[Novus Mundus: JB] Fabuła

[adriankowaty]

Jean stał dalej przy swym panie, czekając, co się stanie.

[Ąrie]

Wszyscy stali nieruchomo, wpatrując się w mury. Ogniste pociski sunęły po niebie z groźnym sykiem i po niezbyt długiej chwili spadły na mur. Ziemia zaczęła się przeraźliwie trząść, a jedyne co mogłeś zobaczyć, to powstające eksplozje, ogniowe odłamki, kupa dymu, latające wszędzie dookoła cegły i kamienie, krzyki ludzi (słyszeć). Fala uderzeniowa spowodowana uderzeniem mnóstwa rakiet była tak mocna, że mało nie zmiotła Cię z nóg. Ostrzał trwał kilkanaście sekund, a następnie ustał. Tumany dymu zasłaniały całe Nowe Vordon, a mężczyzna patrzył na dzieło swego zniszczenia niewzruszony.
- Widziałeś kiedyś podobny kunszt?

[adriankowaty]

-Nie, Panie. O tak potężnej artylerii i mistrzowskim jej wykorzystaniu Armia Imperialna mogłaby tylko pomarzyć.
Jednak należy pamiętać, że teraz czekają walki w mieście, a Kompania niedawno szkoliła rekrutów do strzelania z dachów i ukrycia w budynkach. - odparł Jean.

[Ąrie]

- Walki w mieście? - zdziwił się jakby Daimyo. - Tę walkę będziemy toczyć po naszemu.
Ponownie dobył gwizdka i zadął w niego, tym razem innym, nieco niższym dźwiękiem. Tuż po tym, z szeregów stojącej pod murami armii, jakby znikąd w dziwny sposób (głęboko pochyleni, ręce wyprostowane z tyłu, na palcach, opływowo) w stronę murów zaczęło biec kilkunastu, może dwudziestu wojowników. Nie zatrzymując się w biegu, zaczęli kręcić hakami na łańcuchach, a następnie wrzucili je na mury. W tym samym czasie, dym po ostrzale rakietowym ustapił i dostrzegłeś wciąż stojące, wszak mocno zniszczone mury miejskie, na których ostali się nieliczni żołnierze. Posiłki zaczęły wchodzić na mury.
Wtedy, tajemniczy wojownicy sprawnie zaczęli wspinać się po murach na łańcuchach i po niedlugiej chwili byli już na szczycie. Żołnierze Kompanii nawet nie zdążyli oddać strzałów, gdy Ci dziwni wojownicy, prędcy niczym grom, zaczęli skakać od jednego do drugiego, tnąc ich mieczami.
- Shinobi. To są shinobi. - rzekł mężczyzna. - Kto dowodzi w tej osadzie?

[adriankowaty]

- Sztab oficerów stacjonujących w pałacu Dyrektora. To dość okazale wyglądający budynek w centrum miasta.
O ile oczywiście nie przenieśli się gdzieś.
Oficerowie noszą barwniejsze mundury niż szeregowi żołnierze,
a nazywają się kap. Sprout
kom. Montaniez
gen. Diaz.

[Ąrie]

- Rozumiem... więc ich będzie trzeba obarczyć odpowiedzialnością. - rzekł mężczyzna. Widziałeś, jak ci tajemniczy shinobi wycinają w pień wszystkich znajdujących się na murach. Następnie zeskoczyli z nich, korzystając z haków, do wewnętrznej części fortyfikacji. Nagle, usłyszałeś jakieś poruszenie i skrzypienie. Dostrzegłeś, że bramy fortecy powolnie się otwierają.
- Nadchodzi dzień naszej chwały. Wkraczamy do miasta jako zwycięzcy, sābanto. Zedrzemy te flagi i zawiesimy flagi Cesarstwa. Zawiesimy nasz porządek.
Mężczyzna wyjął z pochwy długi, wąski, nieco zakrzywiony miecz i krzyknął donośnie, a cała armia odpowiedziała mu krzykiem. Olbrzymie zastępy zaczęły kroczyć w stronę bramy...

