[Upadek Zachodniej Marchii] Sesja [AKT 2 Sygnały Dymne]

[Peterov]

Theodling
Alexandros
Dobiegasz do Alexandrosa, który pada nieprzytomny, 3 wargów i 4 wilki otoczyły ciebie i 2 twoich towarzyszy.

Gerlan
Nie czekając na kompanów rzuciłeś się w pogoń za dzikiem, która trwała około 2 minuty. Dzik dobiegł nad krawędź kilkumetrowej przepaści, jest zamknięty, już ci nie ucieknie.

[Bruce Campbell]

Theodling
Rohańczyk dobył włóczni. Stanął ramię w ramię z towarzyszami i podjęli razem, kryjąc sobie wspólnie plecy, próbę pokonania zdziczałych potworów.

[Sinlasil]

Gerlan
Staram się zadać śmiertelny cios dzikowi, jeżeli mnie zaatakuje, zasłaniam się włócznią starając się jednocześnie dźgnąć nią dzika.

[Peterov]

Theodling
Alexandros
Stanęliście do siebie plecami, lecz nie żywiąc zbytniej nadziei na przetrwanie tej batalii. Pierwszy warg skoczył do przodu i chwytając za głowę jednego z twoich kompanów przeleciał nad wami ze swoim łupem. Kolejna bestia skoczyła do przodu, lecz zatrzymała się na twojej włóczni. Skowyt rozległ się po okolicy. Pierwsza bestia przestała zajmować się trupem, słysząc skowyt rzuciła się na was. Nie mogąc rychło w czas wyciągnąć włóczni zostałeś stratowany, a twój drugi towarzysz nabił się na własny miecz, przygwożdżony ciężarem warga. Czujesz się oszołomiony... niebo zaczyna kołować, a kąt widzenia znacznie uległ redukcji. Oczy powoli zachodzą Ci ciemnością.

Mija chwila, czujesz jak coś szarpnęło Cię za brzuch, lecz nie zdołało przebić się przez kolcze oczka. Brakuje Ci sił. Chyba wszystko Ci już jedno. Zaczynasz słyszeć koński galop, czyżbyś już trafił do wielkiej hali swoich przodków? Obracasz obolałą głowę w lewo i widzisz kilku jeźdźców dostojnie jadących naprzeciw waszym oponentom. Wszędzie poznasz tę zbroję i chorągiew, to Erkenbrand. Ale co on tu robi?


Gerlan

Gwałtownym skokiem rzuciłeś się do przodu i zadałeś decydujący cios w kark. Dzik chwilę pochodził bez celu, po czym padł.

[Bruce Campbell]

Theodling
Ciężko sapnął, spróbował podźwignąć swoje ciało, zastanawiając się, co się właściwie dzieje. Co Erkenbrand miałby tu robić? A może już nie żyję? Ale kto w takim razie zabił jego?

[Sinlasil]

Gerlan
Po krótkim odpoczynku biorę się za patroszenie zwierzyny.

[Peterov]

Theodling
Alexandros
Gerlan

Budzicie się, jest chyba południe. Nad waszą dwójką stoi Gerlan i opatruje wasze rany/stłuczenia. Na krześle obok łóżka Theodlinga siedzi Erkenbrand, opierając się na mieczu schowanym w pochwie.
- Eh chłopcze chłopcze, zawsze przyciągasz do siebie kłopoty - W głosie Erkenbranda słychać lekkie rozczarowanie. - Gerlan, skocz no po 2 kufle przepalarki - Dorzuca marszałek.

@Edit1

Twój dzik został zabrany do fortu.

[Sinlasil]

Gerlan
- Tak jest panie marszałku! - Kończę szybko opatrunek po czym wychodzę po napój.

[adriankowaty]

Alexandros
Leży na łożu, wpatrując się w towarzyszy. Nie mówi ani słowa.

[Bruce Campbell]

Theodling
- Gdzie jestem? Co ty tu robisz?

[Peterov]

Theodling
Alexandros
Gerlan

- Jeżeli nie zapomniałeś, jestem Marszałkiem Zachodniej Marchii. Mam dla Ciebie propozycję. Eomer nie wie o naszym sporze, więc zgodziłem się by Cię tu wysłał, lecz musimy się zjednoczyć przed wspólnym wrogiem, zapominając chwilowo o naszych różnicach. Znalazłeś jakąś dziołchę? - Odezwał się po krótkim namyśle Erkenbrand.

- Ale wracając do naszego kolegi - Zwrócił się do Alexandrosa. - Kim jesteś i jak tu dotarłeś pomimo takich ran, jaka jest twoja historia synu?

[adriankowaty]

Alexandros
Pochodzę z Bree. Byłem najemnikiem przez dwa lata - do czasu, aż mój oddział został zmasakrowany przez orków w pewnej wiosce. Mieli wargi - te, z którymi walczyliśmy. Jak udało mi się tu dotrzeć? Nie pamiętam.

[Bruce Campbell]

Theodling
- Obaj dobrze wiemy, że to ja miałem rację... - zaczął mówić naburmuszonym tonem Rohańczyk.

[Peterov]

Theodling
Alexandros
Gerlan

Oh nie zaczynaj znowu... - Burknął - Ona nie była dla Ciebie. Pamiętaj, że mimo naszych różnic, traktuję cię jak syna i chcę dla Ciebie jak najlepiej. Masz charakter podobny do swojego ojca, och tak... Gdyby tylko żył... - Zadumał się i posmutniał Erkenbrand.

W międzyczasie Gerlan wrócił z napitkami. Cztery kufle z... sami nie wiecie z czym.

Podniósł kufel i wychylił jednym susem.

Co do Ciebie... - Zwraca się do Aleksandrosa - Spodziewałem się, że po wygnaniu Sarumana - Splunął - Wasza okolica się uspokoiła. Czy Bree potrzebuje pomocy?

[adriankowaty]

Alexandros
Z pewnością tak. Jeszcze pod koniec zeszłego roku nic nie wskazywało, że orkowie uderzą. Nie słyszeliśmy o żadnych ich działaniach w Gundabadzie, a zwiadowcy posyłani w te rejony z reguły raportowali ciszę i spokój.