[RPG by Chi1] Edoran : Opowieść Zakazanego Boga(Alternatywa)

[Baldwin]

Jasper

To wszystko działo się dla niego zbyt szybko. Najpierw ten tajemniczy gość, który przedstawił się jako Obime, a potem ten karczmarz. Powoli kierował się w stronę przybysza. Lewą rękę oparł na rękojeści miecza, a prawą posłał za siebie w stronę sztyletu. Zatrzymał się tuż przed nim.

- Jasper Avase. - Powiedział krótko po czym odwrócił się w stronę pozostałych - Jasper Avase - powtórzył - Widzę, że nastąpiły pewne ... hmmmm ... podziały na grupy. Nie znamy się, ale wszyscy mamy się kierować w to samo miejsce. Więc myśle, że to odpowiednia chwila by się, hmmmm ... zapoznać ? Na bogów ... oby tylko mnie nie wyśmiali. Odwrócił się ponownie w stronę Obime. Jak rozumiem jesteś, ammmmm ... przewodnikiem ? - Spytał z odrobiną zdenerwowania w głosie.

[Altharis]

Christopher

//Tak, imię się odmienia Aharo ;p//

- Tak, dziennik. Zapisuję... cóż, można by powiedzieć, że wszystko. - Odpowiedział Dianie uśmiechając się. Nie powinien chwalić się swym dziennikiem ale dopóki trzyma go przy sobie i tylko on zna jego treść nikt nie powinien mu zwracać jakiejś wielkiej uwagi. Bo w końcu ile uczonych prowadzi takie księgi? Następnie zwrócił się do nowo poznanego Obime - Miło mi Cię poznać Obime, mimo niecodziennych warunkach, w jakich się spotkaliśmy. Mógłbyś nam coś powiedzieć, o tym, co tu się stało? Jak mówiłem, każdy z nas chciałby poznać prawdę, między innymi o... mężczyźnie, który przed chwilą wyszedł. - Ciekawe, bardzo ciekawe... Jego reakcja przy wypowiadaniu "swojego" imienia daje do myślenia. Czyżby dopiero je wymyślił? Być może, lecz gdyby chciał nas oszukać, na pewno lepiej by to zagrał.

[Samowar]

Mężczyzna nie odpowiedział na pierwsze gradobicie zbyt dociekliwych pytań. Wstał nagle - widocznie nie miał ochoty obserwować tej zbieraniny stojącej nad nim i zadzierającej nosy od dołu. Nie wiadomo czy zbulwersowany poziomem kultury, czy może natchniony w sobie tylko znany sposób, ruszył dwa kroki w stronę wyjścia, laska stuknęła trzy razy. Zatrzymał się, odchrząknął cicho.
-Przewodnik... Jeśli tak chcecie to nazywać, niech i tak będzie.
Odwrócił głowę stojąc obok Jaspera, koniec ptasiej maski zbliżył się prowokacyjnie do twarzy wędrowca. Obime okazał się prawie o głowę niższy.
-Uwierz mi... Nie chcesz mnie poznać. Ja sam bym nie chciał.

[Haller]

Kira

Dziewczyna widząc, iż dopięła swego zachęcając nowego gościa do rozmowy, usunęła się reszcie i usiadła przy jednym z pustych stołów.
Nagle zauważyła, że przy jednym z taboretów leży jej stara lutnia. Całe dzieciństwo jak grom uderzyło do jej głowy i przywróciło uśmiech prawdziwej i niewinnej radości - pierwszy od tak długiego czasu. Podniosła z zimnej podłogi karczmy swój instrument i po chwili ciszy postanowiła nastroić od dawna nieużywany sprzęt. Mimo długiej przerwy szło jej naprawdę gładko. Już za kilka chwil instrument był gotowy do użycia. Prawie automatycznie dziewczynie na myśl przyszła pewna ballada, którą lata temu wieczorami w karczmie NowyGrodu słuchała niczym zaczarowana.
Eh, miałam wtedy... dwanaście, albo trzynaści lat. Hmm... to było tak dawno...
Utwór według Kiry idealnie pasował do dziwnych zdarzeń, które miały miejsce dziś w tej starej karczmie...
Uderzyła kilka razy w struny by sprawdzić stan lutni, po czym rozpoczęła grę.

