[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Luna]

Kate poprosiła jednego z techników o rękawiczki, nie chciała wyglądać podejrzanie więc je nałożyła i ruszyła w tylko jej znanie miejsce. Sporo było tu już rozkopane więc stąpała po woli przypatrując się każdemu nienaturalnemu obiektowi lub czemuś co mogło by w świetle lamp rzucać cień. Choć zapach spalenizny był tu wszechobecny, to w jej nozdrza wpadł inny, zadarła głowę wyżej i po chwili zarzuciła kaptur na głowę,

- burza - szepnęła do siebie i przeskoczyła nad kupką gruzu, by chwili dotrzeć tam gdzie ostatni raz widziała matkę.

[Claudie]

Podeszłaś do miejsca, gdzie ostatni raz widziałaś swoją matkę. Jedyne miejsce, które nie było osmolone ogniem. Czułaś... czułaś żal, tęsknotę, bezradność, bezsilność. Łzy zaczęły Ci spływać z oczu. Lecz niebyły to zwykłe łzy, tylko krwawe. Stałaś tak, lecz ta siła była silniejsza i upadłaś na kolana. Chciałaś wyć z bezsilności, lecz wiedziałaś, że kręcą się jeszcze tutaj ludzie. Potrzebowałaś oparcia, czyjejś akceptacji, czyjegoś zrozumienia. Poczułaś, że ktoś Ci kładzie swoją dłoń na ramieniu. Czułaś, że to Seth, chociaż nie odwróciłaś się w jego stronę. Ciągle patrzyłaś się w miejsce, gdzie widziałaś ostatni raz Jane.

[Luna]

Podparła się dłonią o wystający element,

- pod tą ścianą....a teraz jej nie ma, nawet nie wiem czy to ten podpuch jej prochy zabrał czy może jeszcze coś innego się stało. Miałam wtedy przeczucie, że nie była na to gotowa ale liczyła, że jednak jej plan się powiedzie i przekaże wiedzę i dar....no tak się stało - po czym opuściła głowę.

[Claudie]

- Możemy teraz tylko domyślać się, że jest w lepszym świecie i patrzy na Ciebie z góry, Kate - powiedział Seth, po czym puścił twoje ramię i podszedł do miejsca, gdzie leżała. Klęknął i usłyszałaś, że mówi coś w niezrozumiałym dla Ciebie języku, ale domyśliłaś się, że jest to arabski. Po chwili wstał i miał już odchodzić, ale coś zauważył. Kucnął ponownie, przejechał dłonią po podłożu i coś podniósł. Zauważyłaś, że ściska jakiś pierścień. Odwrócił się i podszedł do Ciebie, po czym podniósł twoją głowę i podał Ci swoją dłoń. Przyjęłaś ją i podniósł Cię. Chwycił delikatnie twoją prawą dłoń i wsadził Ci na serdeczny palec pierścień.
- Należał do twojej matki, Kate - powiedział Seth - dostała go ode mnie w Równonoc wiosenną 1899 roku. Chciałaby pewnie, byś go teraz ty nosiła. Przynajmniej będzie Ci o niej przypominał - po czym wyciągnął chusteczkę, otarł twoją twarz z łez i kontynuował - Zachowaj go. Ja nic z nim nie zrobię, a ty jako Tremere na pewno go odpowiednio zbadasz. Jak nie dzisiaj, to w przyszłości - po czym rozejrzał się jeszcze po ruinach, po czym powiedział - Nic tu po nas. Wszystko już sprawdziłem, teraz pora odnaleźć tę "parę". Zaczekam przy samochodzie - i poszedł w kierunku samochodu, zostawiając Cię samą.

Co robisz? Jak reagujesz na słowa i zachowanie Setha oraz na to, że oddał Ci jedyną pamiątkę po Jane.

[Luna]

Kate długo wpatrywała się w pierścień,

- matko - szepnęła do siebie,
- czemu ja i czemu tej nocy - kontynuowała,
- dlaczego tak szybko chciałaś się spotkać, co tak ważnego przekazać, że ograniczyłaś się tylko do zapewnienia mi przetrwania....matko, matko brakuje mi ciebie - powstrzymała łzy ale delikatnie ściągnęła lateksową rękawiczkę i owinęła pierścień w materiał, po czym schowała do jednej z przegródek w torbę. Zdjęła też drugą i jeszcze chwile wpatrywała się w miejsce gdzie widziała ją po raz ostatni. Przypomniała sobie też o innych źródłach. Wyjęła małą latarkę z torby i oświetlała ją sobie różne kąty. Źródła których szuka nie były naturalne, stały się nimi dopiero później, o ile były wynikiem działań kogoś z jej klanu. Jeżeli nie to nawet magiczny ogień mógł zostawić swą aurę, skupiła się przez chwilę i spróbowała rozejrzeć się jeszcze raz badając miejsce nadwrażliwością.

