Czemu nie rzucić kłodą w pikinierów?

[Octavian]

Myślę, że tu wcale nie chodzi o len, tylko o manę. Czyli sposób w jaki Maorysi postrzegali świat, a nie roślinki. Ładnie to wyjaśnili na Wikipedii, że dla nich odejście z bronią z pola walki nie oznaczało przegranej i słusznie. Według mnie takie sposób myślenia w przypadku Europy oznacza coś takiego jak pas przesłaniania. Chodzi bardziej nie o to, że wróg nas przechytrzy i wyśle kawalerię na nasze tyły, ale o to, że zmusi go to do wysłania kawalerii na nasze tyły, a więc nam umożliwi prowadzenie bitwy, gdy przeciwnik wysłał kawalerię, gdzieś poza pole bitwy. Niby to samo, a jednak inaczej. W tym upatruje właśnie geniusz Maorysów, że potrafili spojrzeć na całą sprawę z zupełnie innej perspektywy - moje wozy bojowe to taka chęć wyjścia na przeciw koncepcji mentalnego przewrotu.

Naturalnie sposób w jaki zaskakują nas Rosjanie świadczy bezwzględnie o ich bogactwie duchowym!

[Waldzios]

Przesadzasz z tym geniuszem.

Rzeczywiście Maorysi wykazali się wyjątkowymi zdolnościami inżynieryjnymi jak na swój poziom cywilizacyjny, ale ciężko tu mówić o geniuszu. Zwłaszcza ze Pa nie powstały jako reakcja na działania Brytyjczyków, ale były reliktem wcześniejszych wojen plemiennych. Nie reprezentowały tez niczego, co nie było by znane w fortyfikacjach europejskich.

Brytyjczycy tez dysponowali fortami na terenie Nowej Zelandii:

(click to show/hide)

"Fort Arthur enclosed the hill forming part of Trafalgar Square. It was built from the design and under the superintendence of Mr. J. S. Spooner. It covers rather more than an acre of ground. It is built in the form of an oblong hexagon, with bastions at each angle. The embankments, or ramparts, and the bastions are of earth, faced with sods, squared and laid in courses. It is surrounded by a moat, 8 feet deep and 12 feet wide, over which is placed a drawbridge at the north end. Inside the rampart is a trench, 5 feet deep, for musketry. On an inner and level elevation, and enclosing the church and Survey Office, is a stockade, 7 feet high, built of 2-inch planking, double, with a space between of 2 inches filled with earth, making it ball-proof, and surmounted with a cheveaux de frise. It is in the shape of an oblong square, 156 feet by 48 feet, with flanking towers at the corners 10 feet high; pierced throughout with loopholes for rifles and musketry, and ports for the great guns (long 18-pounder carronades).".Nelson Examiner of the 23rd December, 1843

W opisie Fort Arthur masz przykład kuloodpornej palisady w stylu europejskim, dwie dwucalowe deski plus dwa cale ziemi pomiędzy.

Straty Brytyjczyków wynikały głownie z własnej arogancji i niedoceniania przeciwnika. Pa były skuteczne, ale ich atakowanie było zupełnie zbędne.
Obrońcy tkwili w Pa, a okoliczne wsie pozostawały bezbronne, nie dostrzegam tu patrzenia z perspektywy.
W momencie kiedy Brytyjczycy się opamiętali i zaprzestali bezcelowego atakowania Pa, wygrali wojnę.

Ostatecznie Brytyjczycy stracili około 500 żołnierzy sił kolonialnych (+350 wojowników wspierających plemion), straty Maoryskie wyniosły około 2tys ludzi (z populacji liczącej 80tys).

[Octavian]

Oj no, masz rację, ale to i tak jest fajna historyjka!

A tęgosza można by wykraść i rozpocząć własną hodowlę o gigantycznym znaczeniu dla wojska, albo jak zasugerował HUtH, poszukać odpowiedników.

Jeszcze jedna kwestia chodzi mi po głowie, po w temacie Pa, nie mam już w zasadzie wiele do powiedzenia.
Dlaczego duże tarcze tak szybko wyszły z użycia? Chodzi mi o to, że nie potrafię sobie wyobrazić, jak szermierka przy pomocy szpady, miałaby pokonać kogoś uzbrojonego w tarczę typu rzymskiego. Generalnie ewolucja tarczy leci od największej do najmniejszej, od tarczy rzymskiej, do puklerzy. Na polach bitew pojawiali się np. kosynierzy, ale już nie tarczownicy.  Jak ktoś uzbrojony w szpadę miałby pokonać kogoś uzbrojonego tarczę rzymska i gladius - abstrahując od innych czynników.

