[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Ąrie]

- I wzajemnie, Pani. - odrzekła babcia. Ty zaś opuściwszy jej zakład, udałaś się w stronę Świątyni, okrężną, dłuższą drogą. Po upewnieniu się, że dookoła nie ma nikogo, otworzyłaś klapę i weszłaś do podziemi, w ciemny korytarz.

[Claudie]

Pamiętając drogę uda się do kryjówki ciągle pilnując się, że nikt nie dybie na jej życie z materialnych i nie materialnych wrogów.

[Ąrie]

Po spacerze w ciemnościach rozpoznałaś drzwi do kryjówki i otworzyłaś je. W środku nikogo nie było, jednak płomień świecy wciąż oświetlał wnętrze.

[Claudie]

Dziewczyna usiadła na pryczy, położyła torbę i rozłożyła sobie wszystko, co było potrzebne. Mając w głowie plan oraz pamiętając sztukę szycia ubrań (ach ta Inkwizycja, wszystkiego się uczą!) postanowiła wykorzystać trochę czasu i uszyć nowy strój. Dodatkowo  z szerokiego pasa i kabur zrobiła "pas z kaburami" na dwa pistolety na piersi, oraz dwa dodatkowe pistolety na udach. Pochwa na miecz została przerobiona na pochwę na plecach z "dziurą" w płaszczu, pod którym naturalnie jest skryty. Kaptura nie ma, dalej jest kapelusz z szerokim rondem. Sztylet w bucie, buzdygan przy boku. Wzmocnione kawałki skóry wszyła w newralgiczne miejsca jak serce, boki, ramiona, uda i nogi. Naszyjnik ze Znakiem przewiesiła przez szyję.... Wyglądała dużo groźniej niż poprzednim razem, a rondo kapelusza tak ustawiła, by ona mogła widzieć wszystko odpowiednio, za to mocniej oddziaływał na psychikę przeciwnika... zapewne trochę czasu minie... ale zrobi to.

[Ąrie]

Bez wahania wzięłaś się za szycie nowego stroju, mając w głowie wizję tegoż i mnóstwo materiałów. Cięłaś, szyłaś, wyszywałaś, podszywałaś, przecinałaś, odmierzałaś, kilka razy rozrywałaś i rzucałaś w kąt. Nie wiadomo ile to trwało, gdyż nie było mijającego słońca w ciemnych podziemiach, jednak w końcu, strzepując ze stołu pozostałości materiału i skóry powzięłaś swój nowy strój, gotowy do użytkowania. W tym samym czasie, drzwi otworzyły się i stanął w nich Komandor. Zatrzymał się i dokładnie obejrzał Ciebie i strój.
- Widzę, że nawet w obliczu tragedii i życia w podziemiach kobieta nie jest w stanie odmówić sobie nowych ubrań. - rzekł z uśmieszkiem na twarzy.

[Claudie]

- Nowe bojowe ubranie, stare nie spełniało swojego zadania - odpowiedziała dziewczyna przymierzając go i raz za razem wykonując skłony, podskoki i inne akrobacje by sprawdzić, czy jest na tyle elastyczny i wytrzymały, że spełni swoje zadanie - Zbadałam miejsce zbrodni, odnalazłam Święty Znak - po czym podaje mu ten, który zabrała z miejsca morderstwa - Jestem ciekawa do kogo należał. Tak to trop się urwał, nie mam pomysłu gdzie zacząć, panie - po czym odchyliła się na krześle, położyła sobie buzdygan na nogach i zaczęła go czyścić.

[Ąrie]

Ubranie wydawało się dostatecznie rozciągliwe, a przy okazji napięte, aby nie zawieść Cię w chwili próby. Mężczyzna przyjął znak i dokładnie go obejrzał.
- Hmm... - zastanowił się. - Wygląda... cóż, wygląda jak kapłański. Raczej nie podejrzewam, abyśmy mieli w Nowym Vordon na tyle bogatych lobbystów religii, aby było ich stać na tak drogą biżuterię o czysto religijnym wydźwięku. Ma Pani jakieś przypuszczenia?

[Claudie]

- Niestety strzęp ciała nie pozwolił mi na identyfikację któż to mógł być - odpowiedziała dziewczyna - Obstawiałabym kogoś z duchownych bądź z Inkwizycji. Niestety, zostało nas chyba tylko dwoje... Aymer żyje? - spytała lekko martwiąc się o kolegę - Osobiście bym sprawdziła jeszcze którąś ze świątyń. Jeżeli morderstwa są w mieście... może i tak są już spaczone miejsca? Zawsze to jakiś pomysł.

[Ąrie]

- Aymer, Aymer... nie widziałem go, nie miałem żadnej wieści od kiedy zaczęło się to piekło. Nie mam pojęcia, czy żyje, nie wiem, nie dochodzę tego. Świątynie mówi Pani? Hmm... - pogładził się po żuchwie na znak zastanowienia. - To nie tak głupi pomysł. Jestem głęboko skonsternowany w jednym. Jeśli Pani wie lub nie, biskup od jakiegoś roku nie pokazuje się publicznie, wcale. Nie prowadzi nabożeństw, jedynie wyznacza legatów i posłańców. Próbowałem uzyskać u niego widzenie, jednak to... to niewykonalne. Dziwne, prawda?

[Claudie]

- Dlatego uważam, że powinniśmy odwiedzić biskupa - odpowiedziała dziewczyna - Jeżeli nie po prośbie... to się znajdzie inną opcję. Od tego mam ten strój - i uśmiechnęła się złowrogo - Czy masz może gdzieś długą mocną linę i jakąś kotwiczkę? Kto wie, może trzeba będzie wejść od nieba...

[Ąrie]

- Widzi Pani, gdyby to było takie proste... - przeszedł wzdłuż pomieszczenia i usiadł obok Ciebie na pryczy. - Nie możemy mieć żadnych konfliktów z Kościołem, to byłoby nielogiczne. Gdyby tylko biskup, czy ktokolwiek inny doniósł, że wykazujemy przemoc, wrogość, cokolwiek... kontrowersyjnego wobec Kościoła, jesteśmy skończeni. Bo dobroci też wątpię, aby nas wpuścili. A lina, kotwiczka... nic z tego. Nie udało mi się zabrać całego sprzętu z Komandorii, próbowałem jeszcze to wziąć, jednak oni zabezpieczyli naszą siedzibę. I strzegą jak oka w głowie.

[Claudie]

- Kto oni? - spytała dziewczyna poprawiając pistolety na klatce piersiowej i zabezpieczając je, by nie wypadły - Heretycy czy agresorzy?

[Ąrie]

- Agresorzy. Agresorzy zajęli całe... - urwał w tym momencie, gdyż ziemia lekko zadrżała. Spojrzał na Ciebie i szerzej otworzył oczy.
- A co to? Znów ostrzał?

[Claudie]

Dziewczyna przez chwilę nasłuchiwała i spytała po namyśle - Sprawdzimy?

[Ąrie]

- Bez wahania. - odpowiedział Komandor, a następnie prędko uchylił drzwi i poszedł przodem do korytarza podziemnego, aby skierować się ku wyjściu przy Świątyni...