[adriankowaty]

- Czy jest jeszcze coś, w czym mógłbym pomóc, Panie? - spytał Jean, ukłoniwszy się swemu Daimyo.

[Ąrie]

- Tak. - powiedziął (jak zawsze) lakonicznie mężczyzna i skinął na swoich przybocznych, aby Ci podążyli za Wami. - Zaprowadź mnie do rządcy tej osady. Osobiście zetniemy im głowy.

[adriankowaty]

- Tak, Panie. - odparł Jean i prowadził ich w stronę pałacu.

[Ąrie]

//Trochę przeskoczę. Poszliście do Pałacu, tam nie było już nikogo. Daimyo kazał zebrać wszystkich i wygłosił doń przemówienie:
"- Mieszkańcy tej żałosnej wsi. - ryknął. - Jesteście ofiarami. Ofiarami głupoty swych wodzów. Dokładnie pół roku temu, ekspedycja z waszą banderą przypłynęła na nasze wyspy i nas zaatakowała. Została odparta, unicestwiona, niedobitki wzięto do niewoli. Ja, Daimyō Kenshirō Uchiha, przybywam w imieniu Boskiego Cesarza, aby ukarać Was za ten czyn. Od dzisiaj, my kontrolujemy miasto i ustalamy reguły. A są one proste - wypełniać wszystkie polecenia. Kto nie będzie wypełniał poleceń, będzie martwy. Będziecie pracować i płacić podatki dotąd, aż nie uznamy, że zadośćuczyni to jego Cesarskiej Wysokości strat. A niesubordynacja będzie karana śmiercią. A jeżeli spróbujecie podnieść bunt, powstanie, czy cokolwiek tego rodzaju - zrównamy tę kolonię z ziemią, a Was razem z nią. Rozejść się.
Po tym, wróciliście do Pałacu, który zajęty już (tak jak całe miasto) został przez najeźdźców.

- Mój sługo. - rzekł do Ciebie. - Udasz się do portu i przekażesz flocie ode mnie ten list. - podał Ci skrupulatnie zapakowaną kopertę. - Przekaż go na mój okręt flagowy, do dowódcy. Dostajesz dwóch samurajów do obstawy.
Obok Ciebie nagle wyrośli potężni wojownicy.

[adriankowaty]

- Oczywiście, Panie - odparł Jean, ukłonił się i udał się w stronę portu i okrętów.

[Ąrie]

Wyszedłeś z pałacu powoli, a wówczas przystąpił do Ciebie jakiś mężczyzna - wysoki, z ciemnymi włosami, dość przystojny, wyraźnie Elynin.
- Przepraszam, czy mogę Panu potowarzyszyć w drodze? Mam ważne wieści. - rzekł, a wojownicy wysunęli lekko katany czekając na Twoją reakcję...

[adriankowaty]

Jean poprosił gestem samurajów, by się wstrzymali, ale uważali na Elyna, po czym spytał:
- Z kim mam przyjemność i jakież to ważne wieści ma Pan do przekazania?

[Ąrie]

- Sergio Cutrera - mężczyzna pokłonił się - Jeśli Pan pozwoli to ruszymy dalej, bo tutaj zwracamy na siebie zbyt dużo uwagi. Mam wieści, które krążą między tutejszymi, a które mogą się nie spodobać Pańskiemu pracodawcy. - ruszył razem z Tobą w kierunku portu. - Pan już tutaj trochę w kolonii zapewne jest, podobnie jak ja. Wie Pan jacy są Kyralianie. Tutejsi, hmm... patrioci - można było wyczuć lekką pogardę - już chcą organizować podziemie. Wie Pan jak tragiczny skutek, będą miały ich poczynania, jeśli nikt ich nie przerwie? Cała kolonia pójdzie z dymem, w tym mój majątek i Pański.

[adriankowaty]

Jean poprosił gestem samurajów, by mieli baczenie na Curtrerę, czy to nie jakaś zasadzka, a sam mu odparł:
- W takim razie proszę podążać za mną. Idę do portu, tam się na moment rozdzielimy, a później zaprowadzę Pana do Daimyo bądź przekażę zeznania, w zależności od jego woli.