[Movart]

Marcus

Niedługo będzie trzeba nas siłą wynosić. Czas ruszyć się stąd pomyślał prostując się i rozglądając na resztę.

- Pozwolicie że przerwę wieczorek zapoznawczy i przypomnę że mamy dokądś ruszyć. Więc może wyjdziemy z tej przeklętej karczmy i chociaż się rozejrzymy?! - powiedział podniesionym, zirytowanym głosem Marcus, po krótkiej chwili dodał:
- Poznać się możemy w trakcie podróży, która nie będzie pewnie krótka, a cenny czas goni. Gadaniem jeszcze nikt nigdzie nie zaszedł.

Nie mógł znieść siedzenia bezczynnie w miejscu i oczekiwania na cud, który od razu wyjaśniłby ich wspólny cel. 

[Altharis]

Christopher

Wyjął swój dziennik i szybko napisał to co mu przyszło do głowy

(click to show/hide)

"Właśnie będziemy wyruszali, w drogę. Obime - bo tak kazał się zwać nasz nowy przyjaciel w masce - będzie naszym przewodnikiem. Wydaje się taki... zagubiony? Nie, raczej jakby nic go nie obchodziło. Jakby tylko wykonywał swój obowiązek, nie bardzo przejmując się tymi, których prowadzi. I czy on w ogóle ma imię? Kiedy został o nie spytany, jego reakcja była jednoznaczna: nie używał go, na pewno nie tego. Ale dlaczego nie powie swego prawdziwego? Gdyby chciał nas oszukać, inaczej by się zachował więc... czy on w ogóle ma imię?

Ach... Kira właśnie gra na lutni.. Jakże piękna muzyka, jakże dawno nie był na jakimkolwiek występie, nawet w karczmie.. Jakież to smutne, że będzie trzeba jej uzmysłowić, że będzie musiała przestać."

Schował dziennik i ruszył do wyjścia, wcześniej odwrócił się najpierw Marcusa, a następnie do Kiry.
-Taak, zgadzam się, powinniśmy już ruszać. Kiro, dziękuję Ci, że zaczęłaś grać ale może jednak oszczędzaj siły na następny postój, dobrze? Chyba, że naprawdę nie przeszkadza Ci gra i podróż piechotą. - Szczerze się do niej uśmiechnął, bolejąc nad tym, że tylko chwilę zaznał tej dawno niesłuchanej przyjemności.. Właśnie, kiedy ostatni raz paliłem fajkę..? Kolejna przyjemność, o której zapomniałem na rzec nauki i prac, których nawet nie mogłem opublikować. O siły wyższe...

[Axan]

No to wyruszamy... chyba. - pomyślał, ubrał rękawice, czapkę, zasłonił twarz szalem i założył kaptur od płaszcza, po czym schwycił miecz i wychodząc powiedział:
- Nazywam się Nidean, nudzi mnie już przebywanie w karczmie, będę czekał na zewnątrz. - odpowiedział i ruszył poza budynek, światło raziło go w oczy ponieważ w karczmie panował półmrok, powoli przyzwyczaił się do natężenia światła. Po chwili rozejrzał się dookoła.

[huth]

Kniprod

Więc przewodnikiem ma być ten na wpół żywy przebieraniec... A co jeśli czymś zaraża? Wędrówka do grobu, heh. Po co opuszczałem Helsburg... a no tak, Sen. - Głowę wypełniały mu ponure myśli. Usłyszawszy balladę, poczuł się przez chwilę lepiej, mimo niezbyt radosnego tekstu. Wspominanie śmierci zawsze miało na niego uspokajający wpływ.
Po słowach Marcusa ściągnął płaszcz i ekwipunek, żeby ubrać kurtkę. W końcu znów schował wszystko pod płaszczem.
-Nie wiem jak wy, ale ja jestem gotowy... przewietrzyć się. - Po tych słowach powoli ruszył do wyjścia.

