[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Claudie]

- Chcesz poznać pełną wersję, nie tylko od jednej osoby - stwierdziła Claudia i kontynuowała - Chwali się za to. A czy przedstawiłby ją po swojemu? Zapewne. Najlepszym wyjściem byłoby wziąć wszystkich, którzy znali twoją matkę w jedno miejsce i niech opowiadają o niej. Ale coś takiego może być lekko nierealne.

[Luna]

- i nienormalne, nie zamierzam nikogo odrywać od własnych spraw, może i wyjdzie ze mnie typowa tremerówna ale tak to już z nami jest, że większość rzeczy po swojemu - westchnęła.

[Claudie]

- Dobrym pomysłem byłoby prowadzenie dziennika bądź notatnika. Wtedy mogłabyś spisywać wszystko, co dana osoba wiedziała o Twoim stworzycielu - odpowiedziała assamitka.

[Luna]

- mam dobrą pamięć a dziennik już i tak prowadzę - powiedziała.

[Claudie]

- Noo, to zapewne za jakieś kilkaset lat pewnie będzie ważnym manuskryptem w twoim klanie - powiedziała Claudia, po czym się zaśmiała. Płynnym ruchem zeskoczyła z parapetu i podeszła znów do lodówki.
- Chcesz jeszcze coś do picia? Ja i tak nie mam w planach nigdzie się ruszać - spytała.

[Luna]

- nie dzięki, już jest późno a ja mam samolot o czwartej, dziękuje za gościnę - podniosła się i zaczęła się szykować do wyjścia.

[Claudie]

- Jak chcesz to mogę Cię podwieźć, gdzie mi będziesz się sama szlajała po ulicy... Jeszcze ktoś Cię napadnie i co będzie - powiedziała assamitka i jeżeli się zgodzisz, to skieruje się do szafy z ubraniami. Jeżeli nie, to odprowadzi Cię do drzwi.

[Luna]

- ugościłaś mnie i uraczyłaś rozmową, nie mal jak stare dobre zwyczaje, nie chcesz się ruszać to nie musisz jak i tak się muszę w ciebie wtulać bo inaczej zlecę - zaśmiała się.

[Claudie]

- Przynajmniej ktoś się do mnie przytula, chociażby na ścigaczu - zaśmiała się Claudia i zaczęła ubierać się. Po krótkiej chwili była już gotowa i przy wyjściu podała Ci kask. Zeszłyście na dół i wsiadłyście na ścigacz. Po chwili już sunęłyście po mieście. Miasto powoli, baaardzo powoli budziło się do życia. Słońce jeszcze nie wstawało, ale już można było zaobserwować, jak to ludzie przejmują znów władanie miastem. Po kilkunastu minutach dojechałyście pod wskazany przez Ciebie adres. Gdy zsiadałaś, powiedziała:
- No no, może i ja kiedyś dorobię się takiego domu. Powodzenia Katherine. Na pewno Ci się przyda.

[Luna]

- heh a nawet nie jest mój, jestem tu tylko gościem - po czym objęła ją i uściskała,
- no trzymaj kciuki za urnę albo tak ich zanudzę tam, że podpiszą mi cyrograf - zaśmiała się i skierowała swe kroki do domu, jeszcze odwracając się i machając na pożegnanie.

[Claudie]

Odwzajemniła twój uścisk i po chwili Cię puściła i powiedziała:
- Na pewno wywrzesz na nich odpowiednie wrażenie. Do zobaczenia z powrotem - I gdy odwróciłaś się, przycisnęła trochę mocniej ścigacz i poszedł jak rakieta. Podeszłaś do drzwi i zapukałaś. Po chwili drzwi otworzyły się i wpuścił Cię ghul do środka. Gdy byłaś w środku, powiedział:
- Wszystkie potrzebne rzeczy są już zapakowane. Czy panienka życzy sobie coś jeszcze dopakować? Mamy dwadzieścia minut do czwartej, ruszamy punktualnie.

[Luna]

Wszystko mam ze so....a nie czekaj - wyminęła go i ruszyła do biblioteki gdzie wygrzebała tą jedną księgę, usiadła i wertowała kilka stron po czym zatrzymała się na jedneym z rozdziałów o Wiedniu, pospiesznie coś przepisała i ją odłożyła na miejsce,

- teraz jestem gotowa - stwierdziła na dole.

[Claudie]

Na dole czekali na Ciebie wszyscy zainteresowani. Klaudiusz poprowadził Ciebie i Olivię do limuzyny, która już czekała przy ulicy. Po chwili siedziałyście z tyłu, a samochód prowadził Klaudiusz. Olivia spojrzała się na Ciebie i spytała:
- Jak Ci minęła reszta nocy? Mam nadzieję, że owocnie.

[Luna]

- można to tak nazwać, to jest prywatny samolot czy lecimy komercyjnymi liniami ? - spytała.

[Claudie]

- Prywatna firma - odpowiedziała Olivia - odpowiednia ilość gotówki zamknęła ich usta. Samolot jest przystosowany do "naszych" potrzeb. Odpowiednio zabezpieczony, specjalne szyby i tym podobna technika. Ludzie jednak czasem są głupi, wynaleźli świetnego Concorde'a, w ciągu trzech - czterech godzin byłybyśmy we Wiedniu. Jak wrócimy do San Francisco to będę musiała pogadać z Caroline Griffin, czy by czasem nie pomyślała o wydobyciu naddźwiękowego potwora z czeluści złomowisk. Ułatwiłoby to życie większości Kainitów, którzy podróżują przez ocean - po czym Olivia zamilkła, patrzyła się przez okno na miasto. Klaudiusz prowadził samochód szybko, ale ostrożnie. Po godzinie samochód wjechał na teren lotniska, w pobliże jednego z hangarów. Przed hangarem czekał już samolot z otwartymi schodami. Klaudiusz zaparkował limuzynę i wysiadłyście z niej, po czym wsiadłyście do samolotu. Olivia poprowadziła Cię do miejsc przeznaczonych dla Was. Usiadła na jednym z wolnych foteli i przypięła się pasami. Po kilku minutach za Wami wszedł Klaudiusz, który oznajmił:
- Jesteśmy gotowi. Samochód będzie na nas czekał w hangarze.
- Dobrze. Przekaż kapitanowi, by już startował. Świt niedługo - odpowiedziała Olivia, po czym odwróciła głowę w twoim kierunku i powiedziała:
- Gdy samolot wystartuje, będziesz mogła się rozpiąć z pasów i przystosować swój fotel jak będziesz chciała. Podczas naszego snu Klaudiusz będzie się nami opiekował. Także dobrego snu, Katherine. Do zobaczenia we Wiedniu - po czym Olivia rozłożyła swój fotel do pozycji leżącej i zauważyłaś, że w locie usnęła. Klaudiusz uśmiechnął się do Ciebie, powiedział Ci na pożegnanie "Słodkich snów" i poszedł do kapitana. Po chwili samolot zaczął kołować na pas, a słońce zaczęło powoli wysuwać się zza horyzontu...