[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Claudie]

~ Szlag by to ~ pomyślała szybko dziewczyna i powiedziała - Z nimi? Prawie przez nich zginęłam kowalu. Nie są mi przyjaciółmi.... Rozumiem, że już się znalazła grupa ludzi, która zkurwiła się i weszła z nimi w konsztachty?

[Ąrie]

- Dokładnie. - mężczyzna zacisnął pięść. - Dyrektor na początku konfliktu posłał jakiegoś Elyna do nich, który miał wynegocjować pokój. A rozpętał on wojnę i na dodatek dołączył do nich, kurwy syn... no i jakaś część ludzi też się do nich przyłączała. Pomagają im w okupowaniu i grabieniu nas...

[Claudie]

~ Elyna? Czy on oszalał ~ pomyślała dziewczyna i powiedziała - Nie dobrze kowalu, nie dobrze... Złe czasy nadeszły. Ale nic, bywaj. Powodzenia, mam nadzieję że niedługo otworzysz swój zakład na nowo i będę mogła podziwiać Twoje wyroby - po czym wyszła i skierowała się do zakładu krawieckiego.

[Ąrie]

Kowal pożegnał się z Tobą, Ty zaś poszłaś w stronę zakładu krawieckiego. Weszłaś do środka i ujrzałaś niewielkie pomieszczenie - na wprost znajdowały się drzwi, zapewne do tkalni, po lewej zaś lada, przy której stała przyjaźnie wyglądająca babcinka.
- Dzień dobry. - powiedziała uprzejmym, lekkim głosem. - W czym mogę pomóc?

[Claudie]

~ Babcia, ciekawe ~ pomyślała dziewczyna i powiedziała - Dzień dobry, proszę pani. Chciałabym się dowiedzieć, czy ma pani może kawałki utwardzanej skóry, mocne nici i dobre igły... oraz dobrą gatunkową skórę i szerokie pasy materiału. Wie pani o co mi chodzi....

[Ąrie]

Babcinka uśmiechnęła się, a dopiero wtedy dostrzegłaś, że mimo to na jej twarzy maluje się zmęczenie, strach i niepewność.
- Utwardzoną skórę mam, wielowiązane nici i igły też. Skóra, cóż, jeszcze jej trochę mam, materiał też, ale ten będzie dużo kosztował... - spojrzała w okno, w którym w oddali widać było zachodnią bramę. - Z dostawami coraz ciężej, zapasy się kończą. Wszystko przez tych... bandytów.

[Claudie]

Jeżeli jest miejsce usiądzie gdzieś przed babcią i spyta (oczywiście nie zapominając po co przyszła) - Pewnie pani wiele widziała w swoim życiu. Czy coś takiego miało już miejsce tutaj?

[Ąrie]

Babcinka zaczęła powolutku maszerować po swoim warsztacie, kompletując Twoje zamówienie, a w międzyczasie mówiła.
- Cóż... byłam kiedyś w oblężonym mieście, podczas pierwszej insurekcji elyńskiej. Miasto nazywało się Aares Elyia... też nam wszystko poblokowali, odcięli. Tośmy się zbuntowali, ach pamiętam... mój przyjaciel, Ferdinando, wywalił w powietrze całą zbrojownię haha! - zaśmiała się żwawo, jak na staruszkę. - Sama do nich strzelałam z muszkieta. Ale nigdy... nigdy takich ludzi nie widziałam. Najeźdźców takich.

[Claudie]

Obserwując babcię cały czas spytała - Jak myślisz, pani. Czy ktoś nam pomoże w tej czarnej godzinie?

[Ąrie]

Babcia się zatrzymała i spojrzała na Ciebie zmartwiona.
- Chciałabym. Bardzo bym chciała. Ale na kontynencie trwa wojna... i nie wiem, czy możemy się spodziewać pomocy. Najchętniej wziełabym sprawy w swoje ręce, ale cóż, jestem już stara i schorowana. Ale jak ktoś się poderwie przeciw nim, to będę choćby kuśtykać tuż za tłumem.

[Claudie]

Dziewczyna uśmiechnęła się półgębkiem, wstała i podeszła do niej ze słowami - Kto wie pani, może taka osoba się znajdzie. Przy okazji, słyszała pani coś o tych morderstwach wyznawców Światłości? Dziwna sprawa...

[Ąrie]

Babinka skompletowała całe zamówienie, a na słowa o wyznawcach wyraźnie się obruszyła.
- To dopiero oburzające! - zakrzyknęła. - Żeby tak wiernych, prawdziwie wiernych mordować. To na pewno któreś z tych potworów, co to nas okupują, albo te heretyki, sekciarze cholerne, co rozbijają się po mieście i ludzi straszą!

[Claudie]

- Heretyki powiada pani? - spytała dziewczyna odpowiednio kierując rozmowę - Ktoś powinien zrobić z nimi porządek! Gdzie jest władza, ja się pytam? A może pani wie, gdzie ich ostatnio widziano? - po czym zaczekała na podanie kwoty, ile sobie babcia policzy za wszystko...

[Ąrie]

- Się należy czterysta pięćdziesiąt denarów. - odrzekła babcinka i kontynuowała rozmowę. - Ja nie wiem, droga Pani, nie wiem. Gdzie ich widziano? A byli u mnie jakieś takie dziwne, cholery. Pytali o jakieś książki, pytali o jakieś Inkwizytory, ja nic nie wiedziałam, to mi zabrali wszystkie pieniądze com miała... i poszli. Przeklęte, bezbożne... tfu! - splunęła na ziemię w oburzeniu.

[Claudie]

Splunęła za babcią i odliczyła gotowiznę i dała jej - Trzymajcie się pani w Światłości. Tylko ona nam już pozostała - po czym zapakowała zakupy od babci i rozejrzała się po rynku. Jeżeli nie dojrzy niczego wartego uwagi, wróci do miejsca skąd przybyła - do podziemi. Lecz zrobi to idąc na około i ciągle dyskretnie upewniając się, że nikt jej nie śledzi...