[Novus Mundus: MM] Fabuła

[Ąrie]

Kroczyliście w ślad za ciągnącą się armią i po kilkudziesięciu minutach dotarliście do wschodniej bramy. Całe szczęście, że byliście tuż przed końcem kolumny, bo bramy zaczeły się zamykać. Wszędzie dookoła na murach, blankach, bastionach i fortach poustawiane były działa i żołnierze się na nich ustawiali. Armia, za którą podążaliście prędko została pognana pod południową bramę, gdzie najpewniej odbędzie się walka z nadchodzącym przeciwnikiem.
- Co... co teraz? Co robimy?

[Movart]

- Pójdziemy do koszar, nie jesteś w stanie walczyć. Później, zobaczymy. - udał się z Emarem w stronę koszar.

[Ąrie]

Emar przytaknął i udaliście się w stronę koszar, do których po niedługim czasie dotarliście. Poszliście do kwater, a Emar położył się ostrożnie w swoim łożu i odetchnął głęboko. Następnie wzrok skierował na Ciebie.
- I... i co teraz? Przecież wróg jest u bram... co robimy?

[Movart]

- Miasto jest oblężone... Nie mamy wielkiego pola manewru. - odparł Marco, wyraźnie zastanawiając się - Leż tu, może usłyszysz coś ciekawego. Wiesz, ludzie na pewno już gadają. Ja pójdę pod bramę i będę miał widok, że tak powiem w pierwszym rzędzie. Trzymaj się - uśmiechnął się po czym wyszedł i skierował się pod południową bramę.

[Ąrie]

Emar złamał Cię za rękę, zanim odszedłeś.
- Powodzenia i... i przeżyj. - uśmiechnął się.
Po tym, opuściłeś koszary i zacząłeś prędko truchtać w stronę południowej bramy. Nagle, rozległ się wytłumiony, wysoki dźwięk gwizdka, po którym nastąpiła chwilowa cisza. Następnie, kolonia zadrżała, a od strony morza, gdzieś w oddali rozległ się potężny, nigdy wcześniej nie słyszany dźwięk, a po chwili w niebo zaczęły wzbijać się tumany ognistych pocisków, które zostawiały za sobą smugi gęstego dymu, przykrywając całe niebo. Pociski wzbiły się w niebo i leciały w kierunku miasta...

[Movart]

- O cholera... - zaklął Marco. Rozejrzał się szybko po okolicy i wybrał najbliższy możliwy budynek, do którego mógł wbiec się schronić. Karczma była jego jedynym wyjściem, więc tam też wbiegł. Jeśli ktoś był w środku krzyknął - Jest tu piwnica? Szybko do środka! Zaraz nas zbombardują! - krzyknął. Jeśli w środku nikogo nie było to zaczął szukać jej sam. Po chwili, w razie niepowodzenia skrył się gdzieś (pod ladą?), położył i czekał na wyrok losu.

[Ąrie]

Wbiegłeś do karczmy, ta jednak była kompletnie pusta. Biegałeś w nerwach po pomieszczeniu, szukając drzwi jakiś do piwnicy, jednak nic nie mogłeś znaleźć. Gdy znalazłeś już klapę prowadzącą na dół, ziemia zadrżała tak potężnie, że z półek pospadaly wszystkie kufle i szklanice, Ty zaś padłeś na ziemię. Wstrząsy były potężne, z ledwością wsparłeś się na ladzie i spojrzałeś w kierunku południowym. Dostrzegłeś, jak fala rakiet uderza w mury południowe, powodując mnóstwo płomiennych wybuchów, wyrzucając tumany dymu, popiołu i ziemi w niebo, dostrzegłeś roznoszone siłą cegły i kamienie. Po chwili ostrzał ustał, a wówczas dostrzegłeś tylko zmierzającą falę uderzeniową, która uderzywszy w karczmę sprawiła, że wszystkie szyby i okna posypały się w proch, a Ty zostałeś powalony na ziemię...

[Movart]

Marco przez chwilę leżał ogłuszony na ziemi. Powoli dochodził do siebie. Gdy już przestało mu dzwonić w uszach, powoli się podniósł i spojrzał na południowe umocnienia - No to koniec z legionem... - szepnął do siebie. To chyba nie jest najbezpieczniejsze miejsce w tym momencie Pomyślał i zerwał się w stronę koszar. Co jakiś czas odwracał się w stronę bramy, aby spróbować zobaczyć, co się stało z legionem. Tam zaczął szukać kapitana Sprout'a. Jeśli spotkał kogoś ze straży, to wypytał o jego lokalizację.

