[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Luna]

Kate pozbierała rzeczy i dokończyła drinka, pogasiła świece i z materiałami udała się do swego pokoju, jeżeli nie była na odchodne zaczepiana, to po prostu pochowała w pokoju swoje rzeczy w torbę, rozebrała się i ułożyła do snu, chowając przyniesione ubrania również do torby. Chciała je przy najbliższej okazji oddać.
Jak zwykle do ostatnich sił obserwowała okno i myślała o Jane, swej przeszłości i przyszłości, o tym jak ciężko będzie jej ją kontynuować w pojedynkę ale też nie chciała nikogo narażać, nie zniosła by myśli o stracie. Może zbyt łatwo się przywiązuje ? Może powinna przestać ?

Nie zdążyła nawet odpowiedzieć a zza budynku wyłoniło się słońce, szyba spełniała swą role, zaś Tremerka odpłynęła we śnie.

[Claudie]

Zasnęłaś. Śniło Ci się, że jesteś w nieznanym Ci miejscu. Szłaś korytarzem, nie wiedziałaś jak się tutaj znalazłaś. Korytarz był oświetlony nie jarzeniówkami, lecz pochodniami. Chciałaś się obrócić, iść w drugą stronę lecz dziwna siła ciągnęła Cię przed siebie. Ciekawość? Przez chwilę myślałaś, że zostałaś tutaj specjalnie wysłana. Przez kogo? Dlaczego? Nie potrafiłaś skojarzyć. Wiedziałaś, że jest z Tobą jeszcze dwóch innych kainitów, ale rozdzieliliście się... Po co? Dlaczego? Kolejne pytania bez odpowiedzi... Po chwili skręciłaś w kolejny korytarz... Po czym ukazały Ci się drzwi. Wydawało Ci się, że drzwi były ozdobione w wijące się węże. Podeszłaś do nich ostrożnie, zza drzwi dobrzmiewały dziwne odgłosy... Nienaturalne. Chwyciłaś za gałkę, przekręciłaś ją i otworzyłaś drzwi...Zalała Cię fala światła.. I obudziłaś się.

Co robisz?

[Luna]

Kate przeciągnęła się i usiadła wyjmując swój dziennik i pióro oraz zanotowała co zapamiętałą ze snu. Gdy się przebierała szukała w głowie czegoś z czym może porównać te drzwi oraz czy osoby które zna z tego snu również po za nim występują.

[Claudie]

Gdy przebierałaś się, skojarzyłaś jednego z kainitów jako Davida Jacksona - rozmawialiście ze sobą jakiś czas temu, konsultował się z Tobą w sprawie sabackich Ogarów. Drugiego z nich nie kojarzyłaś, nie potrafiłaś nawet dopisać go do odpowiedniego klanu... Węże mogły być charakterystyczne, lecz nie wiedziałaś z czym je skojarzyć.

Co robisz?

[Luna]

Nim wyjdzie rysuje sobie na karteczce owy wężowy wzór, pakuje wszystko do torby i opuszcza pokój,
- ciekawe czy Setyci są w mieście - mówiła sama do siebie podążając w zamyśleniu i pukając raz po raz palcem o rękojeść jednego z karambitów.

[Claudie]

Z zamyślenia wyrwała Cię Olivia, która rozmawiała z Sylvią w przedpokoju. Sylvia ukłoniła się i szybkim krokiem opuściła dom. Olivia obróciła się i zobaczyła Ciebie. Spytała się - Witaj Katherine. Jak się czujesz?

[Luna]

- witaj, w porządku przejdę się po mieście i pewnie zahaczę o elizjum a co u ciebie ? - spytała.

[Claudie]

- Trochę spraw klanowych, tak to wszystko ok - odpowiedziała - Jak będziesz chciała podwózki, to daj znać. Sylvia będzie dzisiaj jeździła z Tobą, ja muszę z Klaudiuszem pojechać do Dominica i parę spraw wyjaśnić.

[Luna]

- w takim razie pójdę pieszo - naciągnęła kaptur i lekko ukłoniła się w jej stronę i opuściła rezydencję.
Wstępnie planowała szwendać się to tu to tam, bez większego celu, mając jednak na uwadze, że wszystkie drogi w końcu prowadzą do elizjum.

[Claudie]

Szwendając się to tu to tam, spędziłaś troszkę czasu. Owszem, kierowałaś się w stronę Elizjum, ale przy okazji zwiedzałaś sobie miasto. Pogoda dopisywała, na niebie ani jednej chmurki... Po jakimś czasie doszłaś w okolice Elizjum. Zauważyłaś ponownie dwie kolejki. Ta dla "zwykłych" gości sięgała aż rogu ulicy, a pewnie i tam jeszcze stali. Czyżby kolejny jakiś event w klubie? A może po prostu ludzie muszą się bawić codziennie.

Co robisz?

[Luna]

Stanęła w tej dla kainitów, nie spieszyło się z wejściem do środka, umilała sobie czas rozglądaniem się po okolicy i od czasu przysłuchiwaniu się nawet nie patrząc - ludziom.
Jak są weseli, jak podekscytowani, że znów lub dopiero pierwszy raz odwiedzą to miejsce, o ich problemach dnia codziennego, kilka kłótni i smutne wylewane łzy panien bo przez te burdy cały wieczór poszedł w piach.
Po prostu stała w kolejce i czekała na swoją kolej.

[Claudie]

Po kilku minutach weszłaś do klubu. Będąc już w szatni, usłyszałaś że ktoś wykonuje muzykę na żywo. Była ona dziwnie znajoma. Oddałaś płaszcz i broń szatniarzowi, po czym jeszcze przeszłaś przez bramkarzy i znalazłaś się wewnątrz klubu. Ludzi i kainitów było mnóstwo, nigdy tak wielu ich nie widziałaś w klubie. Muzyka brzmiała głośno wykonywana przez nią, parkiet pękał w szwach, stroboskopy dostosowały się do melodii...

Gdzie się kierujesz?

[Luna]

Wpierw kieruje się do baru by sobie zamówić coś większego, by w domyśle odzyskać jak najwięcej, jak nie starczy to pewnie coś domówi.
Sama zaś kieruje się do jakiegoś wolnego stolika lub podpieralni, gdzie chociaż może drink postawić na cokole i móc obserwować scenę.
Jako że tym razem torbę wzięła ze sobą postanowiła sprawdzić czy wciąż pamięta jak się rysuje ludzi. Kiedyś uczył ją tego ojciec i była w tym dobra. Wybrała sobie kąt i obserwując wykonanie i prawie nie zerkając na papier, zaczęła rysować piosenkarkę.

[Claudie]

Niestety, stolików nie było wolnych. Za to znalazłaś pewne miejsce, z którego mogłaś spokojnie obserwować scenę. Poszłaś (a raczej przeciskałaś się) przez tłum, aż znalazłaś się na balkonie tak, że widziałaś całą scenę. Dziewczyna i jej zespół tymczasem zaczął grać kolejną piosenkę. Rozsiadłaś się i powoli, powoli zaczęłaś szkicować piosenkarkę... Ciągle była w ruchu, ale nie było to dla Ciebie większym problemem...

[Luna]

Kilkukrotnie zauważyła, że pokazuje ten sam schemat ruchów, za pewne wyuczonych, przy takim tłumie i wrażenia pewnie nie da się tego zauważyć od razu ale dla niej był ważny kąt, gdzie widać ją tylko przez ułamek sekundy, odnawiała sobie ów, gdy obserwowała a artystka akurat wykonywała obrót.
popijała drink i starała się wiernie odwzorować oryginał.