[Novus Mundus: ED] Fabuła

[Ąrie]

Pochwyciłeś swoją menażerię, a następnie powoli, ostrożnie wyjrzałeś za okno...
I nagle coś poruszyło się nagle i wściekle za oknem, gdy tylko je nieco uchyliłeś. Taniec cieni wywołał szok do tego stopnia, że wypaliłeś ze swojego muszkietu, wybijając szybę. Spojrzałeś następnie przez szybę i ujrzałeś, że ofiarą Twojej kuli padła... wrona. Bidulka właśnie dogorywała na parapecie, oddając ostatnie tchnienia swego ptasiego życia...

[Rzokable]

- Cholera... - zdezorientowany i znerwicowany Evar łapie się za czoło i wycofuje się od okna w stronę drzwi przy okazji spoglądając na sufit, jakby to miało pomóc mu się uspokoić.
Potem byleby jak najszybciej opuścić karczmę...

[Ąrie]

Zszedłeś na dół karczmy i okazuje się, że albo nikt nie usłyszał strzałów, albo nie zwrócił na nie uwagi. Opuściłeś karczmę i... wówczas znów usłyszałeś coś niepokojącego.

Evar... odrzuć strach... on Ci w niczym nie pomoże...

[Rzokable]

Evar ponownie rozgląda się w każdym możliwym kierunku.
- Kim ty jesteś?... - mruczy pod nosem po czym kieruje się w stronę centrum, do pierwszej karczmy którą odwiedził. Postanawia też również przystać za pierwszym lepszym zakrętem i przeładować pistolet.


Wysłane z mojego D2303 przy użyciu Tapatalka

[Ąrie]

Tajemniczy głos nie odpowiedział nic, zaś  Ty udałeś się w kierunku centrum, poszukać jakiejś karczmy. Nagle, usłyszałeś bardzo blisko siebie kroki i wówczas ujrzałeś - dość wysoka, oszałamiająco piękna kobieta w typowym dla służby stroju, o porcelanowo bladej twarzy, długich, połyskujących blond włosach, pełnych ustach i wydatnych piersiach szła obok Ciebie.
- Boi się, Evar. - powiedziała, a głos jej był dokładnie taki, jak ten w Twej głowie. - Musisz wyzbyć się strachu. Inaczej... zawiedziesz nasz. - Szła obok i mówiła, nie spoglądając nawet na Ciebie...

[Rzokable]

- Co... Ale jak to... - mruczy oszołomiony Evar.
Nie próbuje zatrzymać tajemniczej kobiety, jedyne co robi to stara się porównać kobietę do Inkwizytorki z placu. Po chwili oddala się i kieruje się do wspomnianej tawerny z jakby nową, rozbudzoną wiarą w powodzenie misji.

Wysłane z mojego D2303 przy użyciu Tapatalka

[Ąrie]

O ile pamięć Cię nie zawodzi, kobieta nie pasuje do tamtej inkwizytorki... jest zupełnie inna. Kobieta zatrzymała się, również Ciebie zatrzymała, zagradzając Ci ręką drogę.
- Ostatni raz mówię. Wyzbądź się strachu! - wykrzyknęła. - Bo narazisz nas wszystkich! - ostatnie wypowiedziane przez nią zdanie, powiedziane było przerażającym głosem, jakby na raz mówiły trzy osoby, bełkotały. Mówiąc je, odwróciła się do Ciebie twarzą, a Ty dostrzegłeś, że połowa jej twarzy, której nie widziałeś wcześniej jest poczerniała, oko czerwone i... jakby płonące.

Wtedy zerwałeś tors z łóżka, cały spocony i dyszący głęboko. Spojrzałeś w okno i dostrzegłeś promienie słońca delikatnie muskające kotary...

[Rzokable]

- Co to było... - Evar łapie  głębszy oddech - czas iść.
Wstaje z łóżka z zamiarem ubrania się i zebrania swoich rzeczy. W głowie wciąż krąży mu treść snu, jednak powoli się uspokaja i słucha polecenia kobiety. Po wszystkim kładzie posążek do torby powoli z należytą czcią, po czym zmierza do oberżysty z zamiarem oddania klucza do pokoju i opuszczenia karczmy.

Wysłane z mojego D2303 przy użyciu Tapatalka

[Ąrie]

Wstałeś, ubrałeś się i wyruszyłeś z pokoju. Oddałeś karczmarzowi klucz, a następnie opuściłeś oberżę, wciąż mając dziwne wrażenie, że coś jest jakby nie tak, jakby ktoś Cię śledził lub Cię obserwował...

[Rzokable]

Evar przystaje w miejscu i rozgląda się po obszarze uliczki w poszukiwaniu jakiejś podejrzanej twarzy.

[Ąrie]

Rozejrzałeś się dookoła, jednak nie dojrzałeś żadnych podejrzanych znaków, czy twarzy - Ci, którzy przechadzali się nią zdawali się podążać za swoimi obowiązkami.

[Rzokable]

Ktoś mnie śledzi, czuję to. Ale kobieta z wizji wskazała mi drogę... Wybacz Przedwieczny za moje zwątpienie. Będę zachowywać się normalnie, jakbym był nieświadomy istnienia kultu i faktu, że ktoś mnie śledzi.
Evar wzrusza ramionami po czym rusza zwykłym chodem w stronę portu, na budowę. Jednocześnie stara się podążać różnymi bocznymi uliczkami i zakrętami, aby zgubić potencjalnego szpiega.

[Ąrie]

Udałeś się w kierunku portu, idąc bocznymi uliczkami, zakrętami i często zmieniając trasę, jednak wciąż towarzyszyło Ci to dziwne uczucie. Niemniej, dotarłeś do doków i wszedłeś do administracji, gdyż tam miałeś mieć swoje biuro, jak rzekł Dyrektor. Urzędnik zwrócił się do Ciebie.
- Tak, w czym mogę pomóc?

[Rzokable]

- Witam, jestem tutaj z polecenia Dyrektora, mam nadzorować tą budowę. Więc.. gdzie jest moje biuro? - Mówi z lekkim znużeniem do urzędasa

Wysłane z mojego D2303 przy użyciu Tapatalka

[Ąrie]

- Ach tak. - odpowiada administrator, a następnie z szuflady wyjmuje klucze. - Proszę, oto klucze do pańskiego biura. Proszę udać się schodami po prawej w górę, a następnie otworzyć tym kluczem pierwsze drzwi po lewej. Tam znajduje się przygotowane dla Pana biuro. Coś jeszcze?