Śmierć - boisz się?

[Kradus]

W sumie to ziemia, [lub jak kto woli "wszechświat"] może być tylko jakimś małym "pyłkiem kurzu" w jakimś wielkim świecie. Choć jestem katolikiem to dla mnie jest śmieszne [i pewnie się bóg z nas śmieje ;x] że nie wierzymy nie możemy wierzyć w dinozaury i inne tego typu "nasze poprzedniki"... Przecież nauka już dawno określiła że są organizmy od nas o wiele mniejsze ale również szuka większych o wiele od nas. Choć na razie nic nie znalazła to nauka nie może zaprzeczyć że jest życie [pewnie nawet bardziej rozwinięte] na innych planetach... Ale przecież na naszej planecie "podobno" było życie które coś, lub ktoś, zakłóciło lecz, które było od nas o wiele bardziej rozwinięte. A nasza zagłada ma "podobno" zacząć się pod koniec 2012. Wiem że się pewnie zaśmiejecie ale ja wieże że może nastać "koniec świata" który tak naprawdę tylko zatrze to co się do dziś [i będzie się działo] dzieje i wszystko zacznie się od nowa...

A co do śmierci to sam nie wiem, ale raczej podobnie jak shadow nie jestem w 100% przekonany czy rzeczywiście jest takie coś jak piekło, niebo, czyściec. Po prostu myślę że jak ktoś ma zmartwychwstać [za dobre życie doczesne] to to się stanie a jak był "zuy" to po prostu dla niego koniec i tyle... Choć może jest takie coś jak "druga szansa" i wszystko jest z duszy "kasowane" i człowiek rodzi się w tym świecie na nowo [ale tak od razu, nie chodzi mi o zmartwychwstanie], bo w końcu ile razy się mówi że "Gdy ktoś umiera to ktoś inny się rodzi"...

[DimoN]

Ja się śmierci boje.Najgorsze by było to jak by ktoś ,z tego że jak umarłam sam by się zabił. :/

[Jedes]

Bardziej się boję śmierci rodziny niż mojej własej. Na swoją mam wyj*bane!

[MikiBar]

Bardziej się boję śmierci rodziny niż mojej własej. Na swoją mam wyj*bane!

Hehe. Dokładnie. Ja mam tak samo. Rodziny i wszystkich bliskich mi osób.

[Plopp]

Ja też tak miałem... Po pogrzebie matki mojego kolegi naszły mnie refleksje (zacząłem współczuć)... "co by było gdyby moja matka umarła"... I w drodze z cmentarza do domu zdążyłem się poryczeć otrzeć łzy i jeszcze raz się poryczeć. Potem jak matka z ojcem gdzieś wyjeżdżali i spóźniali się z powrotem to się zaczynały czornoje myśli;\ Po godzinie dostawałem ataku nerwicy i kołatania w klacie... Na każdy dźwięk karetki zamierałem przekonany, że zaraz przyjdzie dyrektor i mnie zwolni abym zdążył się pożegnać z rodzicami itp...

No ale jakoś to mi z czasem przeszło;))

 

[SirSalvadin]

Tak jak wy Panowie. Bardziej obawiam się śmierci bliskich szczególnie ważnych mego serca. Jeszcze kilka lat temu miałem problemy z zasypianiem z tą myślą ale jakoś połatałem wszystko i już jest ok.

[Fudi]

Boje się śmierci, to oczywiste. Ta właśnie świadomość jednorazowości odepchneła mnie od wiary, gdy uświadomiłem sobie fakt, że umre, predzej czy puźniej, ogarneło mnie takie przerażenie, że żaden Bóg, godziny spędzone w kościele i na lekcjach relgii nie mogły mi pomóc. Bo jak to oprawca może być wybawcą? Szczerze? To bardzo zazdroszcze wszystkim tym, którzy mają ten dar - wiare.

To forum fanów M&B ?

