[Novus Mundus: JB] Fabuła

[adriankowaty]

Jean się nie załamywał. Szukał dalej i dalej. Krzyczał za ukochaną, szukał jej śladów i szczątek w nadziei znalezienia choćby jednej z jej rzeczy.

[Ąrie]

Szukałeś po całym lesie jej śladów i szukałeś... ale ciężko było zidentyfikować jakiekolwiek poszlaki. Udało Ci się jednak odnaleźć jej apaszkę w lesie, dzięki czemu zidentyfikowałeś jej ślady, szedłeś i szedłeś... i wkroczyłeś dokładnie w to samo miejsce, w którym zatrzymał Cię granicznik elyński. Najwyraźniej Agnes podążała Twoim szlakiem i trafiła właśnie tutaj. Tutaj też kończą się jej ślady, najwyraźniej ktoś umiejętnie je zatarł...

[adriankowaty]

-Agnes, gdzież jesteś? - pomyślał Jean, wycierając oczy ze łez. Później pomny zagrożeń jakie niosą ze sobą pogranicznicy, młody elyńczyk opuścił miejsce zdarzenia, szukając drogi do miasta...

[Ąrie]

Odpowiedziała Ci jedynie cisza puszczy... słońce znikało za widnokręgiem i powoli zapadała noc, dlatego pamiętając tym razem drogę powrotną wróciłeś do miasta. Gdy stanąłeś u bram, strażnicy właśnie je zamykali, ale zdążyłeś jeszcze bez problemów się wślizgnąć.

[adriankowaty]

Jean, załamany, udał się do najbliższego przybytku, gdzie mógłby jak najtaniej spędzić noc. Wiedział, że nic już nie znajdzie nocą, straciwszy i tropy, i Agnes...

[Ąrie]

Udałeś się do jakiejś mniejszej gospody, w której noc kosztować będzie Cię jedynie dziesięć denarów. Słońce już omalże zaszło i nadchodzi noc, choć Ty jeszcze senny nie jesteś...
Gospoda wypełniona jest różnymi gośćmi, którzy piją trunki i głośno rozmawiają. Dostrzegłeś pośród tlumu jakiegoś młodego mężczyznę, który bacznie Cię obserwował.

[adriankowaty]

-A więc już mnie szpiegują, pomyślał Jean, jakby im było mało, że mi ukochaną porwali bądź zabili. Pomyślawszy to, podszedł do młodzieńca i spytał nieufnie:
-Czemuż łaskawy Pan tak się interesuje ubogim mieszczaninem?

[Ąrie]

Młody mężczyzna uśmiechnął się do Ciebie i wskazał miejsce naprzeciw siebie. Gdy usiadłeś, założył nogę na nogę i zaczął mówić.
- Ach, niechże Pan wybaczy. Przyglądam się, ponieważ rozpoznaję w Panu Elyna. I zastanawiam się, czy nie chciałby Pan może się dorobić, szanowny Panie.

[adriankowaty]

- Cóż, pański wygląd jest dość podejrzany, jednak zamieniam się w słuch. odparł Jean, pozorując nieufność i nie wiedzę o przynależności młodzieńca.

[Ąrie]

- Cudownie. A więc, niechaj Pan mnie słucha. - wychylił się i uśmiechnął wrednie. - Pracuje Pan dla Dyrektora, prawda to? Jako jego pie... no, Pan na posyłki?

[adriankowaty]

Jean przeszedł na elyński:
- Możliwe. A Pan jak rozumiem albo niezbyt ceni sobie Kompanię ani Imperium bądź takowego udaje, by wciągnąć mnie w prowokację?

[Ąrie]

- Ależ proszę Pana. - odrzekł po elyńsku. - Kompania i Imperium... to są naprawdę wartości niższe. Przyziemne. Ludzkie. Ja zaś mam dla Pana coś wyższego, niż ludzkie przeżarcie swego życia. - upił łyk z kufla. - Coś o wiele bardziej... wzniosłego. - w jego oczach pojawił się błysk enigmy...

[adriankowaty]

- To znaczy? - spytał po elyńsku Jean.

[Ąrie]

- To znaczy, drogi Panie, że mógłby Pan służyć nie Dyrektorowi, nie Imperatorowi, czy innym tego typu uzurpatorom, a wzniosłym istotom. I nie, nie Światłu, nie Większemu Dobru. Prawdziwym, realnym bogom, mój drogi Panie. Prorokom i zwiastunom.

[adriankowaty]

- Czy mógłby Pan przejść do rzeczy? - spytał go po elyńsku Jean.