[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Claudie]

Po jakimś czasie, gdy rozczesywałaś swoje włosy usłyszałaś pukanie do drzwi. Wstałaś z łóżka i otworzyłaś je. Przed nimi stał Klaudiusz. Uśmiechnął się do Ciebie ciepło i powiedział:
- Pani domu prosi panienkę, by panienka udała się ze mną do garderoby. Razem z Panią wybierzemy suknię odpowiednią do wydarzeń, jakie są zaplanowane na następną noc. We Wiedniu odbędzie się jeden ze słynnych balów, więc Pani prosi by panienka była ubrana stosownie. Będzie to dobra okazja, by poznać elitę panienki klanu. Proszę za mną - po czym poczekał na Ciebie aż się pozbierasz i pójdziesz z nim do celu "przeznaczenia".

[Luna]

Odłożyła szczotkę i ruszyła za ghulem,

- bal ? Yhhh - pomyślała.

[Claudie]

- Nie mnie oceniać co Pani domu planuje, ale może panienka zawsze odmówić uczestnictwa - powiedział ghul - Bądź co bądź to tylko bal, a ważniejsze jest to drugie spotkanie. Ale ja jestem prostym ghulem, co ja tam wiem - po czym zaśmiał się po cichu i poprowadził Cię do sypialni Olivii. Otworzył Ci drzwi i weszłaś do pomieszczenia, a ghul zamknął za Tobą drzwi. Olivia siedziała przy biurku czytając jakąś książkę. Gdy zobaczyła Cię, wstała i powiedziała:
- Chodź ze mną - po czym wzięła Cię za rękę i poprowadziła do garderoby.
- Zapewne Klaudiusz wprowadził Cię w mój pomysł - powiedziała Olivia - Możesz się oczywiście nie zgodzić, wtedy poproszę o audiencję by odbyła się wcześniej. Ale jeżeli się zgodzisz, to trzeba by jakoś wyglądać na tym balu. Nie jest to może jeden z największych, ale na pewno ten z tych bardziej "luźnych", jeżeli można tak nazwać... Wybierz sobie coś, można by podkreślić twoją barwę włosów i kolor oczów... [Luna, do wyboru. Szalej ;) - GM]

[Luna]

Spędziła chwile i wybrała to. W miejscu ciemnego oczka w naszyjniku - zielony szmaragd.

Wyszła po chwili ubrana i spytała,

- może być ? - jeszcze chwila bawiła się kapturem, po czym go zrzuciła i rozpuściła włosy tak by spływały po bokach jej twarzy.

[Claudie]

- Oczywiście - odpowiedziała Olivia, uśmiechając się do Ciebie - W tym stroju z twoją urodą na pewno będziesz zainteresowaniem, pomimo tego że będzie tam naprawdę sporo osób. Dobrze, przebierz się z powrotem i zostaw tą suknię razem z biżuterią na wieszaku. Klaudiusz zapakuje ją i będzie czekała na nas w samolocie. Mamy jeszcze dużo czasu, po prostu bądź na czwartą w domu. Wtedy pojedziemy na lotnisko i wsiądziemy do samolotu - po czym sama zaczęła szukać czegoś, co by pasowało do niej...

[Luna]

Przebrała się i opuściła dom, na mieście wybrała się do kainity u którego zamawiała noże uprzedziła, że nie będzie jej następnej nocy więc nie musi się spieszyć aż tak bardzo, odbierze zamówienie jak wróci, po czym zaczęła się włóczyć po okolicy.

[Claudie]

Gdy byłaś u Chan Fenga widziałaś, że akurat pracował nad twoim zamówieniem. Gdy usłyszał, że nie będziesz w stanie odebrać ich następnej nocy zapewnił Cię, że będą czekać na Ciebie aż ich nie odbierzesz. Po opuszczeniu Chinatown chodziłaś bez większego celu po mieście. Rzadko mijałaś ludzi, kainitów praktycznie na ulicy nie było, co jakiś czas przejeżdżała taryfa bądź inny samochód czy motocykl. Po jakimś czasie takiego bezcelowego chodzenia zauważyłaś, że przed pewną czteropiętrową kamienicą stoi zaparkowany motocykl. Był to motocykl należący do Claudii. Czyżbyś trafiła na miejsce zamieszkania assamitki?