[Ąrie]

Dym ustąpił z muru, a wtedy dojrzałeś, że na mury dosłownie wskoczyli dziwni wojownicy. Na zniszczone mury docierały posiłki żołnierzy, jednak ci nieliczni (było ich może z dwudziestu na caly południowy mur) żołnierze błyskawicznie skakali od jednego celu do drugiego, tnąc je mieczami. Ty zaś biegłeś w stronę koszar i w końcu do nich dotarłeś. Jakiś biegnący gwardzista zdradził Ci, że kpt Sprout znajduje się w Pałacu Dyrektora, na naradzie wojennej...

[Movart]

Marco pobiegł do Emara - Zbieraj się, musimy iść - powiedział, pomagając mu wstać. Ruszyli w stronę wschodniej bramy. - Miasto jest stracone, nigdy nie widziałem takiej siły ognia. - mówił mu w drodze.

[Ąrie]

Emar w zdziwieniu podniósł się i opuszczając koszary usłyszeliście donośne skrzypienie. Wychodząc z budynku dostrzegliście w oddali, że południowa brama jest otwarta, a przez nią równym krokiem wkracza armia najeźdźców. Sami czym prędzej udaliście się do wschodniej bramy, ta jednak była zamknięta.
W przyziemnych strażnicach, po dwóch stronach bramy znajdowały się dwa potężne kołowroty w połowie zanurzone w ścianie, które były w stanie poruszyć ciężką, pancerną bramę. Tym niemniej, zazwyczaj potrzeba co najmniej dwóch sprawnych ludzi do poruszenia mechanizmu, a wokół nie było nikogo...

[Movart]

Zbliżyli się do jednego z mechanizmów. - Trzeba jakoś otworzyć bramę, musimy się stąd ewakuować. - Marco próbował uruchomić kołowrót. 

[Ąrie]

Dopadłeś do potężnego kołowrotu i z trudnością, powoli, jednak udawało Ci się obracać mechanizm do góry, przez co potężne skrzydło bramy powoli się rozchylało. Zauważyłeś wówczas, że z koszary wypadli wszyscy znajdujący się tam żołnierze i prędko zmierzyli gdzieś wgłąb miasta, najpewniej walczyć z najeźdźcami.
Po chwili otworzyłeś wystarczającą lukę, abyście mogli wyjść.
- Wciąż się zastanawiam dlaczego mnie nie zabiłeś. - rzekł Emar totalnie niespodziewanie, spoglądając na Ciebie badawczo.

[Movart]

- Wytłumaczę Ci jak już będziemy bezpieczni w lesie. Chodź - pomógł Emarowi iść, po czym weszli w las i kierowali się w stronę kryjówki Ligi. Po chwili marszu Marco przystanął - Muszę Ci zasłonić oczy. Kwestia bezpieczeństwa, już dwóch ludzi w mundurach kompanii źle wygląda, a jak jeszcze zobaczą jednego im nieznanego to pomyślą o zdradzie. - mówił, gdy rozdzierał kawałek munduru, który następnie zawiązał na głowie Emara. Szli dalej, w pewnym momencie Marco powiedział - Od dawna nie miałem osoby, której by na mnie zależało. Zapomniałem już jakie to uczucie, cały czas musiałem się martwić tylko o siebie - zaśmiał się, po czym zamilkł, bo chyba zbliżali się do celu.

[Ąrie]

Chłopak przytaknął i uśmiechnął się, zaś Wy kroczyliście dalej. Nie oponował, gdy zakładałeś mu na oczy opaskę - wiedział, że zadzieranie z Elynami może okazać się tragiczne w skutkach, dlatego posłusznie dał sobie zawiązać kawałek munduru. Po swojej wypowiedzi dostrzegłeś, że Emar uśmiechnął się szeroko.
- Hmm... cóż, samotność to najstraszniejsza z chorób, istotnie...
Emar zamilkł, gdyż poczuł obecność, Ty również. Po chwili z krzaków wyszedł trzyosobowy oddział, który celował w Was muszkietami.
- Wy kto? I dlaczego? - zapytał jeden z Elynów.