[Novus Mundus: JB] Fabuła

[Ąrie]

- Niech będzie, budujmy więc pułapki! - wypowiedziała ochoczo Agnes i zabrała się za poszukiwanie materiałów do Waszych pułapek. Po kilkunastu minutach udało Wam się sklecić prostą pułapkę chwytającą, jednak w okolicy nie było żadnych zwierząt. Agnes zastanowiła się na chwilę, a następnie zwróciła do Ciebie.
- Czekanie, aż te biesy do nas przyjdą może potrwać wieki... może je jakoś zwabić? Albo ich poszukać? Czy masz może inny plan?

[adriankowaty]

Rozłóżmy pułapkę, po czym upolujmy jakieś zwierzę i złóżmy w środku pułapki. Swąd mięsa powinien zwabić naszego "biesa".
Jak to nie pomoże, rozejrzyjmy się po okolicy, byle razem.

[Ąrie]

- Rozumiem, czekajmy!
Czekaliście na jakiegoś zwierza, który powiłby się w pułapkę... już dość długo i wciąż nic się nie działo. Wtem, gdzieś w oddali usłyszeliście dźwięk wystrzału broni palnej. Prędko podbiegliście, kryjąc się w krzakach i dostrzegliście parę mieszczan, którzy atakowani przez trzy ogromne pantery byli. Jeden próbował wypalić do kota z pistoletu, jednak zwierz wskoczył na niego i zaczął rozszarpywać mu gardło. Drugi mieszczanin posiadał duży kij, który wymachiwał, chwilowo skutecznie odstraszając dwie czające się na niego pantery... jednak już wkrótce mogą się na niego rzucić. Co robicie?

[adriankowaty]

A więc to one... - pomyślał Jean i skinął ku Agnes. Oboje wyjęli muszkiety, załadowali, wycelowali w pantery i pociągnęli za spust.

[Ąrie]

Agnes zgodnie z Tobą wyciągnęła swój muszkiet i zaczęła celować. Jednakże, procedura celowania i strzelania nie jest błyskawiczna. Pantery rzuciły się mieszczanina, przewracając go i już miały zatopić kły w jego skórze, gdy wystrzeliliście. Tobie udało trafić się bydlaka w łeb, jednak Agnes trafiła drugą panterę w grzbiet, raniąc, lecz nie zabijając. Co więcej, druga pantera wyprostowała się jak struna i zaczęła powoli zbliżać do Was. Dwie pantery gotują się do skoku, a czasu na przeładowanie muszkietu już nie ma...

[adriankowaty]

Wyjąłem pospiesznie rapier, by stawić czoła bestii wręcz, licząc, że i Agnes pomoże mi walce.

[Ąrie]

Wyjęliście rapiery i stanęliście w pozycji bojowej oczekując na atak. Dwie pumy powoli zbliżyły się do Was, a kiedy już znalazły się w zasięgu skoku, rzuciły się - zdrowa na Ciebie, raniona na Agnes...

[adriankowaty]

Walczę z panterą defensywnie, starając się parować rapierem jej ataki, uciąć łapy a potem łeb, jeśli będzie to możliwe.
Jeśli mi się uda obezwładnić zdrową panterę, rzucam się na pomoc Agnes.

[Ąrie]

Wykonałeś blok, jednak wobec skaczącego ogromnego kota jedyne, co udało Ci się osiągnąć to jako tako osłonić przed jego pazurami. Odleciałeś nieco w tył i upadłeś na plecy, bestia zaś wylądowała kawałek od Ciebie. Wciąż w ręku ściskałeś rapier, a pantera powzięła bieg w Twoją stronę i ponownie skoczyła, lecąc. Zauważyłeś, że Agnes idzie nieco lepiej, gdyż udało się jej uniknąć ataku kota i ranić go w bok...

[adriankowaty]

Szybkim ruchem kieruję rapier w kierunku pantery, w nadziei, że zwierzę się nań nadzieje.

[Ąrie]

Wychyliłeś się i skierowałeś rapier na panterę dosłownie w ostatnim momencie. Udało Ci się przebić korpus zwierzęcia, zabijając je niemal na miejscu, jednak łapy wykonały jeszcze jeden ruch, haratając Ci lewy policzek dość głęboko. Przerzuciłeś zwierzaka na bok i wyciągnąłeś z jego serca ostrze. W tym samym czasie, Agnes wyciągała swój rapier z cielska drugiej pantery.
- No to nam się udało! O jej - dostrzegła Twoją ranę, prędko podbiegła do Ciebie i dotknęła krwawiącego policzka. - Kochanie, ty krwawisz. Krwawisz, a my nie mamy bandaży, szlag!

[adriankowaty]

Zrób proszę okład z jakiegoś niegroźnego liścia. To nic - odparł Jean. Skupmy się jednak na panterach. Powinniśmy ściągnąć zeń skóry, a także sprawdzić, jak się czuje ten zabłąkany osadnik. Skóry można sprzedać, ale wcześniej okażmy je gubernatorowi jako dowód na ubicie tego cholerstwa.

[Ąrie]

Dziewczyna rozejrzała się dookoła i zerwała jakiś duży liść, który złożony kilkukrotnie przyłożyła do Twojego policzka, tamując krwawienie. Wzięła Twoją rękę i skierowała na liść, abyś sam sobie go potrzymał i powiedziała.
- Ja zatem zajmę się skórami, a Ty idź do tego mieszczanina sprawdzić co tam u niego.

Podchodząc do wystraszonego, leżącego na ziemi mieszczanina usłyszałeś jego gromkie modły.
- O Opatrzności Świetlana, prowadź mnie... O Świetle Latarni, wskaż mi drogę... O Najświętsze Opatrzności... - mężczyzna cały drżał, a wzrok wbity miał w niebo, jakby oczekiwał na wyrok śmierci zadany kłem i pazurem...

[adriankowaty]

Jean, przytrzymując liść tamujący ranę, zwrócił się do osadnika:
Nic panu nie jest?

[Ąrie]

Mężczyzna najpierw skierował jedynie oczy na Ciebie, a następnie nagle zerwał się na równe nogi i zaczął Cię ściskać i całować po rękach.
- Matko, najświętsi, o dzięki ci zbawco, dzięki ci, panie, dzięki, dzięki wielkie! - okazywał wdzięczność, podniecony i zadowolony. Sięgnął za swój pas i wyjął sakwę, którą wcisnął Ci w dłoń mówiąc - Panie mój zbawco, tyle ile mam, bidne piętnaście denarów, przyjmij ten dar panie ode mnie!

//dopisz sobie 15 denarów.