[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Luna]

Kate tym razem usiadła z tyłu, poczekała aż kierowca usadzi się wygodnie,

- do domu Klaudiuszu............do domu - powiedziała, po czym odpaliła utwór i wsunęła słuchawki.
Milczała całą drogę obserwując miasto, a w głowie kłębiły jej się wspomnienia z ostatnich godzin i tego jak mało wie i kim powinna być. Co prawda mija druga noc ale może przez pośpiech matka zapomniała o jednej istotnej rzeczy. Być może tak właśnie jest...najpierw test a później przedstawienie radzie i decyzja czy się nadaje. Była tak zadumana, że nie zwracała większej uwagi na to co dzieje się w aucie a tylko tępo wpatrywała się smutnym wzrok z pod kaptura na mijane uliczki, rozbawionych ludzi, zamknięte i otwarte sklepy, na domy w których paliło się światło i gdzie niegadzie młodzi hulali co sił.

[Claudie]

Klaudiusz zawrócił samochód i poprowadził go do domu. Przez całą drogę milczał, widocznie było Ci to potrzebne. Co jakiś czas spoglądał na Ciebie w lusterku, ale Ci nie przeszkadzał. Po kilkunastu minutach podjechaliście pod dom, a Klaudiusz zaparkował samochód w garażu. Otworzył Ci drzwi i wysiadłaś.
- Pani domu wróciła już jakiś czas temu - powiedział, po czym zamknął drzwi i podszedł po płachtę, którą przykrywał samochód i kontynuował - Pani czeka na panienkę u siebie w gabinecie. To za tymi podwójnymi drzwiami. Na pewno panienka trafi.

[Luna]

- jedyne takie - podziękowała mu i udała się w tamtą stronę, jeszcze po drodze oddała mu swój płaszcz by go zaniósł do jej pokoju i udała się pod drzwi, wyłączyła zabawkę, i zapukała w drzwi, jak tylko usłyszała, że może wejść to przekroczyła próg zatrzaskując za sobą drzwi.

[Claudie]

Gdy weszłaś do środka zauważyłaś, że gabinet urządzony jest w ten sposób. Twoja matka siedziała za biurkiem, przeglądała jakiś zwój. Widocznie był wiekowy, ponieważ starała się obchodzić z nim bardzo delikatnie. Gdy zobaczyła Ciebie, uśmiechnęła się i zwinęła zwój, po czym schowała go do szuflady.
- Dobry wieczór Katherine. Czy chociaż ty miałaś ciekawy wieczór?

[Luna]

- witaj matko - oparła się o drzwi i zwiesiła głowę,
- byłam w elizjum, później podsunęłam się za assamitę pod topór twierdząc, że to absurd by go zabijano wobec takich zarzutów a na koniec chciałam się rozerwać ale chyba nie pasuję do tego całego świata, widzę rzeczy inaczej, smakuje ich a mimo to czuje się jakbym była obca tam....na zewnątrz bo tu pośród tych ścian i wiedzy...tu jestem jak u siebie - powiedziała.

[Claudie]

Olivia podeszła do Ciebie i postanowiła Cię przytulić. Jeżeli się dajesz, po prostu Cię tuli jak matka córkę powinna. Jeżeli nie, staje przed tobą. Tak czy owak, mówi do Ciebie:
- Słyszałam, że broniłaś Setha. Owszem, zarzuty były absurdalne, ale takie obowiązki Księcia. A czy nie pasujesz... Katherine, każdy z nas przeżywał podobne rozterki. Nie jesteś pierwszą Kainitką i zapewne nie ostatnią. Po prostu jesteś jeszcze nowa, a to ja zawiodłam Cię. Powinnam być Ci przewodnikiem, a mam wrażenie że też się gubię w tym. To dla mnie nowa sytuacja, nigdy nie byłam w niej. A to, że pośród ksiąg czujesz się jak u siebie, to nic złego. Każdy Tremere woli przebywać wśród kurzu i ton ksiąg, niż pośród innych Kainitów. Ale to nie znaczy, że mamy się całkowicie od nich asymilować. Oni potrzebują nas w ten sam sposób, co my ich. W historii napsuliśmy trochę krwi, więc potrzebujemy sojuszników. A osiągnąć to możemy tylko i wyłącznie przez współpracę.

