[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Claudie]

Anna próbowała ponownie zaatakować twoją twarz. Lecz spodziewałaś się tego i brutalnie ją obaliłaś, przy okazji wdeptując jej twarz w podłogę... Usłyszałaś dźwięk, jaki wydają łamane zęby...

[Luna]

Kate z furią wbija jej kły w krtań, miażdżąc ją i rozrywając. Jeżeli jest w stanie upić kilka kropel vitae, to tym lepiej.

[Claudie]

W międzyczasie, gdy Ty kosztujesz krwi swojej przeciwniczki golem przejął inicjatywę. Przewidział atak Alfy i jednym potężnym ciosem zabił psa, przebijając się przez jego głowę i wyrywając jego kręgosłup z ciała. Resztki psa padły, a golem triumfalnie zawył. Drugi ogar był zbyt długo wpatrzony w śmierć swojego "kolegi" i golem wykorzystując tę chwilę nieuwagi pochwycił ghula i rozerwał go na dwie części, po czym go porzucił. Obydwa mniejsze zagrożenia zostały wyeliminowane... Golem obejrzał się w Waszą stronę. Zauważył, że jego stwórczyni jest w niebezpieczeństwie i zaczął biec w Waszą stronę...

Ty tymczasem wypijałaś vitae Anny, czując jak z każdą chwilą twoja przeciwniczka słabnie [odzyskujesz 3 pkt vitae, Anna traci 3 pkt vitae]. Anna w końcu zebrała swoje siły i odrzuciła Cię od siebie. Zakryła się dłonią tam, gdzie wbiłaś się swoimi kłami i wstała, a raczej próbowała bo tylko zmieniła swoją pozycję tak, że siedziała i obserwowała Ciebie. Ty tymczasem zdążyłaś obrócić się w powietrzu i wylądowałaś na jednym kolanie. Podniosłaś głowę i spostrzegłaś, że golem szarżuje na Ciebie...

[Luna]

Nim golem dobiegnie Kate zdąży rzucił kulę na głowę  swego wroga, pozbawiając go koncentracji, siły i w rezultacie życia, problem z golemem rozwiązał by się sam.

[Claudie]

Koncentrując płomień w sobie odczułaś prawdziwą potęgę tego miejsca. Czułaś, jak magia przepływa przez Ciebie, potęgując płomień wewnątrz Ciebie. Być może był to efekt połączenia vitae twojej i Anny, a może faktycznie było tutaj coś starożytnego, magicznego wartego odkrycia... W tej chwili się tym nie zastanawiałaś. Posłałaś w golema kulę ognia która zmieniała swoją barwę od głębokiej purpury aż do białości. Golem nie mógł wyminąć trafienia i przyjął go na siebie. Kula ognia trafiła golema, całkowicie go obejmując, a płomień zamienił swoją barwę na czystą piekielną biel. Usłyszałaś potężny ryk, w którym zawarty był ból i zwierzęca walka o przetrwanie. Golem walczył o życie, lecz ogień był potężniejszy od niego. Po chwili stwór rozpadł się, lecz ogień którym był oblany rozlał się po podłodze, tworząc swoiste morze ognia i płomieni...

[Luna]

W oczach Kate niemal plunęły ogniki,
teraz twoja kolej szmato ! - podbiegła chcąc chwycić ją i wrzucić w ogień.

[Claudie]

Gdy odwróciłaś się w stronę Anny zauważyłaś, że Anna czołga się, zostawiając za sobą smugę krwi. Podbiegłaś do niej, kopniakiem ją obróciłaś i spojrzałaś na jej twarz. Widziałaś w jej oczach prośbę o darowanie życia, ale nic z tego. Chwyciłaś ją za nogę i mocno rzuciłaś nią w ogień. Gdy upadła, usłyszałaś krzyk. Anna próbowała walczyć z ogniem, lecz na próżno. Spłonęła żywcem, a jej ciało zamieniło się w proch. Wtedy to ogień sam się stłumił... Chciałaś krzyczeć, odejść, ale wiedziałaś, że zrobiłaś tak jak mówiły Ci umysł i serce. Poczułaś czyjąś obecność. Wydawało Ci się, że na ołtarzu siedzi osoba, którą widziałaś ostatni raz w willi. Była to twoja prawdziwa matka - Jane Monica Barnett. Uśmiechała się do Ciebie tak jak matka do córki... po czym zniknęła. Dosłownie chwilę później do pomieszczenia wpadli Seth i Klaudiusz. Rozejrzeli się po pomieszczeniu i schowali broń. Klaudiusz podszedł do Ciebie i spytał:
- Nic się panience nie stało?
W tym samym czasie Seth podszedł na skraj miejsca, gdzie jeszcze przed chwilą był ogień i spojrzał się na prochy po Annie Tarvesen. Podszedł do nich, kucnął, wyciągnął fiolkę i wsypał tam część prochów. Schował fiolkę i wyciągnął drugą z jakąś cieczą. Otworzył ją i rozlał po pozostałości Anny. Prochy zapaliły się niebieskim ogniem, po czym po chwili zgasły i prochy zniknęły. Wstał i zaczął rozglądać się po pomieszczeniu.

