[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - Katherine Delgado

[Luna]

Kate chwile ze sobą walczyła, jednak jedyne co Klaudiusz usłyszał to trzask chowanych kłów, był na tyle nieznośny, że sam dźwięk mógł kojarzyć się z tysiącem łamanych kości lub mielonych za sprawą echa przez złowrogą maszynę....bo miał taki być,
- dość ! Potrzebny nam będziesz w pełni sił, trudno poradzę sobie, biegnę za ogarami i liczę, że zajrzycie na czas - nie czekając co powie oddaliła się, nasunęła kaptur i zacisnęła mocniej zęby, czekało ją coś co na pozór jest łatwe ale znała cenę i liznęła okładkę pod tytułem przeciwnik, spodziewała się najgorszego nawet własnej śmierci ale widok stworzycielki, jej oczy, to spojrzenie.....gotowało wręcz w niej krew, może szła by i dalej lecz jeden z ogarów szarpnął za jej nogawkę widząc, że zmierza nie w te stronę. Jak z amoku do rzeczywistości, wzięła kilka głębszych oddechów i rozluźniła się, pozwalając krążyć vitae jak powinno,
- panuj nad sobą - pomyślała i ruszyła za psami.

[Claudie]

Melodia na tę walkę ;)

Gdy odchodziłaś usłyszałaś jeszcze od Klaudiusza, że przybędą tak szybko, jak to będzie możliwe i pobiegł śladem assamity. Ty tymczasem skierowałaś się ponownie do klatki schodowej. Po chwili zauważyłaś podniesioną klapę w podłodze. Ogary czekały, aż się zjawisz i zeskoczyły na dół. Ty również poszłaś w ślad za nimi i zeszłaś drabinką... Czułaś potężną siłę dochodzącą z niedaleka. Ogary zjeżyły sierść, lecz ciągle Cię prowadziły. Cały czas szłaś za nimi, do chwili gdy nie weszliście do ogromnej komnaty. Komnata była oświetlona magicznym płomieniem, lecz doszłaś do wniosku, że nie mogła go stworzyć Tarvesen. Czułaś wszędzie starożytną magię, dużo potężniejszą niż Tremerska... Na ścianach były wyryte różnego rodzaju napisy, lecz nie potrafiłaś ich odczytać w tej chwili. Zauważyłaś, że na swego rodzaju ołtarzu stoi naga Anna, na którą wylewa się fontanna krwi. Po chwili usłyszałaś w nieznanym dla Ciebie języku wykrzyczane słowa przez twoją przeciwniczkę:
- Rukt Venzh ZAN! - i po chwili z krwi ją otaczającej, jak i również z jej własnej zaczęło formować się życie. Przybrało ono kształt golema. Golem wyprostował się i usłyszałaś głośny bulgot dochodzący z jego ust. Anna odwróciła się i uśmiechnęła się złowieszczo.
- No proszę. Widzę, że Pupilek zawiódł - po czym zeszła z Ołtarzu i czekała na Ciebie - Cóż, nie doceniłam Cię. Drugi raz się nie pomylę. Bierz sukę - powiedziała do golema, który zaczął szarżować w twoją stronę. Ogary aż rwały się do ataku, lecz czekały na twoją komendę.

Co robisz?

[Luna]

Kate mimo niebezpieczeństwa jakie groziło ze strony stworzenia ze ścieżki taumaturgicznej zsunęła płaszcz na ziemię i odłożyła torbę, cały czas uśmiechała się, czuła że powinna się skupić ale z jakiegoś powodu miała ochotę się śmiać. W pewnym momencie wystraszyła się nawet własnych słów,
- nikt cię już nie poliże - zdała sobie sprawę, że głos przybrał znienawidzoną przez nią barwę. Był niższy i lekko ochrypnięty.
Psy trzymała cały czas bez komendy, czekając aż będą tak mocno toczyć pianę, by mogły być przydatne, w oczekiwaniu na stworzenie przybrała pozycję obronną, choć cały czas kierowała się w stronę swej realnej oponentki.

[Claudie]

Ogary aż skręcało, byle tylko rzucić się na golema. Ten tymczasem nabierał prędkości i był coraz bliżej. Ogar "Alfa" spojrzał głową na Ciebie, w oczach jego widziałaś, że chce zaatakować, by zapewne odciągnąć go od Ciebie, byś zajęła się główną przeciwniczką. Tymczasem Anna zaczęła "podgrzewać" atmosferę. Wyczuwałaś, że wokół niej zaczyna gromadzić się potężna magia i po chwili wokół niej zaczęły płonąć ogniste obręcze. Anna spojrzała się na Ciebie i cisnęła jedną w twoją stronę...

[Luna]

Kate wskazała palcem golema i widziała jak psy nawzajem próbują się prześcignąć, który pierwszy skoczy,
- jeść - powiedziała po chwili, gdy skoczyły i ona odskoczyła w bok,
- stać cię na więcej niż marne popisy moja droga, widać faktycznie ktoś się pomylił by cię spokrewnić, już twój braciszek był bardziej kreatywny - mówiła skacząc.

