[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Claudie]

~ Ostrożnie teraz, jeszcze cieńszy lód niż u Dyrektora ~ pomyślała dziewczyna - Jeszcze mnie poznają jeżeli stanie się coś mojej przyjaciółce. A co do pańskiego pytania, bo chcę ustalić i odnaleźć prawdę? Nawet najokrutniejszą i najboleśniejszą. Dlatego zadaję takie a nie inne pytania. Bo inny by się nie odważył. A mnie szkolono do tego. By nie bać się zadawać pytań i iść zawsze z podniesioną głową, jak na Inkwizytor przystało. I przez część swoich pytań zostałam ranna. Może nie śmiertelnie, ale jak ktoś nie obejrzy mi rany, to chyba umrę od jakiegoś zakażenia... bo podejrzewam, że opatrunek już dawno powinno się zmienić. Może mi Komandor obejrzeć ranę? - spytała.

[Ąrie]

- Wkrótce dotrzemy do kryjówki, tam Panią opatrzę. - rzekł przez ramię. - I zapewniam Panią, że posiada Pani komplet informacji niezbędny do prowadzenia przez Panią skutecznej działalności w ramach i granicach Inkwizycji. Chyba, że ma Pani jakieś szczegółowe pytania, proszę zatem śmiało.
Doszliście w końcu do drzwi, które Komandor odchylił i zaprosił Cię do środka. Ujrzałaś wykopaną dosłownie dziurę, w której w centrum znajdowała się niezbyt duża prycza, a przy ścianie regał z książkami. Wskazał Ci ręką pryczę, a sam skierował się do regału, na którym dostrzegłaś też jakieś niewielkie ampułki z różnymi substancjami...

[Claudie]

Ciężko usiadła na pryczy, położyła torbę obok niej i poczuła jaka jest cholernie zmęczona - Powiedzmy Komandorze, że nie lubię jak ktoś zamyka mi przed nosem dostęp do informacji. Jak chociażby pański zakaz wejścia na cmentarz, wielka inspiracja tym grimuarem... Wie pan Komandorze jak to brzmi?

[Ąrie]

Powziął jedną ampułkę i bandaż, siadł obok Ciebie i zaczął powoli rozwijać Twój opatrunek, z uśmiechem na twarzy odpowiadając.
- Jak to brzmi, Pani Inkwizytor?

[Claudie]

Syknęła lekko gdy poczuła, jak zaschnięta krew odrywa się razem ze szmatą. Poczuła ogromny dreszcz i kontynuowała - Jakby Komandor zdradził swoje ideały. Przepraszam za swoje słowa, ale dzisiaj miałam ochotę przejąć grimuar i go po prostu spalić. Po to, by zacząć czyścić tą kloakę, nie wiadomo przez kogo nazwaną kolonią. Ale widać, że ktoś inny zajął się tym. Rozumiem, że teraz już nie możemy otwarcie paradować jako Inkwizycja? - spytała.

[Ąrie]

Komandor zerwał resztkę opatrunku, a następnie wylał kilka kropli niebieskiej cieczy z ampułki na ranę. Ta zaczęła syczeć i pienić się, powodując ogromny ból, a wycieńczone ciało ledwie go przyjęło - aż w głowie Ci się zakręciło.
- Pani Inkwizytor. - prychnął. - Gdyby moje ideały sprzeczne były z tymi, które piastuje Inkwizycja, zapewne nigdy by się o tym Pani nie dowiedziała. Wątpi Pani w moje kompetencje? Poza tym... gdyby nawet Pani taką tajemnicę odkryła, byłaby Pani martwa nim to całe piekło się rozpętało. Co do naszej tożsamości... wydaje mi się, że najeźdźcy nie są świadomi naszej roli i obecności. A co do Księgi - została skradziona. Nie wiem dokąd, nie wiem przez kogo... ale przez kogoś, kto mógł szybko wkraść się do do Komandorii i ukraść ją, pod moją, naszą nieobecność.

[Claudie]

~ Ciekawe ~ pomyślała dziewczyna o pewnej osobie opierając się o ścianę, by nie stracić do końca przytomności. Zaczęła mówić bardzo cicho, odczuwając bardzo silnie zmęczenie dzisiejszym dniem - Cóż, fanatyk też darł ryja na temat księgi, więc możliwe że nikt z nich jej nie ma. Mam pewne podejrzenia, ale zostawię je dla siebie. Przepraszam za swoje słowa, ale tak odebrałam pańską niechęć do tego, bym podjęła wątek na cmentarzu. Potrzebowałam go do odkrycia innej tajemnicy, która wg. mnie może być połączona z naszą sprawą. Możliwe, że będę tylko wielką kłodą dla pana, Komandorze... I chyba już nigdy nie założę sukni z szerokim wcięciem na szyję i ramiona...

[Ąrie]

Mężczyzna zaczął wiązać nowy, czysty bandaż na Twoim ramieniu, mówiąc przy okazji.
- Podejrzenia? Jestem szczerze skonsternowany Pani podejrzeniami. Nie będę jednak dociekał. Co do cmentarza... - zatrzymał się. - Są tam rzeczy, których widzieć nie powinien nikt, kto do ich widzenia nie jest powołany, bez ofensywy, Pani Inkwizytor. Dlaczego miałaby Pani stanowić przeszkodę dla mnie?

[Claudie]

- Ponieważ mam wrażenie, że wszystko jest powiązane ze sobą. A tak naprawdę, chciałam odwiedzić grób żony Dyrektora. Mam osobiste podejrzenia, że jej morderstwo łączy się z naszą sprawą - powiedziawszy to zaczęła odczuwać ulgę - Paskudna ta rana?

[Ąrie]

- Tak, też wydaje mi się, że śmierć Lady Triess mogła nosić znamiona... morderstwa na tle religijnym. - mężczyzna ścisnął mocniej ranę i zaśmiał się. - Będzie Pani żyła, tak mi się wydaje, haha. Będzie mi jeszcze Pani potrzebna do... wielu, wielu rzeczy. - delikatnie pogładził Twoje ramię.

[Claudie]

- Mianowicie? - spytała dziewczyna ciągle odczuwając ból w ramieniu - Póki co musimy przeżyć... a ja muszę odnaleźć ważną osobę i dowiedzieć się, czy nic jej nie jest.

[Ąrie]

- Cóż. - przekręcił Twoją twarz ręką i spojrzał prosto w oczy. - Potrzebuję dobrych ludzi w tych głupich czasach. Drugi Inkwizytor gdzieś zaginął, więc wytępienie herezji należy już tylko do naszej dwójki. - uśmiechnął się i puścił Twój podbródek. - A któż dla Pani jest tak ważny? I cóż mu grozi?

[Claudie]

- Chodzi o przydzieloną mi służkę, Annabel - odpowiedziała dziewczyna czując ciągle dotyk Komandora - Wysłałam ją do domu Dyrektora przed szturmem tych obcych wojsk, lecz nie zastałam jej tam. Martwię się o nią. Jest jedyną bliską mi osobą w tym mieście... i nie chciałabym jej stracić.

[Ąrie]

- Służka... - zastanowił się. - Takan, mój służący miał zebrać służbę i zapewnić im byt w jakiejś karczmie, czy gospodzie, byleby byli uznani za cywilów z nami nie związanych. Cywilów raczej mordować nie będą... a tak mi się wydaje. Skąd ta więź ze służącą?

[Claudie]

- Powstała i jest pielęgnowana - odpowiedziała dziewczyna - Czyżby Komandor miał coś za złe?