[Luna]

Kate chwile stała i wpatrywała się w ołtarz i patrzyła po nich, po czym wciąż jakby nie obecna, wycierała dłońmi usta i ocierała twarz z krwi,
- to dla ciebie - szepnęła i ruszyła przed siebie nie odzywając się do nich, zebrała swoje rzeczy i trochę żałowała, że płaszcz został w wozie, nikt by nie widział jej krwawych łez. Szła więc dalej spokojnie i ze łzami wspominała mgliste wydarzenia z willi nie do końca rozumiejąc czemu nie jest jej teraz lżej. Myślała że jak się to wszystko skończy - odetchnie, tym czasem coś ściekało jej serce tak mocno, że chciała jak najszybciej znaleźć się w domu i okryć samotnością.

[Claudie]

Ty i Klaudiusz opuściliście pomieszczenie, kierując się schodami na górę. Seth jeszcze chwilę został, jakby starając się zapamiętać co tutaj zastał i również skierował swoje kroki na górę. Jednak po chwili zatrzymał się i spojrzał się na ołtarz. Zauważył to samo co Ty, lecz zjawa wskazała mu dłonią na górę tak, jakby prosiła go by się kimś zaopiekował. Skinął jej głową na zgodę i zjawa zniknęła. Po chwili dołączył do Was. Wyszliście razem i skierowaliście swoje kroki do samochodów. Po drodze minęliście kilka ciał, jak i również kupek popiołu - widocznie zagrożenie było większe niż na początku się wydawało. Spostrzegłaś również, że na miejscu już jest Szeryf i jego "ludzie", którzy widocznie zabezpieczają teren. Odprowadził Was wzrokiem, lecz nie zatrzymywał. Po chwili doszliście do pojazdów. Klaudiusz jakby wyczuł napiętą atmosferę i szybko wrzucił broń do bagażnika, wziął torbę i podał Ci ją, po czym wsiadł do samochodu. Zostaliście tylko Ty i Seth.
- Nie tego się spodziewałaś, prawda? - spytał, patrząc na twoje uciekające łzy.

[Luna]

Jej usta zatrzęsły się jakby chciała coś powiedzieć ale nawet nie miała siły na niego patrzeć, opuściła bezradnie głowę i kiwnęła przecząco. Wyjęła swój płaszcz, ubrała się, nasunęła kaptur na głowę i wsiadła do środka, podkuliła nogi i schowała głowę w kolanach.

[Claudie]

Melodia na drogę ;)

Na pożegnanie usłyszałaś jeszcze, że jeżeli będziesz chciała, to możesz zadzwonić do Setha o każdej porze nocy. Klaudiusz odpalił silnik i pojechaliście. Czułaś, że wracacie do domu. Ghul nic się nie odzywał, od czasu do czasu spojrzał na Ciebie, ale wolał nie komentować. Minął jakiś czas i przyjechaliście do domu. Gdy wjeżdżaliście do garażu zauważyłaś, że w drzwiach między garażem a domem stoi Olivia. Klaudiusz zgasił silnik, po czym wyszedł i otworzył Ci drzwi i poszedł zamykać garaż. Wyszłaś i jeżeli się dajesz, to Olivia Cię przytula, widząc w jakim jesteś stanie. Jeżeli nie dajesz się przytulić, odprowadza Cię wzrokiem tam, dokąd będzie nim sięgała.

[Luna]

Kate wyminęła Olivię ruszyła prosto do pokoju, rozebrała się i odpaliła wierzę.
Rozebrała się i cisnęła ze złością cichy w kąt, weszła do łazienki i schowała się w kabinie prysznicowej. Dość długo tam kucała i płakała pozwalając by woda mieszała się ze łzami, raz po raz gdy mocniej coś do niej docierało zalewała się łzami jeszcze mocniej waląc pięścią w kabinę, to znów spokojnie i lekko kołysząc się w takiej pozycji.

Gdzieś po godzinie dopiero wyszła w szlafroku i podeszła do okna, zrzuciła kilka rzeczy i usiadła tuląc się bokiem do szyby, na wierzy zapętliła inny kawałek pozwalając kroplom spływać i kapać z wciąż mokrych włosów, nasunęła kaptur od szlafroku i oparła głowę o szybę.

[Claudie]

Po chwili usłyszałaś ciche pukanie do drzwi.
- Katherine, chcesz porozmawiać? - usłyszałaś pytanie Olivii.

[Luna]

Kate nasunęła mocniej kaptur i położyła dłoń na szybie, ignorując pytanie przypomniało się jej jak będąc małą dziewczynką chciała przez szybę zmusić płatki śniegu do rozpuszczania się tam gdzie trzyma dłoń, ale tak szybko jak było to migawką to i uśmiech z jej twarzy zniknął, siedziała dalej z dłonią na szybie i wpatrując się w widok zza oknem wsłuchiwała się w melodię.

[Claudie]

Usłyszałaś, jak Olivia odchodzi od twoich drzwi. Nie wiesz gdzie zmierzała, ale podejrzewasz, że do swojego gabinetu...
Muzyka zapętlona miała magiczną moc. Przypominała Ci utracone chwile, była niczym lustrem przeszłości. Być może chciałaś zatracić się w przeszłości, być może próbowałaś wyciągnąć z nich nauki na przyszłość - wiedziałaś to tylko ty.

Co robisz?