[Claudie]

Diana

Diana ocknęła się jak z letargu. Gra dziewczyny była naprawdę znakomita, przypomniał się Dianie dom. W następnej chwili odczuła ból w sercu, ale to była tylko i wyłącznie jej wina. Diana wstała, zabrała swoje rzeczy i postanowiła wyjść na zewnątrz. Gdy wyszła za mężczyzną, odetchnęła świeżym powietrzem i rozejrzała się po okolicy. Obserwując jak pracują miejscowi, przypomniała sobie Livonię i cały jej zgiełk. Odczuła kolejny ból w sercu, ale zebrała się w sobie i spojrzała na trakt, którym prawdopodobnie mieli ruszyć w poszukiwaniu swojego przeznaczenia.

[Haller]

Kira

Dziewczyna zakończyła grę, po czym milutko uśmiechnęła się do Christophera co było wystarczającym podziękowaniem za jego dobre słowo.
Zakładam, że podróż będzie długa, a więc i czasu na grę będzie bez liku.
Wstała i założyła ocieplany ekwipunek, który już wcześniej ktoś jej podsunął. Zarzuciła lutnię na ramię, poprawiła swój krótki łuk i sprawdziła pełny kołczan, by zaraz wszystko przykryć czarnym płaszczem, zaś twarz głębokim kapturem. Delikatnie przepasała swą smukłą talię prymitywnym sznurem, imitującym pas i wyszła za towarzyszami na zewnątrz.
Ach, ryzyko przygody jest tysiąckroć cenniejsze od dobrobytu i wygód.

[Samowar]

Obime?

...Obime... Mężczyzna o tym imieniu dokuśtykał do wyjścia, uprzednio podnosząc z ziemi swój lniany worek. Nie zwarzając, czy wypada ustąpić miejsca którejś z dam przekroczył pełnym roztargnienia, chwiejnym i nadzwyczaj szybkim krokiem próg. Czyżby coś go zdenerwowało? Mimo maski kryjącej twarz jego ruchy zdradzały emocje, które ukazał pierwszy raz od swojego pojawienia się w przybytku. Nie oglądając się za siebie skręcił w prawo i ryjąc w śniegu głębokie bruzdy począł posuwać się krok za krokiem. Na wschód. Laska zakopywała się i grzęzła w bieli, na szczęście bariera zmrożonej gleby stabilizowała ją skutecznie. Do kosmatej wełny lepiły się twarde, lodowe grudy. Nie forsował tempa, ale zaczynał się powoli oddalać, krok za krokiem.

(click to show/hide)

Muzyka... Dawno jej nie słyszał. Od miesięcy zwykł unikać takich miejsc. Ludzi. Nie był im potrzebny tak samo jak oni nie byli potrzebni jemu. Zapadł na chwilę w trans, przypomniał sobie coś, co wydarzyło się bardzo dawno temu. A gdy otrząsnął się z tego pełnego nostalgii stanu, wpadł we wściekłość. Na co? Na kogo?

[Altharis]

Christopher

-Cóż, czas ruszać towarzysze. - Pośpiesznie ubrał schowane wcześniej w plecaku kurtkę, kaptur i rękawice by następnie ruszyć za Obime. Szkoda, że nie odpowiedział na wcześniejsze pytania.. Cóż, będzie wiele okazji by znowu go o to zapytać. Ale jeszcze nie teraz..

[Aharo]

Ahri



Po odsłuchaniu krótkiej ballady Ahri wstała, ubrała kurtkę, założyła rękawice i nałożyła kaptur po czym rzekła:
To chyba już wreszcie ruszamy? Poczekam na zewnątrz.
Wyszła na zewnątrz włożyła do tobołka przy koniu żywność, przyczepiła do niego łuk, poprawiła sztylet w cholewie buta i ruszyła do reszty prowadząc konia za uzdę.

[Baldwin]

Jasper

Młody chłopak nie zrażony ignorancją towarzyszy, pewnym krokiem ruszył ku wyjścia. Większość była już na zewnątrz i kierowała się za tajemniczym "Obime". Poprawił miecz, i zaczął podążać za resztą.

[Axan]

Zauważywszy wychodzącego Obime, ruszył za nim powolnym krokiem, mając miecz oparty o ramię. No w końcu ruszamy. - pomyślał i idąc rozglądał się na boki.

// Aharo koni nie ma, uciekły. Czytaj posty Chidoriego dokładnie.