[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Luna]

Kate zrzuciła szlafrok na podłogę i pogrzebała we własnych ciuchach, wyciągając dżinsy i bluzę z kapturem, odnalazła w tym bałaganie też torbę z ipodem gdzie włączyła utwór i wciskając sobie słuchawki, opuściła pokój i swój dom, postanowiła że pospaceruje po okolicy.

[Claudie]

Spacer po okolicy dobrze Ci zrobił. Poznałaś sąsiedztwo (a raczej psy pilnujące), uliczki, zakamarki, przejścia - w każdym bądź razie wg. Ciebie spożytkowałaś ten czas dobrze. Przy okazji również myślałaś o tym, co dzisiaj się wydarzyło? Czy zawsze będzie tak napięcie? Czy zawsze będziesz musiała kogoś ratować bądź zabijać? Ostatnie trzy doby wydawały się tak mocno przesiąknięte emocjami, że poprzednie "ludzkie" życie wydawało Ci się "nudne". W takim rozmyślaniu i kolejnym szukaniu minęło ok. pół godziny. Wróciłaś pod swój dom. Dom, który dawał Ci schronienie, zrozumienie, wiedzę i znajomości... oraz rodzinę. Rodzinę w pewnym sensie. Być może było Ci to pisane? Nie wiesz tego...

Co robisz?

[Luna]

Kate nie chciała wchodzić do środka. Znała porę ale siedzenie na schodach lub nie i tak tego czasu nie skróci więc wybrała schody, usiadła i tępo wpatrywała się przed siebie.

[Claudie]

Po chwili, gdy tak siedziałaś sama otworzyły się drzwi główne i z domu wyszedł Klaudiusz. Zamknął drzwi i usiadł obok Ciebie, lecz nie odzywał się. Podejrzewał, bądź przewidywał w jakim stanie jesteś więc postanowił dotrzymać Ci towarzystwa. Będziesz chciała coś powiedzieć, nie będziesz - to tylko zależy od Ciebie.

[Luna]

Kate oparła głowę o jego ramię i zamknęła oczy. Nie chciała myśleć o czymś konkretnym po prostu dwoje ludzi siedzących na schodach w milczeniu, niby z tego samego obcego świata a jednak różni.

[Claudie]

Klaudiusz postanowił nie przerywać tej ciszy. Widocznie potrzebowałaś kogoś bądź czegoś, kto w teorii rozumie, co przechodzisz. Wyciągnął starą czarno-białą fotografię i spojrzał na nią. Ty również spojrzałaś na zdjęcie. Przedstawiała ona jego, tutaj akurat w wersji młodszej, jakiegoś chłopca w wieku dziesięciu lat oraz dorosłą kobietę. Mogłaś podejrzewać, co znaczyli bądź znaczą Ci ludzie dla Klaudiusza, lecz czy się odezwiesz? Twoja sprawa. Potrzymał chwilę to zdjęcie, spojrzał się jeszcze raz na nie i je schował.

Miasto tymczasem powoli, bardzo powoli budziło się do życia. Słońce jeszcze nie wstawało, ale było widać, że ludzie przejmują "panowanie" nad miastem. Zaczęły jeździć śmieciarki, pojedyncze samochody, taryfy. Ludzie podążali ku swoim przeznaczeniom, a wy tak siedzieliście. Trwaj chwilo trwaj można by rzec...

Co robisz?

[Luna]

Kate niechętnie chciała opuścić widok jaśniejącego nieba, tęskniła za dniem, w nocy już nie jest wszystko takie same. Nawet litery przy sztucznym świetle wyglądają inaczej. Wstała i pokiwała znacząco głową w jego stronę na znak podziękowania i udała się do swego pokoju.

[Claudie]

Wróciłaś do siebie. Zauważyłaś, że jest w takim samym stanie, w jakim go zostawiłaś wychodząc. Muzyka ciągle grała ta sama co poprzednio, ubrania leżały w kącie lecz mokre ślady zniknęły. Tak jak poprzednim razem wiedziałaś, że ten pokój to twoja mała twierdza i mieszkający w nim "domownicy" uszanowali to.

Co robisz?

[Luna]

Zrzuca ciuchy w kąt i kładzie się do łóżka, za dużo wydarzeń za mało czasu na zrozumienie siebie.

[Claudie]

Położyłaś się na łóżku i praktycznie od razu zasnęłaś. Zaczęłaś śnić...

