[1648: Rzeczpospolita w Ogniu] Sesja Drużyny I

[Koxxus]

Wszyscy

11 stycznia Anno Domini 1648.
Godzina 21:30
Rudnia, miejscowość nieopodal Olewska
Ukraina

     Ostatnie czasy dla okolicy nie były zbyt przyjazne. Wobec nieustannego głodu, panującego na całym Zaporożu, każdy walczy o choć kromkę chleba. Niektórzy dla siebie, inni dla rodziny, która również głoduje. Szczególnie cierpią na tym chłopi Ukraińscy, którzy muszą pracować wręcz w niewolniczych warunkach, bez żadnej szansy na chleb. Ceny żywności powędrowały niebotycznie w górę, a karczmarze zaczynają wykreślać ze swoich towarów jakiekolwiek jedzenie. Jedyną grupą społeczną, która może sobie pozwolić na dość uroczyste obiady, jest lokalna magnateria, oraz bogaci kupcy. Ich los jest jednak zdecydowanie bardziej problematyczny. Cały ten obszar jest jak beczka prochu, która w każdej chwili może wybuchnąć.

     Wy, Panowie Bracia, wyruszyliście w ten obszar, szukając chwały, oraz bogactwa. Jednak już po kilku dniach, każdy z was zdał sobie sprawę, że nie będzie to usłane różami. Od kilku dni, doskwiera wam głód, którego nie możecie wypełnić niczym poza wodą. Strudzeni, wspólnie oczekujecie w jednej z okolicznych wiosek, na swego mocodawcę, który szuka ochrony dla swej rodziny. Sama wioska to dość dobrze rozwinięta osada. Widzicie dookoła licznych chłopów, którzy uganiają się za pracą, oraz malutką kapliczkę, gdzie kobiety składają modły w sprawie ich losu. Ponadto, we wsi jest również gospoda, pod której drzwiami czekacie. Fakt, że na służbę zatrudnić chce tylko polaków, sprawia, że wy oraz kilku innych wykidajłów jesteście jedynymi, którzy mogą dostać tę fuchę. Tak więc, wszyscy, zmęczeni podróżą, oczekujecie na swego mocodawcę. Nagle jednak, jeden z ochotników wyciąga chleb, oraz zaczyna go zajadać na oczach innych. Pozostałych, wprowadza to w rozsierdzenie, zaczynają domagać się od niego, aby i ich uraczył jakąkolwiek strawą. Ten jednak, zaczyna się wycofywać, mówiąc, że to jego ostatni posiłek. Wraz z nim, cofa się jego brat, który opiera swą rękę na szabli...

[Rzokable]

Tadeusz daje ponieść się heroicznemu uniesieniu i staje obok braci z dłonią przy pasie.
- Odstąpcie! To jego posiłek i nic wam do tego. Jesteście panami szlachcicami, a nie niewychowanym motłochem!  - wykrzykuje w stronę zdenerwowanej grupy.

[Azorekt]

Jan patrząc na wybuch Tadeusza, staje przy nim sięgając po Zygmuntówkę.
- Panowie wy szlachta nie psy! nie rzucajcie się na chłopa któremu ostatni posiłek pozostał, lepiej odejdzcie od niego pukim dobry...

[Faramir123]

Michał tracił cierpliwość przypatrując się owej sytuacji.
-Panowie odstąpcie od tego człowieka bo i ja stane po jego stronie.

[Warder]

Krzyczewski spojrzał na nich ponury jak zimowy poranek. Nie zareagował, gdy wywiązała się bójka, tylko lekko acz pewnie, położył dłoń na kindżale, gotów skoczyć między nich. Lachy, pomyślał złowrogo, 5 szlachciurów z wielkopolski na bochenek chleba, a noszą się jakby właśnie Chocim obronili.