Co robisz? Sprawdzasz, czy "koleżanka" jest w domu, czy idziesz dalej?

[Luna]

Skierowała swe kroki w stronę motocykla, kładąc dłoń na baku upewniła się, że nie dawno był używany. Mogło to również oznaczać, że to czyjś inny motocykl a ona po prostu je myli, wszak nigdy nie była maniakiem motoryzacji i pewnie z wymianą koła w aucie miała by nie lada problem nie mówiąc już o prowadzeniu go.
Podeszła do drzwi i zapukała.

[Claudie]

Po jakiejś dobrej chwili drzwi się otworzyły, a w nich stanął podstarzały czarny mężczyzna przeciętnego wzrostu. Obejrzał Ciebie od góry do dołu i spytał:
- Dziecko, wiesz która godzina? Nie ważne, kogo przyszłaś odwiedzić?

[Luna]

- przepraszam, pomyłka - wróciła do motocyklu i próbowała albo wprawić autoalarm w buczenie albo nim zatrąbić rozglądając się po oknach za znajomą twarzą.

[Claudie]

Gdy uruchomiłaś alarm w motocyklu, przed kamienicę wyszedł wcześniej "poznany" mężczyzna.
- Ej, co ty kradniesz czyjąś własność?! Zaraz zadzwonię po po..
- Panie James, proszę wrócić do siebie. Znam ją. Wejdź Katherine - powiedziała Claudia, którą zobaczyłaś stojącą na balkonie czwartego piętra i usłyszałaś, jak wyłącza zdalnie alarm. "Pan James" spojrzał się jeszcze na Claudię, po czym na Ciebie i zaczął coś tam mruczeć pod nosem, lecz zaczekał na Ciebie aż wejdziesz do kamienicy...

[Luna]

Minęła go bez słowa i poszła pod wskazane drzwi i zapukała.

[Claudie]

Weszłaś i usłyszałaś zamykanie drzwi... oraz drugich drzwi, widocznie do mieszkania Jamesa. Po krótkim spacerze po schodach dotarłaś do punktu przeznaczenia. Zapukałaś i drzwi otworzyła Ci Claudia, ubrana w czarną koszulkę i czarne krótkie spodenki.
- Wejdź proszę - powiedziała, po czym wpuściła Cię do mieszkania. Kawalerka bardzo przypominała twoje stare mieszkanie, podobny wystrój i umeblowanie, rzeczy spakowane w torbach, lekki bałagan. Gdy Claudia zobaczyła, że rozglądasz się po pokoju powiedziała:
- Wybacz bałagan, nie spodziewałam się nikogo w odwiedzinach... Napijesz się czegoś? Usiądź proszę, czuj się jak u siebie - po czym skierowała swoje kroki do aneksu kuchennego umiejscowionego w rogu pokoju. Usłyszałaś, że ma włączone radio, a z głośników brzmiała po cichu muzyka jakiejś lokalnej stacji radiowej.

[Luna]

- jakiś latowy drink - odpowiedziała, po czym postawiła torbę przy fotelu i narzuciła na oparcie swój płaszcz. Rozglądała się jeszcze chwilę i usiadła na nim,
- co takiej klasy assamita robi w takim miejscu. Rozumiem swoje ludzkie życie w takich warunkach ale ty ? - spytała.

[Claudie]

- Takiej klasy? - spytała się Claudia, po czym zaśmiała się - Nie mierz mnie za wysoko. Jestem tylko "szeregową" assamitką, to Underwood gra w tym mieście pierwsze skrzypce - po czym po chwili wróciła do Ciebie i podała Ci drink. Sama usiadła na sofie po turecku i spojrzała się na Ciebie. Pomimo tego, że czułaś od niej że jest starsza od Ciebie pokoleniem to zachowywała się normalnie... jak na młodą dwudziestokilkuletnią kobietę przystało. Po chwili powiedziała:
- Nie zdążyłam się jeszcze dobrze rozejrzeć po mieście. Koleżanka po fachu szuka jakiejś dobrej i w miarę taniej oferty, a póki co jest jak jest. Przynajmniej nie muszę spać w zacienionych uliczkach w pozamykanym samochodzie, tak jak to wcześniej wspomniany przeze mnie Seth. Ale dobra, koniec o mnie na tę chwilę. Co Cię do mnie sprowadza?