[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Claudie]

~ Niech no tylko ten skurwiel spróbuje ~ pomyślała dziewczyna i sprawdziła, czy nikt nie nadchodził. Jeżeli nie odczuje zagrożenia, zacznie ponownie zasypiać, modląc się cały czas do Patronki i Mentorki, by pomogły jej w tych najciemniejszych godzinach...

[Ąrie]

Otworzyłaś oczy i dostrzegłaś natychmiast, że nieopodal stoi Komandor, mieszając coś w filiżance. Gdy dostrzegł, że się przebudziłaś uśmiechnął się i skierował w Twoją stronę z talerzem i filiżanką.
- Dla Pani Inkwizytor postarał się zdobyć jak najlepszy prowiant. Oto filiżanka raki na wzmocnienie i filet z aminty. - rzekł, podając Ci obydwa naczynia.

[Claudie]

Spróbowała podnieść się i delikatnie sprawdzić, na ile może sobie pozwolić "operować" zranionym ramieniem. Gdy sprawdzi (i zapewne syknie z bólu) powie:
- Miałam widzenie. Chociaż bardziej można to nazwać wizją. Wizją Ciemności, nad wyraz realną - odbierając filiżankę i popijając od czasu do czasu, opowie mu całą wizję, łącznie z tym że egzorcyzmy nie działały oraz o przechwyceniu przez te cholery Annabel.

[Ąrie]

Ramię było nadzwyczaj sprawne, jednak wciąż nie mogłaś zbyt gwałtownie nim ruszać, ani obracać w pełni. Komandor wysłuchał Twojej opowieści i zmartwił się wyraźnie.
- Tak... tak, domyślam się. To jest wyższe zło, Pani Inkwizytor. - usiadł obok Ciebie i przyjął dydaktyczną pozycję. - Bowiem opętane, umęczone dusze są różne. Pani spotykała na swej drodze opętanych, których ciało posiadł demon. Tacy ludzie, którzy mają w swym sercu cząstkę dobra i człowieczeństwa, a w oddali są od źródeł zła, są do odratowania. Czyste jednak demony, psychicznie chorzy, zło w najczystszej postaci... ciężko jest, nawet egzorcyzmy i boskie wstawiennictwo może nas zawieść.

[Claudie]

- Czułam się bezsilna wtedy - odpowiedziała dziewczyna słuchając i posilając się - Nie miałam pomysłu jak walczyć. Czułam się... jak kiedyś - po czym było widać po niej, że wróciła myślami do przeszłości... dawnej przeszłości - Nie potrafiłam nic zrobić, nikt się nie interesował. Ciepło dopiero poczułam później... zawsze był chłód i cierpienie.

[Ąrie]

- Standardowa zagrywka demonów. - rzekł poważnie Komandor. - Ich najpoważniejszą bronią nie jest brutalna siła, a wpływ na psychikę. Nie może się Pani ich obawiać... wiem, że to trudne, jednak strach ich karmi. Tak samo żywi ich nienawiść, pożądanie, wszystkie ekstremalne emocje. Dlatego też uczeni jesteśmy opanowania, dlatego wyrzekamy się wszystkiego co doczesne i wyrzekamy się miłości. Aby... zło nie było w stanie nas zaatakować.

[Claudie]

- Miłość to najpotężniejsza siła - odpowiedziała dziewczyna będąc ciągle myślami daleko - Czy warto za nią zginąć? Czy jednak poświęcić ją... w imię Światłości? Co powinnam zrobić Komandorze? - spytała zjadając cały posiłek.

[Ąrie]

- Pani Inkwizytor... ciężko mi na to pytanie odpowiedzieć. Miłość w obliczu naszych przyszłych przygód może okazać się zgubna. Z drugiej strony, miłość to wspaniała kotwica na tym świecie, dzięki której nasze umysły lepiej bronią się przed trucizną sił demonicznych. Musi jednak Pani pamiętać, że ochronne działanie ma tylko prawdziwa, szczera, a co najważniejsze odwzajemniona miłość...

[Claudie]

- Ot i cała prawda - powiedziała dziewczyna wzdychając i wróciła do rzeczywistości - Jak na powierzchni? I co mam zrobić Komandorze.

[Ąrie]

- Na powierzchni... cóż, niedobrze. Pomijając polityczne sprawy, coś niedobrego dzieje się w mieście. Wydaje mi się, że szajka którą tropiłem nie jest... jednorodna. To znaczy, że może być w pewien sposób podzielona. Ostatniej nocy doszło w okolicach Świątyni Światła do wielu morderstw, brutalnych morderstw. Nikt napastników nie widział, a z oczywistych przyczyn straż nie podejmuje dochodzenia. Tym niemniej z tego co się wywiedziałem, ciała zniknęły, a wszyscy świadkowie, cóż... zostali dosłownie rozerwani na strzępy. Ciekawe, nieprawdaż?

[Claudie]

- Bardzo - mruknęła dziewczyna i wstała. Przeciągnęła się porządnie aż zatrzeszczały kości i powoli rozluźniała swoje ciało. Gdy rozluźniła je, wzdrygnęła się i powoli przygotowywała do swojego zadania. Zaczęła uzbrajać się i powiedziała - Rynek działa normalnie, czy jednak nie ma nikogo? Muszę uszyć sobie nowy strój... tej nie spełnia swojej roli. I patrząc na to co się stało, możemy albo zaryzykować chodzenie w oficjalnym stroju, albo przejść do podziemia... bo faktycznie w nim jesteśmy - uśmiechnęła się dziewczyna do Komandora - A jak z przybyszami? Wycofali się?

[Ąrie]

- Rynek niby działa normalnie... ale napastnicy zamknęli całkowicie miasto. Nie można do niego wejść, nie można go opuścić. Handlarze i kupcy póki co wyprzedają co mają, jednak wydaje mi się, że jeżeli nie otworzą bram, to miastu grozi kompletny głód, brak podstawowych towarów... a przybysze, cóż, opanowali miasto całkowicie, jak już mówiłem. I nie planują się wycofać. Niestety.

[Claudie]

- Na ile mamy zapasów? - spytała dziewczyna - Jeżeli niewiele, pora się zaopatrzyć. Musimy Komandorze pomyśleć najpierw o sprawach doczesnych... śledztwo nam nie ucieknie, a musimy być w pełni sił... ja przez swoją głupotę dostałam ranę... i nie jestem aktualnie tak elastyczna, jak byłam.

[Ąrie]

- Cóż, mam żywność jeszcze na jakieś trzy dni, o ile będziemy odpowiednio racjonować. Tym zajmę się ja, Pani Inkwizytor. Proponuję, aby Pani rozeznała się w tej sytuacji. Kierując się na lewo od wyjścia trafi Pani do szybu prowadzącego w okolice Świątyni. Tam należałoby zacząć. Musi Pani działać mimo ran. Taka specyfika zawodu. - zaśmiał się.

[Claudie]

- Powodzenia Komandorze... mam nadzieję że zobaczymy się wieczorem - powiedziała dziewczyna i udała się w stronę tak, jak poinstruował ją Komandor. Gdy wyjdzie na powierzchnię oddechnie całą piersią... i ruszy ku miejscu, gdzie jej wskazał przełożony.