[oskareczekeczek]

Nie boję się specjalnie swojej śmierci. Przestraszę się jej kiedy podejdzie, a do tamtej pory raczej nie zamierzam zaprzątać sobie tym głowy. Mam świadomość że kiedyś mnie nie było i kiedyś mnie nie będzie, a że nie mogę się dowiedzieć co się ze mną stanie gdy już odejdę, w ogóle się nad tym nie zastanawiam. Wiem że mogę umrzeć w każdej chwili, dlatego staram się żyć pełnią życia.

[Plopp]

To forum fanów M&B ?

Pewnie większość forumowiczów to fani M&B. Ale są i tacy co fanami nie są.

[Zagłoba Kmicic]

Ja także wierzę w reinkarnację,bo przecież dlaczego człowiek jak umrze ma już nic nie czuć,nie widzieć,nie słyszeć.Ja nie wierzę w jakiegoś Jezusa,boga itp.Nie wierzę i tyle nie ma też żadnych aniołów,duchów,diabła,demonów itd.A zresztą sami się kiedyś przekonamy jak to jest umrzeć.

[kubacho]

Jasne że się boję. Koniec. The End. Wszystkiego i na Zawsze. Kurtyna w dół i bye bye piękny świecie.
Ale jak to bywa strach nie przepełnia mnie na codzień. Wiem że umrę ale kiedyśtam w bliżej nie określonej przyszłości. Nie myslę o tym strachu ale czai się gdzieś tam czeka na sytuacje ekstremalne, gdzie śmierć wydaje się alternatywą i wtedy o sobie przypomina. Dlatego lubię skoki na linie. Masz uczucie że śmierć jest blisko (choć to nieprawda w sumie) i dlatego już po skoku masz niesamowitego kopa. Udało ci się! Bez strachu wobec śmierci życie byłoby monotonne ;D

[matilon]

Ja nie czuję żebym się bał, ale też bym się nie bał. Jestem tak jakoś po środku.
Za to boję się, że śmierć dotknie moich najbliższych. Mimo tego, nie czuję bym płakał na ich pogrzebie. Nie umiem przez takie rzeczy płakać.

[Shary]

Ja wieże że jak umrę po prostu odrodzę się jako ktoś inny, bez pamięci o wcześniejszym życiu, Ale i tak się boję śmierci, ale

Bardziej się boję śmierci rodziny niż mojej własej. Na swoją mam wyj*bane!

Ja takżę :(
Szkoda że życie jest takie krótkie, jeśli umrę to wolę umrzeć z czystą duszą (jeżeli to co napisałem na początku to nie prawda to nie zamierzam iść do piekła lub czyśca),  ważne żeby dożyć wnuków i potomstwa :)

[Altharis]

Czy boję się śmierci? Nie.
Może później się to zmieni, ale w tej chwili zastanawiam się co się stanie gdy umrę. Czy jest jakieś życie pośmiertne? Czy nadejdzie reinkarnacja? Czy trafię do nieba/piekła/czyśćca, a jeśli tak, to czy powstanie jakaś nowa dusza, która trafi na ziemię?
To moje wszystkie przemyślenia na temat śmierci, a przynajmniej na razie.

[Arthasan]

Każdy odczuwa pewien lęk przed śmiercią... Ważne jest, aby nauczyć się z nim radzić. Nie może on nas paraliżować. Jestem praktykującym katolikiem, więc nie martwi mnie pytanie "Czy jest coś po śmierci?". Bardziej przejmuje mnie wyobrażenie tego, że będę istniał wieczność. Na nic mi myśl, że pewnie trafię do czyśćca, a potem do nieba (albo prosto do nieba)...

Miałem jakiś czas temu pewien sen:
Na naszą szkołę napadli jacyś terroryści. Trzymali wszystkich na sali gimnastycznej, a ja próbowałem uciec, jednak jeden z "tych złych" stał za ścianą i mnie zatrzymał. Zacząłem go prosić, błagać wręcz o uwolnienie itd... On jednak przystawił mi lufę do głowy i kiedy miał już strzelać napadła mnie tylko jedna myśl: "A więc tak to jest umierać..."