[Claudie]

Poczułaś, że świat otaczający ruinę zasnuł się mgłą i zaczęłaś różnego rodzaju barwy. Skupiłaś się na tych najważniejszych. W miejscu, gdzie ostatni raz widziałaś swoją matkę zobaczyłaś bladą jasnoniebieską aurę. Trwała ona przez jakiś czas, a później dojrzałaś dwie nowe aury. Jedna była barwy purpurowej, druga czarnej i to obydwie dominowały nad jasnoniebieską. Chciałaś dojrzeć coś jeszcze, lecz aury poznikały i ujrzałaś ponownie miejsce, gdzie leżała Jane.

[Luna]

Oczy Kate po kilku mrugnięciach z typowo nienaturalnego czarnego przybrały ponownie odcień zieleni jaki posiada, nawet nie wiedziała kiedy ale trzymała mocno jakiś kawałek stalowej rurki, odrzuciła ją w kąt i poprawiła kaptur, spodziewała się deszczu lada chwila, ruszyła więc w stronę gdzie znajdował się Seth.

[Claudie]

Seth otworzył Ci drzwi samochodu i weszłaś do środka. Zamknął je i sam wsiadł do niego. Zapalając silnik zapytał:
- Wyczułaś coś? A może dojrzałaś coś, co przegapiłem. Po chwili silnik zaskoczył i wyjechaliście z parkingu. Jadąc ulicą po chwili zaczął padać deszcz. Seth włączył wycieraczki oraz włączył radio, z którego dobiegła taka melodia. Chciał zmienić stację, lecz coś go tknęło i zaniechał tej czynności. Spojrzał się tylko na Ciebie, po czym wrócił spojrzeniem na drogę. Samochód jechał swoim tempem, mijał miasto, które szykowało się powoli do snu. Być może to z nadmiaru wrażeń, a może z panującego deszczu poczułaś się senna. Zapadłaś w lekką drzemkę. Gdy Seth to zauważył, przyciszył muzykę na tyle, by nie przeszkadzała Ci, a wręcz pomagała uspokoić się. Wydawało Ci się, ale nawet dźwięk silnika starał się wkomponować w melodię.

[Luna]

Kate otworzyła oczy, spojrzała na radio w samochodzie i na Setha, po czym przetarła dłonią twarz,

- nie, nic prócz gasnących emocji, co teraz zamierzasz ? - spytała się prostując na siedzeniu i wpatrując w krople spływające po szybie.

[Claudie]

- Muszę pojechać do mojego Rafika, któremu zdeponuję kopię kontraktu - odpowiedział Seth - Być może również pomoże mi ustalić, kim są te tajemnicze osoby, które mogą mieć coś wspólnego z morderstwem Jane. Pewnie samo odszukanie ich potrwa ze dwie - trzy noce. Ale jeżeli będziemy wiedzieć kogo się spodziewać, będę wiedział jak się do nich przygotować. A ty? Masz jeszcze jakieś plany na dzisiejszą noc?

[Luna]

Kate wpatrywała się w jedną kroplę, która walczyła o swój byt na szybie, nie raz miotana przez wycieraczkę ponownie łączyła siły z innymi strużkami wody i spływała w dół, raz po raz będąc odpychaną morderczą wycieraczką, w końcu została wyparta przez wiatr,

- odstaw mnie do Elizjum jeżeli mam ci zawadzać - powiedziała jakby będąc bardziej przejętą ową kroplą niż całą sytuacją.

[Claudie]

- Kate, to nie tak że mi zawadzasz - odpowiedział Seth - Nie potrafię wyrazić swojego zadowolenia, że zdecydowałaś towarzyszyć mi dzisiejszej nocy. Większość kainitów traktuje mnie i moich kolegów po fachu z góry. Ty jesteś nowa, zapewne jeszcze nie masz narzuconego zdania przez kogoś. Nie bez przyczyny wszyscy nas się obawiają, ale i tak dostaliśmy w historii mocno po kościach. Ale nic, nie będę teraz przypominał zażyłości między moim klanem a Camarillą. Chyba, że już masz wyrobione zdanie - po czym Seth przerwał i wpatrywał się w drogę. Po kilkunastu minutach wjechaliście na jedno ze złomowisk. Samochód zaparkował przed domem, po czym Seth spytał:
- Dołączysz do mnie, czy wolisz zostać w samochodzie?

