[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - David Jackson

[Claudie]

Noc, jakiś czas przed północą. San Francisco, twoje mieszkanie.

Budzisz się nagle zlany potem. Wydawało Ci się, że ktoś obserwował Cię, jakby ktoś tutaj był w twoim mieszkaniu. Starasz się zebrać myśli, wszystko sobie wyjaśnić. Słyszysz wyraźnie, że na zewnątrz trwa ulewa, która nie wydaje się naturalna. Okno, które na pewno zamykałeś przed pójściem spać jest otwarte na oścież, ale z miejsca gdzie aktualnie jesteś nie dostrzegasz, czy są jakieś mokre ślady. Wszystko być może wydaje się podejrzane, ale przecież jest to nie pierwszy raz, gdy Matka Natura zaskakuje mieszkańców San Francisco. Co robisz?

[Bruce Campbell]

- Co jest? - wyszeptał David, nie dowierzając. Parę ostatnich tygodni mocno nadszarpnęło jego spokój wewnętrzny. Przez chwilę zastanawiał się, czy lepiej nie udawać, że nic się nie stało i spróbować ponownie zasnąć, ale przezwyciężył chwilowy lęk, wstał z łożka i ruszył do okna z zamiarem zamknięcia go. Starał się jednak wychwycić wszelkie podejrzane ślady i znaki... ktoś w końcu mógł wkraść się do domu przez okno.

[Claudie]

Idąc do okna zauważasz, że zebrała się mała kałuża tuż przed nim. Tak jakby ktoś faktycznie stał dłużej w jednym miejscu i przyglądał się Tobie jak śpisz. Zamykając okno zauważyłeś odbicie dziwnej sylwetki, tak jakby stała przy drzwiach łączących twoją sypialnię z korytarzem. Odwracając się nagle jednak jej nie zauważasz. Wydaje Ci się, że nie jesteś sam w mieszkaniu. Co robisz?

[Bruce Campbell]

Puls Davida przyspieszył. Ktoś ewidentnie tu jest. Tylko kto? Złodziej? A może... nie, to bzdury - przerwał myśl i podjął decyzję: trzeba spróbować podkraść się w stronę korytarza. A potem spróbować zaskoczyć i powalić tajemniczego intruza, o ile rzeczywiście nadal tam jest.

[Claudie]

Próbując podkraść się przez przypadek poślizgnąłeś się na kałuży, która była w twoim pokoju. Tylko twoje wysportowanie sprawiło, że nie przewróciłeś się i nie wydałeś żadnego hałasu przy tym. Wszystko wydaje Ci się mocno podejrzane. Skradając się w stronę korytarza nagle spostrzegasz, że jest wyjątkowo cicho. Za cicho nawet jak na mieszkanie w pojedynkę. Wychylając się z pokoju zauważasz uchylone drzwi wejściowe, tak jakby podejrzany intruz opuścił twoje lokum. Ale czy naprawdę? Co robisz - wychodzisz na klatkę schodową, czy dalej przeszukujesz mieszkanie?

[Bruce Campbell]

David wahał się. Jego niewidoczny wróg mógł być wszędzie... albo mogło go w ogóle nie być, mógł być po prostu senną zjawą. Po chwili stania w jednym miejscu, zdecydował, że najpierw zamknie drzwi, a później uda się po swoją broń i przeszuka dokładnie mieszkanie.

[Claudie]

Po zamknięciu drzwi wróciłeś do sypialni w celu odnalezienia swojego noża. Pamiętasz, że odkładałeś go pod poduszkę tak na wszelki wypadek, jakby jakiś tępy włamywacz postanowił włamać się do twojego mieszkania. Cichym krokiem podszedłeś do łóżka i wziąłeś nóż. Będąc lekko podbudowanym zaczynasz przeszukiwanie mieszkania. Zaczynasz od kuchni czy od salonu?

[Bruce Campbell]

Wszelka logika wskazuje, że jeśli w rzeczywistości ktoś chciałby mnie okraść, udał by się do salonu. - stwierdził w myślach David. Było tam dużo drogich rzeczy, wszystkie nawiasem mówiąc za pieniądze rodziców. Tak, decyzja, by się tam udać, zdawała się być najrozsądniejsza, więc David prędko skierował w tamtą stronę swoje kroki.

[Claudie]

Ruszyłeś do salonu. Gdy stanąłeś w drzwiach zauważyłeś, że wszystko jest poprzewracane, a na ścianie jest namalowany i podświetlony dziwny uśmiech, a zza sofy słyszysz śmiech. Co robisz? Podchodzisz do malunku, szukasz dalej swojego dziwnego przeciwnika czy jeszcze coś innego?

