[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Claudie]

Zauważyłaś, że gdy chłopak dostał pieniądze od razu zmienił swoje nastawienie. Wziął Cię za rękę i pociągnął biegiem wgłąb Chinatown. Mijaliście sklepy, restauracje, kantor i po chwili zaprowadził Cię w boczną uliczkę.
- Pani pójdze tędy i spyta o Chen Fanga! Chen Fang kowal najlepsi! - po czym uciekł Ci z pola widzenia. Uliczka była opuszczona, a ściany były pomalowane we wspaniałe stare murale. Nie widać było wandalizmu czy innych oznak zniszczenia, widocznie mieszkańcy dzielnicy dbali o siebie i swoją okolicę. Podeszłaś do drzwi, które były zamknięte. PRzy drzwiach zawieszony był mały gong z pałką, widocznie był to swego rodzaju dzwonek.

Co robisz?

[Luna]

Wedle podanych wskazówek tak też uczyniła, użyła owego dzwonka i zapytała o osobę, która miała ponoć być w tym miejscu, gdyby się okazało, że to ta osoba, lekko skina głową na znak przywitania i prosi o możliwość rozmowy w środku.

[Claudie]

Gdy uderzyłaś w dzwonek zdziwiłaś się, że gong nie wydał żadnego dźwięku. Po chwili drzwi otworzył Ci mężczyzna, wspomniany wcześniej przez chłopaka Chen Fang. Wyczułaś, że jest kainitą jak ty, lecz było w nim coś niezwykłego. Nie potrafiłaś określić, do jakiego należał klanu. Spojrzał na Ciebie, po czym delikatnie się ukłonił i zaprosił do środka. Gdy weszłaś do środka ukazał Ci się widok sklepu połączonego z kuźnią. Po lewej stronie ciągnął się duży drewniany blat, za którym zawieszone były wszelakiego rodzaju broń biała pochodząca z Dalekiej Azji... Na przeciwko drzwi był ogromny piec kowalski, kowadło z młotem, maszyny do ostrzenia broni i wiadra z wodą... Po prawej stronie było miejsce przeznaczone do testowania wyrobów oraz pozostała część kolekcji, łącznie z kilkoma zbrojami samurajskimi. Całości dopełniały ściany pomalowane w azjatyckie obrazy bitewne oraz mitologii chińskiej i japońskiej. Gdy obejrzałaś już wszystko Chen Fang zapytał:
- Nazywam się Chen Fang i jestem właścicielem tej kuźni. Z kim mam przyjemność i czym mogę służyć, Dziecię Nocy?

[Luna]

Kate z lekką fascynacją oglądała pomieszczenie, czuła się jak w żywym muzeum i to jej wystarczyło by stwierdzić, że jest we właściwym miejscu. Lekko żałowała, że nie rozmawia z człowiekiem ale z drugiej strony wampir mógł poszerzać swą wiedze całe dekady,

- nazywam się Katherine Delgado i przychodzę do pana w pewnej sprawie - wyciągnęła swój notes, naszkicowała w nim koncept ostrza i wyrwała stronę podając mu ją,
- potrzebowałabym takie dwa, nie znam się na metalurgii ale wiem, że we właściwych rękach można stworzyć prawie wszystko na zasadzie łączenia lekkości i ogromnej wytrzymałości....podjął by się pan takiego zlecenia ? - spytała zamykając torbę.

[Claudie]

Chen odebrał od Ciebie kartkę z rysunkiem, spojrzał na niego i powiedział:
- Każde ostrze wykute przeze mnie ma swoją historię. Czy będzie służyło tylko jako narzędzie, czy może zostać przeznaczone do wyższych celów? Wykucie takich ostrz nie zajmie dużo czasu, chyba że potrzebuje pani precyzji i kunsztu. Rozumiem, że kuku machan, które mi tutaj pani pokazała mają być odpowiednie. Jakieś konkretne wskazówki? Nóż musi pasować do właściciela oraz właściciel do noża... Jakieś specjalne upodobania?

[Luna]

- precyzja i kunszt jest tym czego szukam, kwestie wzornictwa możemy omówić dalej - odpowiedziała. (GM może być i taki wzorek jaki był wysłany wcześniej).