[Claudie]

Ogary rzuciły się na golema, starając się odciągnąć go od Ciebie. Gryzły, szarpały, uderzały tak szybko, byle ten nie mógł wykorzystać swojej przewagi siłowej. Tymczasem gdy odskoczyłaś zauważyłaś, że Anna uśmiecha się tylko, a obręcz wybuchła, tworząc swoisty piekielny okrąg.
- To nie mnie gwałtem spokrewniono wbrew własnej woli - powiedziała Anna, uśmiechając się złośliwie - I to nie ja zabiłam swojego stworzyciela. Podejrzewam, że naprawdę ładnie się jarała, gdy córeczka pokazała pazur... Ten swąd spalonego ciała, smród ognia otaczającego Cię wokół... Było to przyjemne prawda? Uciec od prawdy i spalić wszystko - powiedziawszy to zaczęła ponownie zbierać w sobie ogień. Widziałaś, jak wokół niej zaczyna powiększać się "ognista" aura, która prawdopodobnie czekała na uwolnienie...

[Luna]

Kate otrzepała się od wybuchu i wstała, podniosła głowę i spojrzała na nią,
- może i dużo wiesz o wydarzeniach o których ja nie pamiętam, szybciej będziesz przekręcać to i owo, właśnie tym jesteś, kłamliwą suką, która zdechnie jak jej braciszek, powiedź mi jedno - ruszyła dziarsko w jej stronę,
- też będziesz skomleć o dobicie czy jednak pokażesz, że między tymi chudymi nóżkami jednak jest jakaś ikra ? - zaczęła biec.

[Claudie]

Anna nic nie odezwała się, skupiła się na Tobie i na utrzymaniu ognia. Zauważyłaś, jak wokół niej coraz bardziej magazynuje się, tworząc pewnego rodzaju ścianę ognia.... W pewnym momencie pchnęła ją w twoją stronę. Nie masz za bardzo gdzie uciekać, możesz albo spróbować się przebić przez nią, albo odpowiedzieć ogniem na ogień...

[Luna]

Kate mając tylko parę metrów aż żałowała, że nie wystawiła oponenta na większe zużycie krwi, postanowiła skoczyć, przybierając formę strzały, mając na uwadze realność ognia utworzyła przed sobą tunel z własnego, licząc, że ten się nie zapadnie i da jej ochronę.

[Claudie]

Tworząc tunel, a właściwie własną tarczę ognia przebiłaś się przez ścianę. Twój płomień jak i płomień Anny znikł. Gdy wylądowałaś zauważyłaś, że twoja przeciwniczka jest już blisko Ciebie i wyprowadza uderzenie mierzone w twoją szczękę...

[Luna]

Kate przeturlała się i zamierza złapać jej pięść i wykorzystując jej zamach i siłę, przewrócić pociągając, gdy jej się to uda mówi,
- łapy precz !

[Claudie]

Próbowałaś przechwycić jej uderzenie, lecz nie udało Ci się. Anna uderzyła Cię pięścią w twarz i wykorzystując twoje lekkie zamroczenie, chwyciła Cię i dwa razy wyprowadziła uderzenia kolanem w twój brzuch, po czym wyprostowała Cię i potężnym kopnięciem odrzuciła na kilka metrów. Upadłaś i przejechałaś parę metrów po podłodze. Anna spojrzała się na Ciebie z politowaniem i powiedziała:
- Tylko na tyle Cię stać? Barnett musiała już nieźle się smażyć, gdy spokrewniała takie gówno jak ty...

Tymczasem ogary powoli wygrywały walkę. Golem gubił się, nie potrafił przewidzieć ataków ghuli, uderzał raz za razem w miejsce, gdzie ich już nie było... Ogary cały czas próbowały pokonać golema, lecz jak zabić coś, co jest stworzone z vitae? Lecz nie poddawały się, były ciągle pod wpływem twojej dominacji...

[Luna]

Kate usiadła i spojrzała na oponentkę,
- niczego cię w tym sabacie nie nauczyli jesteś kurwą, bijesz jak ona i jeszcze te teksty z międzystanowej. Liczyłam na godniejszy pojedynek a ty jesteś po prostu zwykłym zerem i zaczynasz mnie nudzić - wstawała powoli nawet w jej stronę nie zerkając a skupiając się na słuchu, być może to by pomogło w lepszej defensywie.

[Claudie]

- I mówi to osoba, która nie zna nawet siebie - odpowiedziała Anna podchodząc do Ciebie bardzo powoli - Pozdrowienia dla twojej dziwki-stwórczyni. Niedługo dołączysz do niej - po czym odbiła się ze swojego miejsca i zaczęła biec w twoją stronę, by Cię znów zaatakować.

[Luna]

Kate wysunęła zęby i czekała na właściwy moment by ją powalić na ziemie i wskoczyć na nią.