Śniło Ci się, że stoisz na klifie. Wiatr mocno rozdmuchiwał twoje włosy, lecz nie przejmowałaś się tym. Spoglądałaś w dal, szukając po zburzonej wodzie czegoś, co zgubiłaś. Nie wiedziałaś co to było. Stałaś tak, czas jakby stanął w miejscu. Jedynie grzmot wzburzonej wody uderzającej w klif zagłuszał ciszę... Po chwili woda się uspokoiła a ty usłyszałaś swoje imię. Odwróciłaś się i zauważyłaś swoją matkę... tę którą utraciłaś podczas swojego spokrewnienia. Jane otoczona była bladą jasnoniebieską aurą, przechodzącą w cynober. Uśmiechała się do Ciebie i gestem pokazała Ci, byś dołączyła do niej. Podeszłaś lecz nie mogłaś nic powiedzieć, tak jakby słowa były cięższe od tego, na co patrzysz. Zaczęłaś płakać, lecz Jane otarła Ci łzy swoją dłonią i powiedziała:
- Ciii, moja córko - po czym podniosła twoją głowę tak, byś patrzyła jej w oczy - Wiem, że widziałaś mnie poprzedniej nocy. Cieszyłam się widząc Ciebie dojrzałą, być może zadowoloną, ale też nieszczęśliwą. Nie próbuj być obojętna na innych. To zawsze się źle kończy. Ale nie mogę być z Tobą dłużej. Dzień przechodzi, noc już wstaje. Nie trzymaj się tylko zemsty! Masz całą wieczność na nią... I nie odtrącaj pomocy i uczuć innych.... Żegnaj córko. Może się jeszcze zobaczymy - po czym pocałowała Cię w czoło i puściła. Widziałaś jak odchodzi, po czym po chwili rozpłynęła się w powietrzu. Chciałaś coś krzyknąć, lecz nagle przebudziłaś się. Rozejrzałaś się po swoim pokoju i zauważyłaś, że jest ono posprzątane. Muzyka została wyłączona, ubranie leżało obok na fotelu uprane i wyprasowane. Spojrzałaś na zegarek i zobaczyłaś, że pokazuje on godzinę 20:00.

Co robisz?

[Luna]

Kate usiadła i przykryła się kołdrą.
Rozejrzała się po pokoju i zamyśliła.
Starała się porównać sen z zeszła nocą z tym kogo zna i szukać odpowiedzi we własnej głowie, po kilku minutach jednak postanowiła wstać, wykąpać się u brać oraz zadbać o to by wyglądać odpowiednio naturalnie jeżeli chodzi o skórę (dodatkowy pkt vitae), później postawiła krzesło na wprost okna i spoglądała przez nie siedząc.

[Claudie]

Zakładając koszulkę, poczułaś że jest ona "cięższa". Nie tak bardzo, by Ci utrudniała ruchy bądź się wyróżniała, ale odczułaś różnicę. Zapewne Klaudiusz zrobił to, o czym rozmawialiście poprzedniej nocy. Po chwili gdy byłaś gotowa i siedziałaś przed oknem zauważyłaś, że pogoda była ładna. Ani jednej chmurki, księżyc ładnie stał w pełni...

[Luna]

Wstała i odłączyła ipod od ładowarki, wsunęła sobie słuchawki i włączyła pierwszy lepszy utwór z listy, którą aktualizuje kiedy czuje, że czegoś tam brakuje.
Ubrała się do wyjścia i wyszła z pokoju, z nikim nie rozmawiała tylko opuściła mieszkanie i skierowała swe kroki w stronę sklepów. Dotarło do niej, że powinna umieć się jakoś bronić, a że kiedyś natknęła się na takie ostrza to postanowiła odszukać coś w podobie, chodziło o lekkość i konstrukcje bardziej niż wygląd i im trwalszy przedmiot to tym lepiej. Omijała więc antykwariaty i tanie sklepy, szukała bardziej kogoś, kto mógłby się podjąć zrobieniem czegoś takiego niż tanizny, która mimo antycznej łatki rozpadnie się w dłoni po chwili.
Buszując po sklepach, raz po raz odsłuchiwała sobie ten utwór.

[Claudie]

Chodząc po mieście i szukając odpowiedniego warsztatu trafiłaś do Chinatown. Być może mieniło się jako dzielnica taniości i małych chińskich rączek, ale były tutaj też dobre zakłady rzemieślnicze i być może trafisz akurat do tego, czego tak mocno poszukiwałaś. Stojąc zamyślona przed wejściem podleciał do Ciebie chłopczyk i łamaną angielszczyzną zapytał się:
- Pseplasam Pani. Pani potcebować pzewodnik? Li Mu Bay znać wsytko i wsytkich w Chinatown!

[Luna]

Oglądała wystawy i przyglądała się budownictwu, na pierwszy rzut oka można było ocenić co jest podróbą a co czymś więcej lub droższą podróbą, chłopiec ją wyrwał z zamyśleń. Spojrzała na niego i wyłączyła muzykę, wyciągnęła słuchawki i schowała wszystko w torbie mocniej ją zamykając, po czym kucnęła przed chłopcem i się uśmiechnęła,

- znasz kogoś kto potrafi wykuć twarde ostrze na zamówienie ? Jeżeli tak, to tego wieczoru nie położysz się spać z pustą kieszenią - po czym wyjęła z torby mały portfel i wręczyła mu kilka dolarów, ponownie go chowając i upewniając się, że torba jest dobrze zapięta. Nie miała nic przeciw tej dzielnicy ale czy to z książek czy też z opowiadań, takie miejsca były przesiąknięte podwójnym obliczem, tajemniczym i pozostawiającym specyficzny dreszczyk dla kogoś takiego jak ona.