[Bruce Campbell]

David najpierw wzdrygnął się na widok uśmiechu, a następnie puls mu przyspieszył po usłyszeniu śmiechu. Ruszył jednak bez wahania w kierunku sofy z nożem krzycząc:
- Wyłaź zza sofy sukinsynu!

[Claudie]

Podchodząc szybkim krokiem do sofy zauważasz, że dźwięk przestał się wydobywać. Dwoma susami doskoczyłeś do oparcia i spojrzałeś co jest za nim, lecz okazało się, że jest tam tylko radiomagnetofon. Buźka będąca na ścianie zanikła, a w jej miejscu pojawił się napis.

Co robisz?

[Bruce Campbell]

Co się dzieje, do cholery? - przemknęło przez głowę Davidowi. Czyżby padł ofiarą jakiegoś niewybrednego żartownisia, który skądś nagrywa całe zajście i śmieje się do rozpuku widząc jego bieganinę po pokoju pod wpływem strachu? - coraz kolejne to myśli przebiegały przez jego głowę, a strach zaczął bardzo powoli ustępować złości. Po chwili, czując serce łomoczące jakby miało zaraz wyskoczyć z klatki piersiowej, David obrócił się jednym ruchem i spojrzał tam, gdzie rzekomo patrzeć nie powinien. Zacisnął dłoń na rękojeści noża tak mocno, że pomimo adrenaliny poczuł ból.

[Claudie]

Odwróciłeś się gwałtownie i ujrzałeś kogoś, kto wyglądał nienaturalnie. Przestraszyłeś się go, lecz pod wpływem chwili zamachnąłeś się na niego nożem. Stwór uśmiechnął się paskudnie, lekko odsunął i potężnym kopnięciem odrzucił Cię na ścianę. Uderzyłeś w ścianę mocno, spadając za sofę. Straciłeś również swój nóż, który wypadł Ci z ręki pod wpływem uderzenia. Stwór podszedł do sofy i jedną ręką odrzucił ją na bok, po czym podszedł do Ciebie.
- Witaj Davidzie - powiedział osobnik. Barwa jego głosu przypominała szept, lecz była na tyle silna, że cała twoja odwaga uciekła z Ciebie. Osobnik stanął nad tobą, po czym przycisnął Ci szyję nogą. Patrzył z przyjemnością jak cierpisz. Gdy miotałeś się w miejscu, gdzie leżałeś osobnik spytał:
- Chcesz żyć, Davidzie?

[Bruce Campbell]

Nie minął pierwszy ból i otępienie po solidnym uderzeniu w ścianę, a David poczuł podeszwę buta na swojej krtani i jeszcze większy ból. Przez krótką chwilę miotał się na podłodze, usiłując znaleźć ulgę dla szyi i ucieczkę, lecz nic nie osiągnął. Po pierwszym szoku serce nadal biło jak oszalałe. Ledwo dosłyszał pytanie, a wyrażenie jakiejkolwiek odpowiedzi było jeszcze trudniejsze. W końcu wycharczał coś, co można było zinterpretować jako "tak".

[Claudie]

Stwór uśmiechnął się do Ciebie, po czym ściągnął swoją nogę z twojego gardła. Zacząłeś łapczywie łapać powietrze, lecz nie dane było Ci znaleźć chwili wytchnienia. Stwór złapał Cię za ramiona, po czym rzucił tobą ponownie, tym razem na resztki sofy. Sofa, pod wpływem wcześniejszych działań jak i również twojego nagłego spadnięcia na nią dzielnie się broniła, lecz nie była przygotowana na taki nagły atak i po prostu się zarwała. Gdy myślałeś, że to koniec, stwór doskoczył do Ciebie i wbił Ci się zębami w szyję. Chciałeś się bronić, lecz poczułeś, że życie zaczyna z Ciebie uchodzić. Twoje ciało zwiotczało, a ty z każdą uciekają kroplą krwi czułeś, że powoli umierasz, lecz również poczułeś niesamowitą ekstazę. Nigdy w życiu czegoś takiego nie czułeś. Po chwili, gdy świat zaszedł mgłą, a dźwięk został wytłumiony, usłyszałeś w swojej głowie słowa dobiegające jakby z daleka:
- Davidzie Jackson! Czy chcesz urodzić się na nowo jako osoba nadprzyrodzona?!