[Luna]

- kiedy spotkanie z wielką radą ? - spytała wychodząc z jej objęć.

[Claudie]

Olivia poprowadziła Cię na fotel byś usiadła. Sama poszła po krzesło, przysunęła je i usiadła przed Tobą. Chwyciła Cię za dłonie i powiedziała:
- Może Ci się wydawać, że zbagatelizowałam prawa i zapomniałam o przedstawieniu Cię we Wiedniu. Nic z tych rzeczy, córko. Po prostu czekałam, aż sama podejmiesz decyzję. Choć prędzej czy później musiałabym zdecydować za Ciebie. Katherine, to ty decydujesz o swoim życiu. Ty decydujesz kim chcesz być. Ja mogę tylko stać trochę z boku i podpowiadać Ci, gdy źle robisz albo dobrze. Planowałam spotkanie z Radą, ale to nie jest proste patrząc na ostatnie wydarzenia.

[Luna]

- wiem matko, że dużo się ostatnio dzieje, nie chce tylko byś miała przeze mnie kłopoty, chce też zająć się zgłębianiem wiedzy a dużo raźniej by mi było wiedząc, że mogę nazywać jedną z członkiń tego klanu - powiedziała.

[Claudie]

- Obiecuję Ci Katherine, że jak załatwimy sprawę z Sabatem to postaram się o to spotkanie - powiedziała Olivia, cały czas trzymając Cię za dłonie - Po prostu na tą chwilę jest zbyt niebezpiecznie. Musimy zdusić ich teraz. Dlatego tak ważne jest, byś opamiętała swoje umiejętności. No i przede wszystkim nie chciałabym, byś brała w tym udział, ale poznając twój charakter przez ostatnie dwie noce wątpię, byś chciała by Cię to ominęło. Mamy pewne rachunki do wyrównania. Szkoda tylko, że to inny Kainita zrobił połowę roboty za nas.

[Luna]

- dlatego czas byśmy jako zjednoczeni w klanie odszukali drugie pół i zakończyli to raz na zawsze - powiedziała z wyraźnym zdeterminowaniem w głosie.

[Claudie]

- Łatwiej powiedzieć niż wykonać - powiedziała Olivia - Tarvesenowej nie tylko my szukamy. W polowaniu bierze udział Seth i sprzymierzeńcy Szeryfa. Egzekutor i jego podwładni nie pomogą nam, mają dużo większy obiekt pod obserwacją. Ale gdy się dowiemy, gdzie Anna przebywa, na pewno zostanę poinformowana. Seth zrobi to, bo go o to poprosiłam, chociaż nie było mi łatwo. Patrząc na to, jak szybko odnalazł ich za pierwszym razem, może być trochę trudniej, ale zna się na swoim fachu jak mało kto... mimo tego, że jest Assamitą.

[Luna]

- więc wystarczy czekać i być gotową, mam tylko nadzieje, że starcie tej łajzy na proch pokaże sabatowi, że nie mają tu czego szukać i że pewnych krzywd w rodzinie się nie wybacza - kontynuowała.

[Claudie]

- Tak Katherine, wystarczy czekać - odpowiedziała Olivia, puszczając twoje dłonie i wstała. Podeszła do biurka i oparła się o nie. Po chwili spytała:
- Chcesz jeszcze o czymś pogadać? I nie, nie zbywam Cię. Jest to tak naprawdę pierwsza nasza rozmowa, że tak się wyrażę "normalna". Pytaj o wszystko, byle nie o politykę. Nie lubię jej mimo, że zajmuję się nią - po czym cicho się zaśmiała.

[Luna]

Kate chwile pomyślała ale mając dość duży mętlik w głowie wiedziała, że sama musi poukładać sobie na spokojnie pytania,

- część mam w księgach matko, a gdy się zagubię przybędę po twe światło - uśmiechnęła się w jej stronę.