany? Johann che się rozpędzić i wyważyć drzwi. Chce zawołać swojego towarzysza by mu pomógł w tej czynności.

[Octavian]

Gdy zaczynasz przygotowania do szarży zauważasz, że przegniłe drzwi, skrywają pułapkę domowej roboty.
To coś w rodzaju zapadni.

Nie wiadomo, czy jest to niebezpieczne bo jest stare i zniszczone, czy może na odwrót.
Może, należy powiedzieć, że nie jest to niebezpieczne, bo to stary i znoszony mechanizm prostej zapadni.
W każdym razie, nie będziecie mieli problemów z obejściem tego nieszczęsnego mechanizmu, przyglądając się drzwiom dochodzicie do wniosku, że nie będą one wstanie wytrzymać nawet solidnego kopnięcia.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Kopie w drzwi z całej siły.

[Octavian]

Drzwi wyłamują się.
Widzicie prawie puste pomieszczenie.
Jest bardzo ciemno, mimo wszystko dostrzegacie przewrócony stół na środku i dwie drewniane szafki.
Na jednej ze ścian, tej na lewo jest coś....  czego nie możecie dokładnie dostrzec.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
W stanie chwilowej euforii na skutek rozbicia drzwi rzuca się naprzód niczym Arnold von Winkelried na piki. Nic nie stanie Gustavowi na przeszkodzie w wypełnieniu zadania!

[Octavian]

Gdy wasz wzrok przyzwyczaj się już do półmroku panującego w tym pomieszczeniu, możecie zobaczyć:
 - rozwalony stół
 - rozwaloną szafę.

Szafa była kiedyś duża i ciężka, teraz jest raczej namiastką szafy, to raczej sterta desek, która tylko udaje jakiś mebel.

Nie ma tu nic co może mieć jakąkolwiek wartość.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Rozgląda się po pomieszczeniu w poszukiwaniu wejścia wgłąb kompleksu.

[Octavian]

JEST!
Za tymi dechami!

To nie było trudne, może kiedyś było to nawet ukryte przejście, teraz to tylko ukryty bałagan.
Bez problemów znajdujecie dalszą cześć..... lochów.
Tam jest ciemno.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Rusza pewnie w stronę zaciemnionego przejścia. Nie jest już dzieckiem i nie lęka się mroku.

[Octavian]

BUM!

O tam była jednak jeszcze jedna decha!
Tak na wysokości kolan.

Mówię wam ciemno, jak jasna cholewka.
Inaczej to ujmę.
Ciemno jak u $%#@$# w bretońskiej $#@$#^@, nad ranem.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
W kilku prostych i niezbyt miłych słowach wyraża co myśli o deskach i cieślach je wyrabiających.
Po chwil, gdy ból już minie, szuka mniej więcej suchych desek, po czym próbuje przy pomicy hubki i krzesiwa rozniecić ogień. Jeśli mu się uda, odpali od ognia jedną ze szczap i weźmie ją do oświetlania sobie drogi.

[Octavian]

To dla ciebie banalne wyzwanie.
Pochodnia jest.
Stare deski, szur, szur, szmata, krzesiwo, szur, bęc, jest.
Co to za problem dla starego wyjadacza.

Świeci.
No, nadal jesteście w pokoju, tym samym, tylko teraz jest zdecydowanie jaśniej.

[Bruce Campbell]

Gustav Kohl
Ponownie rusza w stronę zaciemnionego przejścia. Tym razem jednak uważnie wypatruje jakichkolwiek przeszkód, a zwłaszcza cholernych desek, o które mógłby się uderzyć.

[Octavian]

I słusznie.

Tunel,  chyba...
W każdym razie tak to wygląda na pierwszy rzut oka.
Ot, zwykłe ukryte przejście.
Słabo ukryte.

[Hrabia_Johann]

Johann Engel
Johann już spokojniejszy zaczyna powoli podążać za Gustavem Kohl.