[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Luna]

Kate chwile milczała, raz po raz wertowała zapiski w ostatniej kartce od kogoś, kogo poznała tylko na chwilę,

- miałam zadzwonić pod ten numer na wypadek....sama nie wiem, ma sens zawracanie ci głowy ? - odłożyła kartkę i cicho pukała palcami o blat stołu.

[Claudie]

- Miałaś zadzwonić pod ten numer... - usłyszałaś w telefonie - Owszem, jest sens zawracania mi głowy, o ile sama tego chcesz. Możesz mi zdradzić aktualne swoje imię, czy wolisz pozostać anonimowa? I od kogo, jeśli można wiedzieć masz ten numer?

[Luna]

Chwile to trwało,

- czy nazwisko Barnett coś ci mówi ? Bo jeżeli nie to widać mam dalej pecha i nie chce cię wciągać w coś co jest mi w tej chwili tak obce jak to, że w ogóle ze sobą rozmawiamy - w międzyczasie wstała i zaczęła pakować resztę rzeczy do swej torby, którą tu uprzednio zostawiła.

[Claudie]

Wewnątrz

Usłyszałaś jak osoba po drugiej stronie połączenia cicho wzdycha, po czym kontynuuje :
-Owszem, mówi mi całkiem sporo. Rozumiem, że rozmawiam z Kate Delgado? - po czym usłyszałaś otwieranie i zamykanie drzwi od samochodu. Teraz w tle rozmowy słyszysz padający deszcz i od czasu do czasu grzmot pioruna.

-------------------------------------------------------------------------------

Na zewnątrz

Mężczyzna cicho wzdychnął, po czym powiedział:
-Owszem, mówi mi całkiem sporo. Rozumiem, że rozmawiam z Kate Delgado? - po czym otworzył drzwi od samochodu, wyszedł na zewnątrz i zamknął drzwi. Tuż po chwili jeszcze otworzył parasol i czekał na dalszą część rozmowy. Pogoda nic się nie poprawiła, można stwierdzić, że deszcz nasilił się a pioruny coraz głośniej brzmią.

[Luna]

Prawie skończyła pakować rzeczy i doprowadzać biurko do porządku,

- więc to pewnie ona podesłała mi te księgi i te zwoje, ciekawy materiał jak przetrwać, gdyby mnie jeszcze uprzedziła, że zamierza się spalić a przed tem mnie zmienić, no to hej może bym się zastanowiła czy w ogóle wiem na jakim świecie żyję... - po niemal wybuchu słów po prostu cicho westchnęła.

[Claudie]

-Cóż, nie mogę stwierdzić co poszło nie tak. I tak, częściowo rozumiem twoje zarzuty i rozgoryczenie. Ale to chyba nie jest rozmowa na telefon. Chcesz się spotkać? - po czym skierował się wolnym krokiem do drzwi głównych biblioteki.

[Luna]

Skończyła się pakować i była gotowa do drogi, jeszcze tylko schowała ubrania w jakich tu przyszła - w szafie,

- sama nie wiem, gdzie jesteś ? - zapytała kierując się z torbą na ramieniu, która pomimo wagi nie sprawiała już takich problemów jak kiedyś z jej wiecznie obtłuczonym biodrem.

[Claudie]

- Przed głównymi drzwiami, w sumie to wrotami Biblioteki Publicznej. Zakładam, że też tutaj jesteś. Czekam przed wejściem głównym. - odpowiedział, po czym rozłączył się. Co robisz?

[Luna]

Odłożyła słuchawkę, podeszła do lustra, wyglądała trochę komicznie, stary płaszcz malarski, szorty i bluza, na głowie czapka z logo jakieś już nie istniejącej firmy, pod którą schowała zręcznie włosy. Rzuciła jeszcze raz okiem na biuro i wyszła, zamykając za sobą drzwi.
Odłożyła klucze stróżowi, który zdaje się jednym okiem drzemał, uśmiechnęła się w jego stronę i opuściła bibliotekę. Osoba z którą miała się spotkać mogła bez przeszkód usłyszeć wpierw cichutki brzęczyk a po chwili postać wyłaniającą się zza drzwi, gdy tylko Kate je domknęła,

- masz pewnie jakiś środek transportu - powiedziała stawiając sobie kołnierz i chroniąc szyję przed zimnym i wilgotnym wiatrem jaki smagał zakamarki starego budynku.

[Claudie]

Mężczyzna podszedł do Ciebie z rozłożonym parasolem. Rondo parasola jest na tyle szerokie, że spokojnie obejmie was obydwoje. Mężczyzna ubrany jest w czarną skórzaną kurtkę, bojówki oraz ciemne buty. Uśmiechnął się życzliwie do Ciebie, po czym na usłyszane pytanie odpowiedział:
- Owszem. Pytanie tylko, czy dasz się zaprosić obcemu mężczyźnie do samochodu. Gdzież moje maniery. Mam na imię Seth. - po czym zaprasza Cię, byś podeszła do niego i schroniła się pod parasolem. Zauważasz w tle, że na parkingu stoi tylko jeden czarny samochód - zapewne należy do tego Setha.

Co robisz? Stawiasz na niezależność i idziesz obok mężczyzny, czy zgadzasz się na zaproszenie mężczyzny?

[Luna]

- Katherine - odpowiedziała nasuwając sobie mocniej daszek - trochę zmroziło ją spotkanie z kimś kto jest taki jak ona, nie mogła i nie było czasu na zbędne pytania o klan, całość była na tyle dziwna, że po podaniu swego imienia po prostu go minęła i w strugach deszczu dotarła do drzwi pasażera czekając aż będzie mogła wejść. Po drodze obserwowała pusty parking i ponurą okolicę wypełnioną świszczącym wiatrem i rytmem kropel walącym we wszystko na swej drodze. Dawniej taki obraz by ją zachwycił, pomógł zasnąć odganiając koszmary, dziś wydaje się krajobrazem z innego świata,

- ... - westchnęła - wpatrzona w siną dal.

