[Novus Mundus: MM] Fabuła

[Ąrie]

- Tak jest! - zaalutował Ci i uśmiechnął się Emar. Poszedłeś w kierunku, w którym walczyła Inkwizytorka i dostrzegłeś, że ten drugi Elynin (nie który dostał buzdyganem) jeszcze dyszy.
- To... to Ty. - wypowiedział, uśmiechając się. - Jak... jak zadanie?
Rozpoznałeś w nim jednego z żołnierzy z obozu Elynów, który wraz z Tobą dołączał do organizacji. Jego głos był ciężki... umierał.

[Movart]

- A no ja. Byłoby łatwiej gdyby dowództwo mnie ostrzegało przed takimi pułapkami - Marco obejrzał ciało Elyna i starał się zlokalizować rany i opatrzeć - Powiedz mi szybko, co zamierzacie dalej? O co mam zadbać? Te okręty są nasze? - mówił spiesząc się

[Ąrie]

- Zostaw mnie. - machnął ręką na swoje rany. - Atak był niespodziewany. Kiedy tylko dowiedzieliśmy się o tych statkach... które nie, nie są nasze, uznaliśmy, że to szansa. Postawiliśmy wszystkich na baczność, porucznik zarządził mobilizację sił... ach. Mamy doprowadzić do uszczuplenia sił... - warknął z bólu nagle, a następnie kontynuował. - Sił Kompanii i jak najszybciej uderzyć...

[Movart]

- Gdzie znajdę porucznika, albo kogoś z dowództwa? - zapytał Marco, czując żal na widok cierpiącego żołnierza.

[Ąrie]

- W... - jęknął. - Obozie... wszyscy są w obozie. I wszyscy.. - ostatnie podrygi życia ulatywały z jego ciała. - Liczą na Ciebie. - odpowiedział, a następnie jego wzrok zastygł w niebie. Zmarł...

[Movart]

- Szlag - zaklął cicho. Wstał i ruszył dalej szlakiem pościgu.

[Ąrie]

Szedłeś... szedłeś... i szedłeś... aż w końcu usłyszałeś, że Emar krzyczy, komunikując Ci, że kogoś znalazł.

[Movart]

Marco szybko pospieszył w stronę Emara. - Co jest? Co masz?- zapytał, gdy znajdował się blisko.

[Ąrie]

Dojrzałeś dogorywającego Elyna, który gdy Cię ujrzał najpewniej rozpoznał, jednak nic nie powiedział.
- Jeszcze żyje. Powinniśmy go dobić? - zapytał Emar.

[Movart]

- Zajmę się nim - Marco szeroko się uśmiechnął, z lekkim szaleństwem w oku - Też znalazłem jednego, trochę wyśpiewał, ale miał śmiertelną ranę i nie zdążył wszystkiego. - odrzekł do Emara - Po drodze do Ciebie jeszcze mijałem parę ciał, możesz je sprawdzić? Jak skończę z nim to dołączę do Ciebie. - odrzekł Marco bawiąc się bagnetem, jakby się przygotowywał do "operacji". Gdyby Elyn jakoś zareagował na jego słowa, Marco skieruje na niego wzrok i mocno kopnie, zanim jeszcze zdąży coś powiedzieć (A najlepiej naciśnie lekko na jego ranę, jeśli ją widzi).

[Ąrie]

Chłopak uśmiechnął się do Ciebie i chciał coś powiedzieć, gdy nagle spojrzał Ci przez ramię i wyszczerzył oczy. Złapał głęboko oddech i zanim zdążyłeś się obejrzeć, on rzucił się na Ciebie i obrócił tak, że zamieniliście się stronami. Wtem, usłyszałeś huk wystrzału i poczułeś, jak ciało Emara nagle drga. Dostał kulkę w plecy, osłaniając Cię swoim ciałem. Spojrzał głęboko w Twoje oczy, uśmiechnął się... i osunął na ziemię. Ty zaś dostrzegłeś w oddali elyńskiego snajpera, który właśnie przeładowywał muszkiet...

[Movart]

- Szlag - zaklął zaskoczony Marco wpatrując się w osuwającego się Emara. Rusz się! Podpowiadał mu głos w jego głowie. Zerknął najpierw na snajpera, później na leżącego obok elyńskiego żołnierza - Wybacz kolego, ale będziesz musiał mi pomóc. - podniósł elyna i "zasłonił się" nim przed snajperem - Rozpoznałeś mnie, wiesz że jestem z Wami. Nie zabiję Cię, tylko przemów swojemu koledze do rozsądku. Szybko! - mówił elyńskiemu żołnierzowi.

[Ąrie]

- Ja... ja nie mam sił... on... zabij... - po czym Elynin wyzionął ducha, opadając na Ciebie całym ciężarem. Snajper był już w połowie przeładowywania broni, wkrótce będzie gotowy do kolejnego strzału.

[Movart]

- Szlag by to - ponownie zaklął biorąc muszkiet i celując do snajpera - Masz ostatnią szansę aby się poddać. - powiedział do niego. Jeśli tamten nadal przeładowywał broń, Marco wystrzelił.

[Ąrie]

Wycelowałeś w niego muszkiet i ostrzegłeś, ten jednak kontynuował przeładowywanie. Już skierował swą broń na Ciebie, gdy Twoja kulka ugodziła go w pierś. Snajper jęknął i padł. Wtedy zwróciłeś wzrok na leżącego na ziemi Emara. Jego bok krwawił, a on patrzył na Ciebie z nadzieją w oczach...