[ŚWIAT MROKU] Amor omnia vincit - David Jackson

[Bruce Campbell]

David rozejrzał się po obszarze, szukając jakichś charakterystycznych miejsc albo punktów, które potencjalnie mogły przykuć wcześniej uwagę Sandora.

[Claudie]

Z miejsca gdzie staliście widziałeś kilka dróg dostania się do środka budynku. Sam budynek wyglądał na taki, który mógł być opuszczony od jakiegoś czasu. Przy płocie walały się różnego rodzaju śmieci, głównie butelek po jakichś napojach i opakowania po przekąskach oraz po papierosach i tego typu. Przy budynku stały dwa samochody... ale tak naprawdę jeden, policyjny. Drugi to był wrak, całkowicie zniszczony pod wpływem zapewne wszystkiego, o czym pomyślisz. Drogi wejścia do budynku:

1) Na prawo od Ciebie główne wejście do samego budynku,
2) Przed Tobą schody do piwnicy, ale nie widziałeś ze swojego miejsca czy drzwi były zamknięte bądź otwarte.
3) Na lewo od Ciebie stały samochody, po których mógłbyś dostać się na zdezelowaną klatkę przeciwpożarową.

Co robisz?

[Bruce Campbell]

David zaczął skradać się w stronę samochodów. Najpierw chciał im się dokładnie przyjrzeć, a następnie dostać się po nich do klatki przeciwpożarowej.

[Claudie]

Podchodząc coraz bliżej do samochodu dojrzałeś to, czego wcześniej nie widziałeś. Policjanci owszem byli w środku, ale nieżywi. Głów praktycznie nie mieli, ktoś ich zastrzelił bezpośrednio strzałem w głowę... z których nic nie pozostało. Domyśliłeś się, że broń musiała być dużego kalibru... Czytając naklejkę na samochodzie stwierdzasz, że powinien być jeszcze pies policyjny... którego nie ma. Tylne drzwi zostały wyrwane z dużą siłą, widać było to po uszkodzeniach samochodu.

Co robisz?

[Bruce Campbell]

David zatrzymał się i zastanowił. Mógł trzymać się pierwotnej trasy, mógł też ruszyć śladem zniszczeń. Opcja druga mogła zakończyć się spotkaniem czołowym z tym... kimś, a to chyba nie było najlepszym pomysłem. Z drugiej strony, jeśli pójdą inną drogą, istnieje szansa, że w ogóle tajemniczego napastnika nie znajdą, bo opuści budynek nim trafią na choć jeden jego ślad. Po chwili wahania, ruszył w stronę tylnych drzwi.

[Claudie]

Wyminąłeś samochody i udałeś się w stronę tylnych drzwi. Po krótkim spacerku stwierdzasz, że budynek nie posiada tylnych drzwi...

Co robisz?

[Bruce Campbell]

David przez chwilę patrzył w ścianę, zaskoczony.
- Okej, tego nie przewidziałem - powiedział z dosyć krzywym uśmiechem, bo zrobiło mu się zwyczajnie głupio.
- Wróćmy. Skorzystamy z klatki przeciwpożarowej - powiedział do Barbary.

[Claudie]

Odwracając się w stronę Barbary stwierdzasz... że jej nie ma przy Tobie. Czyżby nie poszła za Tobą? Zdziwiony ruszyłeś z powrotem w stronę samochód i wtedy spostrzegłeś Malkaviankę, która siedziała sobie na bagażniku policyjnego samochodu i jak mała dziewczynka przebierała nóżkami w powietrzu. Gdy zobaczyła Ciebie uśmiechnęła się i spytała - Szybko wróciłeś Davidzie, już odkryłeś wszystko co było do odkrycia? - po czym uśmiechnęła się.

[Bruce Campbell]

- No, nie do końca. Okazało się, że nie ma wejścia z tamtej strony. Cały czas tu siedziałaś i czekałaś? - zapytał David lekko zbity z tropu. Wydawało mu się, że była cały czas tuż za nim, ale jeśli dobrze by się zastanowić... to nie pamięta co Barbara robiła odkąd przeskoczył płot.

[Claudie]

- Noo jak sobie poszedłeś tam - i wskazała Ci ręką kierunek skąd przyszedłeś - to sobie usiadłam tutaj - wskazanie gdzie jest - i sobie stwierdziłam, że poczekam na Ciebie. Chociaż towarzystwo tych dwóch umarlaków - pokazała za siebie - mi lekko przeszkadza, wolałabym Twoje - wskazanie na Ciebie - zastanawiałam się, kto mógłby zabić tutaj panów policjantów i zabrać biednego pieseczka - po czym spojrzała w gwiaździste niebo i ciężko wzdychnęła.

[Bruce Campbell]

- Myślę, że możemy się dowiedzieć. Chyba. Spróbujmy dostać się do środka przez klatkę przeciwpożarową. Myślę, że ktokolwiek to zrobił, jest w środku.

[Claudie]

Barbara przytaknęła i wstała na bagażniku, po czym podeszła w stronę klatki. Obejrzała ją sobie i stwierdziła - Jeżeli mnie podsadzisz Davidzie, spróbuję Cię wciągnąć do niej. No chyba, że masz inny pomysł? - spytała nie odwracając się.

[Bruce Campbell]

- Jak dla mnie, może być. Zróbmy, jak mówisz - odparł.

[Claudie]

Podszedłeś do Barbary i wziąwszy ją na barana (z jej - eeej!) podsadziłeś ją i obserwowałeś jak wciąga się do środka. Po chwili podała Ci rękę i z pewnymi oporami wciągnęła Cię do środka (przy okazji dała Ci buziaka w policzek jak byliście blisko twarzami) po czym powoli poszła na górę, ciągle oceniając czy wytrzyma to Wasz ciężar. Po chwili zniknęła Ci na dachu.

Co robisz?

[Bruce Campbell]

David ruszył za nią, zachodząc w głowę, czemu nie daje żadnych znaków.