[Claudie]

Seth z lekko zdziwioną miną podszedł do Kate, otworzył jej drzwi i zaczekał aż wejdzie. Gdy to zrobiła zamknął za nią, po czym złożył parasol i wsiadł do samochodu od strony kierowcy. Przekręcił kluczykiem, silnik zaskoczył od razu, a z radia zabrzmiała melodia. Seth zwrócił głowę w kierunku Kate i powiedział:
- Pewnie masz wiele pytań i oczekujesz wszelakiej odpowiedzi. Więc ustalmy najpierw, gdzie chcesz jechać i możesz rozpocząć bombardowanie. Chyba, że wolisz dalej milczeć i pokazywać, że Cię to nie rusza.

[Luna]

Kate wsłuchiwała się w melodię przez chwilę, lecz gdy usłyszała bębny i ostatnią część wypowiedzi, poczuła znów ciepło w dłoniach,

- jednej nocy całe moje życie zostało wywrócone do góry nogami, mam na rękach śmierć niewinnych ludzi, straciłam też kogoś kogo chciałam poznać by zrozumieć tajemnicę, teraz ja nią jestem - spojrzała mu wyraźnie w oczy,
- gdyby mnie to nie ruszało, nie spotkalibyśmy się i już po kilku minutach dopuściłabym ten głos w głowie i to potężne uczucie, że nie mam dość. Opieram się temu jak tylko mogę ale chce znaleźć się w swoich kątach. Zawsze mnie uspokajają, tam możemy porozmawiać na spokojnie - podała mu adres, oparła się wygodniej i zamknęła oczy.

[Claudie]

Seth uśmiechnął się, po czym gdy spostrzegł, że Kate zamknęła oczy przyciszył radio, w którym właśnie poleciała kolejna melodia na tyle, by była słyszalna, lecz nie była zagłuszana przez cichą pracę silnika. Samochód ruszył i skierował się pod podany adres. Postanowił milczeć, by nie przerywać ciszy. Odezwie się dopiero, gdy Kate go o coś zapyta, bądź dojadą na miejsce... Miasto miało swój urok w nocy, tym bardziej w deszczu, który wyraźnie zelżał. Gdzieniegdzie było widać różnego rodzaju osoby, które widocznie wracały z imprez wszelakich, bądź załatwiało swoje sprawy. Gdy melodia zmieniła się na lekko agresywniejszą, Seth wyłączył radio. Słyszeliście tylko ciche brzmienie silnika oraz od czasu do czasu pracę wycieraczek.  Jeżeli patrzysz Kate przez okno, to zaczynasz powoli rozpoznawać, czy ktoś jest podobny do Ciebie, czy jest to po prostu człowiek. Jeżeli nie patrzysz przez okno, a dalej masz zamknięte oczy to możesz pierwszy raz stwierdzić, że lekko się rozluźniasz, pomimo obecności obcego dla Ciebie mężczyzny.

Co robisz podczas drogi do swojego mieszkania? Pytasz o coś Setha, czy wolisz by pozostała ta cisza nieprzerwana?

[Luna]

Kate często słuchała jakiejś muzyki więc zawsze reaguje na zmiany. Otworzyła oczy i wyglądała przez szybę, udało jej się nawet rozpoznać kilka miejsc, do których zaglądała sama lub jeszcze z rodzicami,

- uważaj bo spadnie - krzyknęła z troską matka widząc jak dziecko podskakuje na barkach swego ojca podczas "przejażdżki",
- jak spadnie to wstanie, nic się nie bój - odpowiedział z uśmiechem ojciec
- a jak złamię nogę tato ? - zapytała zamyślona dziewczynka, która już nie wierzgała na swym ojcu tylko przybrała poważną minę,
- kości zawsze się zrastają mój promyczku ale pewne rzeczy nigdy nie będą wstanie - ojciec zatrzymał się i również przybrał poważniejszy ton,
- to znaczy, że cały czas będzie leciała mi krew ? - zapytała przerażona dziewczynka, w tym samym momencie ojciec ściągnął ją z "barana",
- oczywiście, że nie skarbie, to coś co może zawsze boleć ale te takie małe ranki na serduszku czynią z nas tymi kim jesteśmy - usłyszała ciepły głos matki tuż za sobą,
- doświadczenie życiowe - szepnęła dziewczynka wpatrując się w huśtawkę - rodzice zaś zamilkli obserwując to siebie to swą pociechę zastygniętą jak posąg. Radio zamilkło a plac zabaw jaki mijali ponownie z radosnego i słonecznego dnia jaki zapamiętała wtedy, przybrał ponury deszczowy wieczór, pozbawiony dzieci i odrapany z biegiem czasu - straszył teraz pustką.
Kate chciała jeszcze raz zamknąć oczy by przywołać jakieś rozmazane wspomnienie ale w tym momencie samochód skręcił energiczniej pokonując esowaty zakręt docierając pod wskazany adres - była nim kamienica, w której mieszkała.

Dzielnica spokojna, głownie starzy ludzie, czynsz niski więc ostatnie pietro zawsze wydawało się jej małym azylem pośród tego wszystkiego co ją otaczało,

- to tu, mieszkam na ostatnim....nie są to luksusy do jakich pewnie przywykłeś ale jest tam cicho i spokojnie - po czym nabrała powietrza w płuca i je wypuściła jakby szła na jakąś rozmowę o pracę.