[Koxxus]

Wszyscy

Całe napięcie rosło z sekundy na sekundę. Obrońcy braci, mimo odwagi, właśnie zdali sobie sprawę z ogromnej liczebności przeciwników, do których zaczęli dołączać głodni wieśniacy. Finalnie, jeden z agresorów wyciągnął szablę, natomiast chłopi odsunęli dzieci, a sami pobiegli w nieznanym wam kierunku. W odpowiedzi na to młodszy, acz agresywniejszy z braci wyciągnął swoją karabelę. Jeszcze chwila, a to wszystko wybuchnie...

[Faramir123]

Michał trzyma swój garłacz w gotowści aby wystraszyć agresorow.
-Odsunąć się bo nie zawacham się go użyć!

[Rzokable]

Młody szlachcic z wyraźnym przestrachem, również wyciąga szable i nieco odsuwa się od tłumu.
- Uspokójcie się na Boga! Rozum wam odebrało!? - kontynuuje obronę braci i jednocześnie lekko szturcha Skrzetuskiego w nadziei, że ten złagodzi rozjuszoną grupę ludzi.
Jednocześnie ciągle obserwuje tłum i cofa się krokami w tył.

[Azorekt]

Jan reaguje na znak Tadeusza, po czym proponuje ugodę tłumowi:
-Ludzie uspokójcie się! Przez taki przejaw buntu możecie zawisnąć, lepiej się dogadajmy! Pozostawcie nas w spokoju a porozmawiamy z panem o zwiększeniu racji żywności dla ochotników, jak i dla prostych chłopów! - stara się brzmieć przekonująco i szczerze.

[Warder]

Krzyczowski dalej nie reaguje. Przysiadł tylko pewniej. Gotów do skoku, gdyby tylko rzucono się na niego. Ani w głowie bronić samolubnych braci, ani brać udział w napadzie.

[Koxxus]

- O czym ty mówisz człowieku, o chamów nikt nigdy nie dba!- odpowiedział jeden ze szlachciców otaczających braci - A ty? Spojrzał na Bohdana, kierując w jego stronę szablę- Co tak siedzisz? Nie chce ci sie jeść? Może też masz coś do jedzenia? No pokaż, pokaż!

Jednak jego słowa nie pozostały bez reakcji chłopów. Jeden z nich, dumnie wyszedł przed szereg, mówiąc:
- Pamiętajcie, kto dba o to, żebyście mieli co jeść, pludraku!- splunął mu pod nogi - Spieprzaj stąd gówniarzu, inaczej pożałujesz.
- Tak? A co mu zrobisz?- Odpowiedział inny szlachcic
- A, to!- chłop splunął szlachcicowi w twarz, czego ten, wzburzony, nie miał zamiaru podarować...

[Rzokable]

Tadeusz protekcjonalnie zasłania lewą ręką bronionych przez niego i jego kompanów braci, po czym przekręca się w ich stronę i szepcze:
- Zabierajmy się stąd. Zaraz tu dojdzie do jakiejś krwawej burdy. Bardzo powoli cofajmy się za gospodę...

[Warder]

Bohdan spojrzał ponuro w oczy chłopaka. Jak do tego doszło, że jakiś pludrak tak się do niego odzywa, niego! Weterana tylu wojen.

- Głoduje jak i Ty. Głodowało się nocą po Cecorze i pod Chocimiem, przywykłem i byle kogo z tego powodu nie napastuje. - rzekł wstając - Jeśli chcesz mnie obszukać, proszę bardzo - dodał wyciągając kindżał - lecz obszukasz trupa. Jeśli mnie powalisz.

[Azorekt]

Jan powoli zbliżył się do Michała chwytając go za rękę i kierował go w stronę Tadeusza:
- Mości panowie wynośmy się stąd póki nie doszło do walki. Michale trzymaj wciąż Garłacz w ręku gdyby chłopi mieli się na nas rzucić.

[Faramir123]

Michał niechętnie ale oddala się w strone Tadeusza oraz Jana
-Nie mam zamiaru spuszczać ich z oczu