[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Claudie]

Klaudiusz zauważył pusty kielich, wstał i wziął karafkę, po czym ponownie Ci go napełnił i postawił obok siebie na stoliczku. Usiadł i powiedział:
- Poznałem panienkę wczoraj po raz pierwszy. Pani zadzwoniła do mnie, bym udał się do panienki mieszkania i spakował wszystko, co można i co być może jest dla panienki cenne. Jak to mówią - Pani karze, sługa jedzie. Bez problemu odnalazłem panienki stare miejsce zamieszkania i po prostu wszedłem. Nie żebym się chwalił, ale zamki to panienka miała bardzo słabe. Zainteresuję się tym za dnia, by wstawić tam porządne drzwi. W każdym bądź razie pakując panienki rzeczy po części sobie wyobraziłem jaka panienka może być i jak wyglądać. A tak naprawdę poznaję panienkę dopiero teraz. Jak zapewne panienka zauważyła zająłem się również panienki ubraniem. Musi panienka coś wymyślić, by zabezpieczyć jakoś miejsce serca. Ot, wystarczyłaby pewnie tytanowa wstawka, która praktycznie nie popsułaby wyglądu, a na pewno zabezpieczyła przed niechcianymi akcjami. Jeżeli panienka pozwoli, wszyję za dnia taką płytkę, mamy tego trochę jeszcze po magazynku. Chyba, że coś bardziej elastycznego. Ale gdzie ja się zapędzam, to panienka decyduje.

[Luna]

- rozumiem, że to ma być dla mojego bezpieczeństwa ale mam prośbę - byle by nie uwierało - uśmiechnęła się do niego życzliwie i wstała przechadzając się po bibliotece i upijając kolejne łyki,
- pamiętasz wiele i dzielisz się tymi wspomnieniami, dziękuje...nie mogę zaoferować tego samego. Za sprawą dla mnie niezrozumiałą większość życia z rodzicami po prostu nie jestem w stanie pamiętać. Zupełnie jakbym była w ciele kogoś kim nie jestem - upiła łyk i dłonią gładziła kilka grzbietów ksiąg, były w idealnym stanie jak i pozbawione kurzu. Klaudiusz faktycznie wie jak to miejsce utrzymać.

- pochodzę z Węgier a tak mało o sobie wiem, archiwa, moja przeszłość....wszystko wydaje się obejrzanym filmem niż faktem, ponoć wiele materiałów mogło zniknąć po jednym z tamtejszych pożarów...przypadek ? Czy kiedy ratowałam koleżankę, przed próbą przedawkowania chciałam ją pozbawić życia ? Do takich absurdów dochodziło w mojej szkole, dlatego ucieszyłam się, gdy ją w końcu ukończyłam ale cały czas mam przeświadczenie, że kroczy za mną coś, co jest nieuchronne i śliskie, jak gadzi język, który mógłby sprawiać przyjemność gdy dorastałam i odkrywałam własną seksualność a teraz jest niczym gwałciciel wolnej woli, dlatego zmieniłam nazwisko i chciałam zacząć wszystko od początku ale trzymając się z dala od własnej przeszłości, której i tak ślady znikały jeden po drugim - upiła kilka kolejnych łyków w milczeniu i wróciła do rozmówcy,
- dlatego uprzedzam, że jestem nudną postacią szukającą bóg wie czego na tym świecie a w dodatku teraz resztki takowego mam wywrócone do góry nogami - usiadła ponownie obok niego.

[Claudie]

- Nigdy nie ma nudnych Tremere - powiedział Klaudiusz - Nudni to mogą być inni Spokrewnieni. Po prostu panienka jeszcze nie odkryła swego przeznaczenia. Nie wiadomo, co siły wyższe od nas zapisały w gwiazdach bądź innych księgach. W końcu to panienki klan zajmuje się takimi sprawami. Większość Spokrewnionych nie ma pojęcia, co jest zapisane w księgach. Wolą żyć z nocy na noc, tylko dobrze się bawiąc. Przepraszam, ale mogę nastąpić na pewien drażliwy odcisk. Czy może panienka wie, dlaczego Pani pozwoliła przenocować dzisiaj temu assamicie? Pamiętam, że miał kategoryczny zakaz wchodzenia na posiadłość Pani, a Pani go tutaj sprowadziła.

[Luna]

Kate wpatrywała się po tych słowach w kielich, lekko nim kołysząc,
- Był kimś bardzo ważnym dla mej stworzycielki, wg Olivii to nie miało racji bytu a oni i tak ze sobą byli, ostatecznie ja zadecydowałam o tym by tu nocował, choć mogłam tego nie robić, nie chce by Seth widział we mnie potomka kogoś kogo kochał i że ma jakiś obowiązek opieki czy coś....nie istnieje takowy a przeze mnie będzie miał tylko same kłopoty. Nawet w najbardziej pokręconym scenariuszy nie dam mu tego co miał od niej, nie zastąpię, bo nie tylko nie jestem w stanie ale też nie potrafię kogoś kochać, nie po tym jak wydarto mi połowę życia z głowy i odebrano ludzkich rodziców. Wiesz....nikt nigdy nie nauczył mnie kochać a sama zauważyłam,że jak mogę pomóc to to robię - uśmiechnęła się choć bardziej do sobie i w pogardliwym stylu,
- pewien ksiądz u którego nocowałam gdy szukałam jakiegoś miejsca do zamieszkania powiedział mi, że pomoc obcym znaczy więcej niż zwykłe kocham cię w stronę tej tylko jednej osoby....z drugiej strony upośledzonemu dziecku też się wmawia że jest kimś wyjątkowym, więc jak można powiedzieć o mnie, że jestem normalna i będę kiedyś świetną Tremere, gdzie nawet ludzkich podstaw nie znam - dokończyła kielich i odstawiła go obok siebie na znak, że już jej wystarczy.

