[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - David Jackson

[Bruce Campbell]

- Mmm... z tego co pamiętam, wyglądał mniej więcej tak - odpowiedział na pytanie, omijając ostatnie z pytań.

[Claudie]

- Hmh, to dziwne ale przypomina mi kogoś - odpowiedział Sandor - Nic, sprawdzę ten trop we własnym zakresie. Poza tym widzę, że uciekasz oczami. Co się stało? Jeżeli coś zrobiłeś, muszę wiedzieć jak Cię przed tym zabezpieczyć.

[Bruce Campbell]

- Noo... więc... - David zawahał się. Nie był pewien czy chce o tym mówić Ojcu. Ostatecznie jednak podjął zaczęty temat:
- W schronisku zabiłem człowieka. Ochroniarza. Niepotrzebnie... mogłem go ogłuszyć. Ale jakoś tak... pod wpływem chwili... zabiłem go.

[Claudie]

- Pamiętasz może jego imię i nazwisko? Jak wyglądał, ile miał lat? - spytał twój ojciec, wyraźnie lekko poddenerwowany.

[Bruce Campbell]

- Był... był stary. Chyba już na emeryturze.

[Claudie]

- Nie ułatwiasz mi zadanie, Davidzie - odpowiedział Sandor, po czym wstał i zaczął chodzić po salonie... Po chwili milczenia powiedział:
- Będziesz musiał na parę nocy pozostać w mieszkaniu. Sprawa musi przycichnąć. Masz pewność, że nikt Cię nie widział? Kamery, świadkowie, cokolwiek? Czym go zabiłeś? Nożem, pistoletem, udusiłeś go?

[Bruce Campbell]

- Nie, nikt mnie raczej nie widział... w tamtym pomieszczeniu nie było chyba kamer. A innych ludzi na pewno tam nie było... zabiłem go nożem.

[Claudie]

- Nożem, nożem... - odpowiedział Sandor - tak jak powiedziałem, sprawa musi przycichnąć. Postaram się wybadać, kto będzie zajmował się tym morderstwem. Tak Davidzie, morderstwem. Bo nie uwierzę, że zabicie tego człowieka było jedynym wyjściem. Nic, pożywienie będziesz miał zapewnione, ale przez jedną - dwie noce nie wychylaj się z podziemi. Siedź w Elizjum, badaj kanały. Zostawię Ci motocykl, naucz się też nim jeździć po kanałach. Być może sprawię Ci podobny dla twojego łatwiejszego transportu. Idź już spać, bądź co bądź niedługo świt - po czym sam poszedł do swojej sypialni. Ty również poszedłeś za radą ojca do siebie, po czym rzuciłeś ubranie w kąt i walnąłeś się na wyrko. Usnąłeś.

Opisz swój sen, proszę.

[Bruce Campbell]

David przemykał ulicą, od cienia do cienia. Mrok rozcinały poświaty lamp. Dotarł do skrzyżowania. Rozejrzał się. Na wprost czy w bok? W bok... to dobra droga. Byle szybko. Trzeba się spieszyć. Drzwi. Trzeba przez nie przejść. Zamknięte? Musi przejść. Da się je wyważyć? Nic z tego. Trzeba przejść! A może wytrychem? Nie... nie ma wytrychu. To bez sensu. Nagle... drzwi same się otworzyły.  Jeszcze głębszy mrok. Nic nie widać. Co to? Głosy...? Tak, to głosy. Rosły w siłę. Przeradzały się w krzyk. "Potwór! Morderca!" Potwór? David obmacał swoje ciało. Potwór. Odmieniec. Łysy, brzydki, zniekształcony. "Morderca" rozległo się w jego głowie jeszcze raz. Wyostrzył wzrok tak jak mógł. To ochroniarz... stary ochroniarz. Krwawi. Posoka wycieka obfitym strumieniem z klatki piersiowej. Mężczyzna upada na ziemię. Jego głowa... odłącza się od zwłok i turla się w stronę Davida. "MORDERCA" zdaje się wybrzmiewać. Coraz głośniej i głośniej...

[Claudie]

Obudziłeś się z krzykiem na ustach. Rozejrzałeś się nerwowo i zauważyłeś, że jesteś w znanym Ci pokoju mieszkania Sandora. Ale czy to prawda? A może to ułuda. Wstałeś szybko i zacząłeś dotykać meble. Czyli jednak to nie ułuda. Gdy stałeś tak przed szafą, drzwi do pokoju otworzyły się i wszedł twój ojciec. Gdy Cię zobaczył, powiedział:
- Noo, widzę że tak się przejąłeś swoim morderstwem, że postanowiłeś wpaść w lekki letarg. Spałeś kilka dni, synu. Ale nic, pociągnąłem za odpowiednie sznurki tu i tam i śledztwo pójdzie gdzieś w martwe tory. Co nie znaczy, że z twoim wyglądem możesz paradować po ulicy - po czym się zaśmiał.

[Bruce Campbell]

- Powiedzmy, że już się domyśliłem - odparł. Nigdy nie przykładał specjalnej uwagi do swojego wyglądu i tego, co inni ludzie o nim sądzą, ale świadomość bycia innym nie tylko dla ludzi, ale też dla reszty wampirów nie napawała go pozytywnymi uczuciami. Chcąc pozbyć się niezbyt miłych myśli, postanowił podjąć inny temat:
- A z tym motocyklem, to jak będzie?

[Claudie]

- A co, chciałbyś mieć własny? - spytał Sandor, opierając się o ramę drzwi - Tak Ci śpieszno, by ścigać się z wagonami metra? Być może jest, być może go nie ma. Zależy, co planujesz zrobić.

[Bruce Campbell]

- Przede wszystkim chciałbym wyrobić się w jeździe w metrze. Umiem jeździć motocyklem, ale zgaduję że jazda tutaj trochę się różni.

[Claudie]

- Cóż, najlepiej uczyć się na błędach. Ale owszem, mój motocykl został... zmodyfikowany - odpowiedział - W podziemiach nie ma sensu rozwijać ogromnych prędkości. Liczy się przede wszystkim przyspieszenie, zwrotność oraz natychmiastowa ocena sytuacji. Tutaj nie ma miejsca na błędy. Raz źle ocenisz sytuację i możesz nie dożyć następnej nocy, gdy wagon metra wciągnie Cię pod siebie. Mapę którą dostałeś ode mnie powinieneś znać na pamięć. Są również tam zaznaczone miejsca, gdzie spokojnie możesz wyjechać na powierzchnię. Przygotuj się odpowiednio, przede wszystkim ubierz się. Zaczekam na Ciebie na "zewnątrz" - po czym obrócił się i wyszedł z pokoju...

Co robisz?

[Bruce Campbell]

David ubrał się i wyciągnął mapę z kieszeni. Uważnie przyjrzał się jej, starając się zapamiętać wszystkie ważne miejsca, przede wszystkim bezpieczne wyjazdy.