[Luna]

Kate odpięła pasy i spojrzała na Setha,
- obydwoje wiemy za co macie prawo nas nienawidzić a my was się bać ale użyłeś słowa klucz...jestem nowa, może i naiwna ale potrafię oddzielić animozje, gdy chodzi o słuszną sprawę, - otworzyła drzwi,
- twój wybór, nie wiem kogo tam spotkam ani czy mogę iść z tobą - w oczekiwaniu na decyzję spoglądała w niebie z ukrycia,
- dziwna ta pogoda - mruknęła do siebie.

[Claudie]

- Rafik powinien być sam - odpowiedział Seth - Zresztą, nie zostawię Cię na tym deszczu samej - powiedział, po czym poprowadził Cię do drzwi. Zadzwonił dzwonkiem, po czym odsunął się tak, by uchwyciła was kamera. Zauważyłaś, że kamera porusza się i zwiększa to zmniejsza obiektyw. Po chwili usłyszeliście brzęknięcie i drzwi się otworzyły. Wpuścił Cię pierwszą i wszedł za tobą. Gdy weszliście do środka zauważyłaś dwa automatyczne dwulufowe działka, które były wymierzone w Was. W pierwszej chwili chciałaś uciekać lecz zauważyłaś, że Seth tylko się uśmiecha. Działka po chwili przeszły w stan spoczynku, po czym Seth poszedł pierwszy schodami na dół. Podążyłaś za nim. Schodziliście przez jakiś moment. Odczuwałaś, że zmienia się atmosfera placówki. Gdy zeszliście na dół zauważyłaś duże pomieszczenie, w którym centralną część zajmowała interaktywna mapa miasta. Po prawej stronie od mapy wisiały holograficzne portrety Assamitów aktualnie przebywających w mieście. Lecz jedynym portretem podświetlonym był Seth, nad którym wisiała informacja, że jest na kontrakcie. Po lewej stronie od mapy znajdowało się ogromne stanowisko komputerowe z kilkunastoma monitorami. Cały czas coś pokazywały, widocznie Rafik miała pod obserwacją całe miasto. Po chwili spostrzegłaś, że nad mapą stoi kobieta. Wyczułaś, że jest podobnej siły co ty.
- Sabah al hir Mirando.
- Sabah al hir Seth. Kim jest ta dziewczyna?
- To jest córka Jane Barnett. Jane zginęła podczas spokrewnienia.
- Bardzo mi przykro, moja droga - powiedziała do Ciebie Miranda - Jak to się stało?
- Ktoś nie chciał, by Jane spokrewniła Katherine. Podczas spokrewnienia doszło do walki i pewna willa spłonęła.
- Monitorowałam sytuację. Ale rozumiem, że nie przyjechałeś tylko mi ją przedstawić.
- Nie - odparł Seth - oficjalnie zajmuję się tą sprawą dla Księcia - po czym podszedł i wręczył Mirandzie dokumenty. Ta przejrzała je, po czym schowała je do jednej z szuflad.
- Potrzebujesz czegoś?
- Niech Kate Ci opowie, co do tej pory ustaliliśmy. Ja później dopowiem resztę, muszę się przezbroić.
- Znasz drogę - powiedziała, po czym odprowadziła wzrokiem Setha, jak ten znika w głębi pomieszczenia.
- Jak mogę wam pomóc? - spytała Ciebie.

[Luna]

Kate zsunęła kaptur przybierając poważną postawę,

- nazywam się Katherine Delgado, jestem córką Jane Monici Barnett, zamordowanej zeszłej nocy w niewyjaśnionych okolicznościach podczas mojego przeistoczenia - zaczęła chodzić po pomieszczeniu,
- kiedy jako człowiek weszłam do willi, ta już była zajęta ogniem, przyszła matka wzywała mnie, więc się do niej zbliżyłam. Musiała działać w dużym pośpiechu i mnie stworzyła licząc za pewne na to, że tuż po przeistoczeniu moja Bestia pokona lub zniechęci oprawców....przypłaciła to jednak życiem i chce wiedzieć kim oni są....prawdopodobnie były jeszcze dwie osoby które z jakiś powodów nienawidziły matki.....mnie, sytuacji ? To nadal badam - zatrzymała się i spojrzała w jej stronę,
- tyle ode mnie, pewnie Seth uzupełni o swoje wnioski - dodała na koniec.