[Claudie]

Chan Feng podrapał się po swojej łysej głowie i powiedział:
- Zrozumiałe.. Kuku Machany będą gotowe na jutrzejszą noc. Mogę je wysłać pod wskazany przez panią adres, albo pani sama się po nie wybierze. Decyzja należy do pani.

[Luna]

- osobiście zgłoszę się po nie lub kogoś tu przyśle, po nie....ile będzie mnie kosztować pana usługa ? - spytała.

[Claudie]

- Przysługę - odpowiedział Chan Feng - Nie dzisiaj, nie jutro, ale w przyszłości. Powiedzmy, że moje wyroby są inwestycją w przyszłość. A lubię wiedzieć, gdy moje wyroby trafiają do właściwych odbiorców. Proszę zostawić mi jakieś dane kontaktowe, dam znać jak Kuku Machany będą gotowe - po czym ukłonił Ci się i odprowadzał Cię wzrokiem...

[Luna]

- przysługę pan powiada, teraz tylko zależy o jakich mówimy bo raczej obydwoje nie chcielibyśmy się postawić w sytuacji, gdy przysługa przerośnie wartość zlecenia bądź moje możliwości, proszę mieć to na uwadze....na przyszłość rzecz jasna - po czym wręczyła mu malutką karteczkę z własnym imieniem i nazwiskiem oraz adresem korespondencyjnym.

[Claudie]

- Umie się pani targować - odpowiedział Feng - Przysługa będzie wprost proporcjonalna do pracy włożonej przeze mnie oraz wartości noży. Nie będzie się pani czuła wykorzystana - po czym podziękował Ci i odprowadził Cię do wyjścia [Jeżeli chcesz się jeszcze o coś go zapytać, to jest to dobra pora].

[Luna]

- dziękuje za wszystko i oczekuję rezultatów o jakie proszę, w zamian postaram się stanąć na wysokości zadania jakie w przyszłości od pana otrzymam i odpłacić się w równym stopniu - ukłoniła mu się i opuściła pomieszczenie.

[Claudie]

Wyszłaś na zewnątrz i skierowałaś się z powrotem na ulice. Zauważyłaś, że miasto powoli szykowało się do snu, ale nie Chinatown. Dzielnica powoli zaczynała ożywać do wieczorno-nocnego trybu. Widziałaś, jak młodzi ludzie stali przy tuningowanych samochodach, cały czas popisując się i puszczając głośno muzykę. Pewien sklepikarz chodził cały czas w kółko, widocznie na kogoś czekał. Panie najstarszego zawodu na świecie wyszły i czekały pod czerwonymi latarniami czekając na okazję do zarobku...

Gdzie się kierujesz?

[Luna]

Póki co spotkanie na tej drugiej stronie przynosiło dla niej owocne profity dlatego Kate postanowiła powłóczyć się jeszcze przez jakiś czas po tej malowniczej dzielnicy.

[Claudie]

Melodia na jakiś czas ;)

Chodząc po dzielnicy nic ciekawszego nie zauważyłaś. Chodziłaś po targu, odwiedziłaś park, oglądałaś uliczki, ogólnie było spokojnie. Mieszkańcy dzielnicy dbali o swoje bezpieczeństwo i wygląd dzielnicy, nie pozwalali na dewastację swojej małej ojczyzny. Spojrzałaś na zegarek i zobaczyłaś, że jest 21:42. Gdy wróciłaś na główną ulicę przemknęły obok Ciebie szybko poruszające się ścigacze. Gdy motocykle były na wysokości młodych ludzi przy swoich samochodach, motocykliści otworzyli ogień z pistoletów maszynowych. Mężczyźni nie spodziewali się ataku i każdy z nich oberwał serią, po czym motocykliści przerwali strzelać i szybko wyjechali z dzielnicy. W moment zrobiło się pusto na ulicy, wszyscy po uciekali. Po chwili z jednej z restauracji wybiegło kilku kolejnych facetów, uzbrojonych w pistolety i pistolety maszynowe. Szybko rozejrzeli się po okolicy, dwóch z nich pobiegło w stronę uciekających ścigaczy, a reszta pobiegła w stronę zabitych