[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Luna]

Upiła łyk i słuchała rozglądając się jeszcze przez chwilę,

- dla mnie każdy kto biegle włada bronią jest o klasę wyżej - uśmiechnęła się,
- szwendałam się po mieście i przypadkiem natrafiłam na twoje koła za oknem więc można powiedzieć, że się wprosiłam niż przychodzę z konkretną sprawą - powiedziała.

[Claudie]

- Umiejętność posługiwania się bronią to nie jest coś niezwykłego - odpowiedziała Claudia, upijając swojego drinka - Każdy może nabyć te umiejętności. Co innego wykorzystać je w sposób zabójczy dla drugiej strony. Ale co ja się będę rozciągała nad swoimi sprawami, to wy jako Tremere macie większą pulę wiedzy i umiejętności. Przynajmniej jak nałożyliście na nas klątwę krwi. Ale cieszę się, że trafiłaś do mnie. Przynajmniej jesteś jedną z nielicznych tutaj osób, z którą mam nadzieję mogę pogadać o wszystkim i wszystkich, a nie zakładają z góry, że przyszłam ją wyeliminować. Powiedz mi Katherine, co tam u Ciebie słychać.

[Luna]

- my tremere znamy wszystko i wiemy wszystko do tego stopnia, że sama gówno z tego pojmuje yhhhh - odstawiła drink i rozsiadłą się wygodniej opierając się i wpatrując w sufit,
- dziś lecę do Wiednia by mnie namaścili znakiem klanowym albo obrócili w popiół bo jaki ze mnie tremere, który nawet własnej matki nie umie bronić, bez sens mówię ci. Wolałbym już biegać w trybie ninja - powiedziała.

[Claudie]

- Nigdy nie byłam we Wiedniu - odpowiedziała Claudia, a stacja radiowa w tle przeskoczyła do następnego nagrania - Najbliżej tego miejsca to byłam w Bawarii w latach czterdziestych ubiegłego wieku. Ciekawe czasy i miejsce. Przykro mi z powodu twojej matki, ale z tego co wiem to podobno ktoś dorwał tych skurwysynów, którzy byli za to odpowiedzialni, prawda? Chyba, że nie chcesz o tym rozmawiać, możemy zmienić temat.

[Luna]

- nie luzzz Seth załatwił brata a ja złapałam za kudły tą wywlokę, jego siostrę i wrzuciłam w moje ognisko tylko wiesz co ? Wcale mi nie jest lepiej no ale hej dobrze się stało nie ? Dwoje odszczepieńców tremere mniej ehh - usiadła normalnie i upiła kolejny łyk.

[Claudie]

- Powinnaś wyrzucić to z siebie - odpowiedziała Claudia - Sama przechodziłam przez to i wiesz, rozmowa pomogła. Może nie jestem pierwszej klasy specjalistką od psychologii, ale wiem z doświadczenia, że rozmowa pomaga. Zaufaj starszej "koleżance" - po czym cichutko się zaśmiała - No więc słucham. Czego się spodziewałaś po tym, jak ich dorwiesz? Ulgi, nagrody?

[Luna]

- z jednej strony powinność wobec klanu a z drugiej oprawcy matki w końcu gryzą glebę i chyba powinno mi ulżyć nie ? A jak pomyśle to ciągle mnie ciśnie w środku może się po prostu do tego nie nadaje ? Niby szybko się adaptuje i ten cały kainicki świat jakoś zgryzłam za pierwszym razem i radze sobie jakoś ale pewnie za sto lat inaczej na siebie spojrzę....o ile dożyje, kto to wie - powiedziała.

[Claudie]

- Wiesz, teoretycznie mamy wieczność na nasze plany - odpowiedziała assamitka - owszem, czasem potrzebujemy już teraz natychmiast je wypełnić. Jak działasz na kontrakcie, to zleceniodawca najczęściej chce czegoś "na wczoraj". A na pewno będziesz się widziała inaczej za sto lat, gwarantuję Ci to - odpowiedziała z uśmiechem Claudia, po czym dopiła drinka - Ale ważne, że już ich nie ma i nikomu nie zaszkodzą, prawda? Owszem, zostały jeszcze inne grupy Sabatu, ale jakoś nie widzę ich przyszłości w San Francisco, nie przy takiej władzy i takiej pomocy, że tak się wyrażę z "zewnątrz".

[Luna]

- no to za SF - wzniosła szklankę na toast.

[Claudie]

Wzniosła swoją pustą szklankę do twojego toastu, po czym opuściła ją kiedy wypiłaś swojego drinka. Wstała, po czym podeszła do okna i stanęła przy nim, opierając się o parapet. Tymczasem w radiu poleciało następne nagranie.

Co robisz?

[Luna]

 - twój ojciec lub matka nadal żyje ? - spytała.

[Claudie]

Gdy usłyszała twoje pytanie, usiadła na parapecie i spojrzała się na Ciebie. Po chwili odpowiedziała:
- Matka. Moja stworzycielka nie żyje, przegrała walkę w imię wyższej sprawy. Nie pytaj mnie jakiej, nigdy nie zostałam dopuszczona do tej informacji. Ty przynajmniej mogłaś się zemścić, a ja nie wiem kto i dlaczego zabił Sabrinę. I czy jeszcze żyje, czy dalej chodzi po tym świecie.

[Luna]

Upiła większy łyk, a po chwili dopiła resztę,

- wybacz, że spytałam, skoro nie dopuszczono cię do tego może to i lepiej może ktoś zajął się tym jak trzeba tylko pewnie wolałabyś wiedzieć. podobnie jest ze mną niewiedza mnie wkurza, móc wiedzieć i zrozumieć mnie pociąga ale ważąc jedno i drugie może czasem lepiej nie wiedzieć ? Może inaczej bym to przyjęła gdyby mi ktoś o mnie i o matce po prostu opowiedział....sama nie wiem - po czym westchnęła.

[Claudie]

- Nie musisz wybaczać. Pogodziłam się z tym - odpowiedziała, ciągle siedząc na parapecie - Jeżeli moja Rada postanowi dopuścić mnie do tej informacji, nie mam pojęcia jak wtedy się zachowam. A co do twojej... Nikt Ci jeszcze nie opowiedział o twojej matce? Wiem, że znaczyła sporo dla Setha. Parszywa z resztą ta sprawa tej miłości. Może powinnaś wypytać go jak jest jeszcze w mieście?

[Luna]

- na pewno coś ustalę wściubiając nos tu i ówdzie, nie po drodze mi z gotowymi odpowiedziami, zresztą...przedstawił by ją po swojemu a nie na tym zależy - powiedziała.