I to już mój ostatni pomysł, nie mam więcej pytań. Może ktoś jednak rzuci jeszcze jakieś hasło to się to potoczy dalej. :)

[Lwie Serce]

W średniowieczu duże tarcze zaczęły zanikać wśród rycerstwa głównie, byli tak dobrze opancerzeni, że mała tarcza wystarczała w zupełności. Później wprowadzono broń palną a jej duży rozwój spowodował, że tarcze stały się w polu nieprzydatne a w kulturalnych pojedynkach np. o pannę albo pomidora to raczej zainteresowani nie chodzili w rynsztunku bojowym ;) Więc przestały być praktyczne.

[Octavian]

No ale jakbyś komuś zrobił numer i na pojedynek przyszedł z tarczą, to byłoby śmiesznie.

Tak wiem, pojedynki regulował kodeks, nie można było.

Ale czysto teoretycznie, taka tarcza to jednak jest wypas. Np. więźniowie w czasie buntów w więzieniach robią tarcze z materaców i to się sprawdza, np. na gumowe pociski. Taka mała dygresja. :)

[beanshee]

Dobrze opancerzone rycerstwo w średniowieczu było w mniejszości. Tu raczej chodzi o zmianę sposobu walki- od normańskiej kawalerii z włóczniami (trzymanymi jak do rzutu) przeszli do rycerstwa trzymającego kopię pod pachą. Przy takiej metodzie duża tarcza migdałowa z zaokrąglonym szczytem tylko przeszkadza. Lepiej sprawia się mniejsza, trójkątna lub kwadratowa, najlepiej jeszcze z wyciętym "okienkiem" na kopię. Mała tarcza zasłania jeźdźca wystarczająco- od szyi po pas. Krocze wtedy chroni łęk siodła. Nogi albo są okryte tylko zbroją, albo doszytym do siodła płatem utwardzonej skóry. Et voila- w miarę bezpiecznie i nie trzeba dźwigać.
Poza tym, duże tarcze wyszły z użycia dopiero w czasach nowożytnych- nie zapominaj o pawężach.

[Octavian]

O! Ładnie napisałaś, nie zapomniałem o pawężach.

Ale tak tylko dla jaj, to taki rzymski legionista powinien pogonić Wołodyjowskiego i D'Artagnana, tak czysto teoretycznie, moim zdaniem nawet bez zbroi, powinien coś namotać.

[beanshee]

Nie zapomnij że taki Wołodyjowski to nie kłoda drewna. Wystarczy zrobić obejście i dziabnąć z boku. Tarcza to jednocześnie atut jak i przeszkoda. No i jeszcze jedno- siła legionów tkwiła w dyscyplinie. Sam legionista nic nie był w stanie wskórać. Ale jak weźmiesz ich kilkuset i ustawisz w zwartej formacji to dopiero wymiatają. Bo wtedy legionistę nie chroni tylko tarcza ale i tarcze kolegów. Jest zabezpieczony z każdej strony.

[Octavian]

Czy ja wiem, czy szybciej jest obrócić tarcze, czy wykonać skręt ciała? - To też może różnie wyglądać u różnych ludzi. Jakby nie było prawdziwym przyjacielem policjantów są plastikowe tarcze i to dają radę.

No załóżmy, że rzeczywiście tarcze wcale nie są takie super, ale mówimy o tym do kogoś takiego jak Spartakus.
Albo Antoine-Charles-Louis de Lasalle słucha trafnych wywodów o zmierzchu kawalerii.
Albo Musashi Miyamoto poznaje oczywistą prawdę, że walka dwoma broniami nie ma sensu, albo ktoś taki jak Robin Hood słucha o tym, że łucznicy pełnią tylko rolę wsparcia dla kawalerii, która miażdży ich na miejscu.
Gdybyś stojąc na zamarzniętym jeziorze Pejpus, rozmawiając z Aleksandrem Newskim, wyjaśniła mu, że ciężka kawaleria rozstrzyga losy średniowiecznych bitew, to technicznie masz rację.

To tak najkrócej o rozmowach na temat taktyki walki.

[beanshee]

Policjanci też nie walą pałą każdy sobie, tylko w szyku. Tak samo huskarlowie, pawężnicy i inni miłośnicy tarcz z drzwi od zakrystii.

[Octavian]

W teorii, lub na ćwiczeniach w praktyce policjanci nie odmawiają sobie przyjemności obcowania 1 na 1, lub racze 10 na 1, z osobami które śmiało wyrażają swoją emocjonalność.

[Warder]

Policjanci też nie walą pałą każdy sobie, tylko w szyku.

Mam skojarzenia.

[Octavian]

Magia skojarzeń... :)

[beanshee]

Chciałam to jakoś inteligentnie zripostować, ale mi się nie udało.

[huth]

Przepraszam najmocniej, ale pozwolę sobie wysunąć niewybredne wytłumaczenie tejże niemocy, brzmi ono: bo nie ma pani pały. Jeszcze raz przepraszam, ale mózg, płci i skojarzenia, to śliska sprawa, a moje superego jest słabe w tym momencie.