[Claudie]

- Może to panience wydawać się dziwne, ale każdy Spokrewniony prędzej czy później zaczyna doceniać, co tak naprawdę utracili przez Spokrewnienie - powiedział Klaudiusz wchodząc na drabinę i szukając jakiejś księgi - Wtedy to Miłość, bądź po prostu forma opieki nad kimś odzywa się z całą skumulowaną przez czas siłą. I jeszcze raz przepraszam za te pytania. Kiedyś pan Underwood był częstym gościem tego domu. Lubiłem prowadzić z nim konwersacje, mimo tego że jest jaki jest a opinia o jego klanie jest jaka jest. Po tej aferze z panią Barnett... Pani była bardzo wściekła. Nie mnie oceniać co ich łączyło, ale to było chyba ludzkie poczucie zazdrości. Zresztą, to panienka jest kobietą, panienka to pewnie z biegiem czasu lepiej oceni. A, tutaj jest - powiedział, po czym wyciągnął księgę. Zszedł z drabiny, po czym Ci ją wręczył.
- Pani chciała, by się panienka z nią zapoznała. Księga jest dosyć wiekowa, została spisana w XVIII wieku przez anonimowego Tremere pochodzącego z Irlandii. Zapisana jest w dla panienki w zrozumiałym dla panienki języku, ale Pani powiedziała, że jest w nim opisane zachowanie ognia drzemiącego w panience oraz jak go pobudzać i gasić w sobie. Pani powiedziała, że jest to ważna rzecz by panienka opanowała swoje moce, przynajmniej częściowo. W piwnicy domu jest specjalne pomieszczenie odporne na ogień, gdzie panienka może próbować swoich umiejętności. Księga nie spali się, zostały odtworzone na nim specjalne rytuały, w dzisiejszych czasach częściowo zapomniane.

[Luna]

Wzięła księgę i dokładnie ją obejrzała, poczuła, że trzyma w dłoniach coś dziwnego, tak jakby księga na jakimś stanie podświadomości zaczęła komunikować się z nią,
- ciekawe, dziękuje, na pewno przestudiuję od deski do deski - powiedziała.

[Claudie]

- Panienka wybaczy, muszę panienkę teraz opuścić - powiedział Klaudiusz, po czym skierował się do schodów - Do ćwiczebnego pokoju łatwo trafić, wystarczy schodami do piwnicy. A jeżeli panienka będzie chciała gdzieś się przejechać, niech panienka mnie powiadomi, będę w salonie - po czym zszedł schodami na dół. Zostałaś sama, książki, globusy, teleskopy i 1/4 karafki alkoholu z vitae.

Co robisz?

[Luna]

Kate uporządkowała naniesione wcześniej księgi i przy biurku usiadła tylko z tą, studiując uważnie jej zawartość, gdyby nie była zbyt obszerna i starczyłoby jej czasu, wtedy zaplanowała odwiedzić salę ćwiczebną.

[Claudie]

Czytając księgę zauważyłaś, że jest ona bardziej w formie pamiętnika niż podręcznika. Dużo było prywatnych spraw, opisów ówczesnego świata jak i przyziemnych spraw. Odnalazłaś jednak w księdze fragmenty, które wyraźnie Cię zainteresowały, czyli ogólne traktaty i zasady korzystania z Taumaturgii Ognia bądź Płomienia, w zależności jak za których czasów była ona nazywana. W księdze były napisane wszelakiego rodzaju porady jak pobudzać w sobie płomień oraz jak go gasić. Rozchodziło się głównie o emocje i uczucia względem tym związane. Postanowiłaś wypróbować rady zawarte w księdze. Wzięłaś ze sobą karafkę i zeszłaś schodami do piwnicy. Gdy zeszłaś na dół zapaliły się jarzeniówki oświetlając całą piwnicę.. a przynajmniej korytarz. Zauważyłaś ogromne wrota, które były zamknięte. Podeszłaś do nich, a na drzwiach pojawił się napis w języku Tremere "Kim Jestem?"

[Luna]

Kate uniosła brew,
- gadające drzwi, za chwile pewnie ze ściany wyjdzie siwy starzec i zacznie rozdzielać punkty....echh. Jestem Katherine Delgado, z klanu Tremere ! - jak mamrotała pierwszą część tak ostatnią zaakcentowała stanowczo.

[Claudie]

- Witaj Katherine Delgado z klanu Tremere - odpowiedziały drzwi, lecz nie otworzyły się, a napis "Kim Jestem?" znowu pojawił się.

[Luna]

Kate odłożyła księgę na ziemie i oparła się o ścianę,

- więc teraz mamy sobie gawędzić......ekstra, a tak to rzeczy, pytasz mnie kim jesteś czy mnie kim ja jestem ? - jakby dziwacznie to nie wyglądało, rozmawiała z wrotami,
- a sądziłam, że Malkavianie mają swój świat i własne zabawki - pomyślała.

[Claudie]

Drzwi nie odpowiedziały tym razem, lecz napis nie chciał zejść. Co robisz?

[Luna]

- no jasne wrota strzelające focha.....yhhh jestem kainitką, teraz ci lepiej ? - warknęła poirytowana.

[Claudie]

Drzwi zmieniły napis, litery ułożyły się teraz w "Prawie dobrze Katherine Delgado z klanu Tremere. Kim Jestem?"