Warhammer-Sesja RPG

[proud]

Frederik van der Stelt

Ostatnie kilka minut Frederik robił wszystko automatycznie, niemal bezwarunkowo. Tajemniczy zwój zaintrygował go tak bardzo, że wszystkie zmysły ignorowały niemal kompletnie całe otoczenie. Jak w lunatycznej hibernacji, Frederik widział, słyszał i czuł wszystko dookoła, lecz jego umysł blokował wszelkie zmysły. Nadal wpatrując się w pergamin zastanawiał się co to wszystko do cholery ma znaczyć...

Gdy w końcu zrobiło się jaśniej, wykorzystując całą swą wiedzę nabytą w akademii, Frederik stara się jeszcze raz przyjrzeć dokładnie zwojowi i zgłębić wszelkie jego detale. Pragnie upewnić się również, czy rzeczywiście został on spisany w języku chaosu.

[Aldred]

Każdy z was nieźle się namordował aby bez większych problemów przecisnąć się przez krzaki. Ostatni przeszedł Wergrim który jak na krasnoluda przystało jest dość barczysty .Dość niefortunnie zahaczyłeś o krzak, szrpłeś się dość mocno i kilka "martwych" krzaków wraz z tobą wyleciała do przodu. Tym sposobem można było już wejść do jaskini bez potrzeby schylania się . Co też niejako tłumaczy że "mieszkańcy/domownicy" tego miejsca nie musieli za każdym razem pełznąć aby wejść do środka.
   Frederik po długim przeglądaniu pergaminu jesteś pewien że to w języku chaosu. W czasie studiów Arcy-mag dał uczniom jeden wers spisany w języku chaośników, i stąd też twoja pewność. Wszak słyniesz z bardzo dobrej pamięci.
     Wszyscy z Sergeiem na czele podchodzicie do wozu, powiał silny wiatr i porwał płachtę ze sobą, waszym oczom ukazała się postać na głowie miała połatany worek. Nieznajomy był  związany oraz jego ciało znaczyły liczne siniaki. Jednak bardziej od tajemniczej postaci zaintrygował was spory kufer rzucony niedbale na wozie. Deski wozu w wielu miejscach były poplamione czymś co przywodziło na myśl krew, równie dobrze mogło to być pozostałością po farbie którą zwykło czasem się malować powozy, niejako miała być to ochronna przed zgubnym działaniem czasu.
   Słońce które was powitało na początku teraz było całkowicie ukryte za górami. Teraz mając więcej czasu macie możliwość zlustrowania otoczenia. Wbrew jakimkolwiek przypuszczeniom do jaskini nie prowadziła żadna ścieżka. Wokół was rozciąga się las, większość drzew poddawała się siłom jesieni. Zima nadchodziła dość szybko niż zwykle, chłód i wiatr tylko to potwierdzał. Wycie wilków ustało, może znalazły ofiarę zwabiając ją w zasadzkę. Może powędrowały i gdzieś w sobie znanym kierunku, może zbierają zapasy przed zimą. Zwierzęta ponoć wyczuwają takie rzeczy, przynajmniej tak prawią kapłani Taala.
    Związana postać wydała cichy jęk, niemal brzmiący jak kobiecy. W każdym bądź razie trudno było wywnioskować bo worek na głowie postaci tłumił i przeinaczał odbierany dźwięk.

[Altharis]

Sergei Aristov

Przez chwilę przyglądam się Wegrimowi nie kryjąc lekkiego rozbawienia
Przynajmniej będziemy mogli tu wrócić. O ile będzie taka konieczność, która mam nadzieję, nigdy nie nastanie.
Ściągam worek z głowy nieznajomego i zwracam się do go stanowczym głosem po uspokojeniu się
-Kim jesteś? I jak się tu znalazłeś?
Nie czekając na odpowiedź zbliżam się do kufra i próbuję go otworzyć tylko przelotnie zwracając uwagę na czerwone ślady
Bogowie, zmiłujcie się, niech ten kufer będzie otwarty...

[wesch96]

Wegrim

Chędożone krzaczyska, w górach i tunelach nie ma tak dużo tych wszystkich drzew i krzewów, a żyję się po stokroć lepiej!

Spoglądam na to co robi Sergei i staram się dostrzec twarz skrępowanej osoby, potem zbliżam się do wozu aby również obejrzeć zawartość skrzyni.

Może znajdziemy choć trochę koron...

[Zizka]

Viktor

Co za dzicz. Ciekawe gdzie my w ogóle jesteśmy. My. Nie widzę żadnej drogi, nie widzę dymów osad, góry wyglądają nieznajomo, a przecież wiele już podróżowałem. Wzdycham. Robi się coraz chłodniej, zaryzykowałbym stwierdzenie, że jesteśmy na północnym obszarze Imperium, może nawet poza nim. To nie wróży nic dobrego.

- Ciekawe skąd wziął się wóz w środku lasu? Może jednak w pobliżu jest jakaś droga? - zastanawiam się na głos. Zwracam się do Sergeia - Lepiej spytaj go, gdzie to "tu" w ogóle jest. I kto go związał. Jak tam kufer? -

Trzeba zorganizować jakieś obozowisko, bo zamarzniemy. Byle dobrze zamaskować ogień.

[Aldred]

    Skrepowana postać wydała z siebie cichy jęk zupełnie jakby sznury jaka ją związano niemal parzyły.
Mrok z wolna zaczął wdzierać się w zastraszającym tępię miedzy grube drzewa,noc właśnie obejmowała rządy.
Gdy Sergei zdjął worek z głowy nieznajomego waszym oczom ukazało sie oblicze ni mniej ni więcej ...elfa. Jego twarz znaczyły sińce w wielu miejscach, mimo tego jednak jego rysy nadal były nieskalane. Widać prawdę mówili starzy ludzie,pobij elfa a ten nadal będzie się pysznił swą urodą. Potem wytargaliście mu z ust knebel i ten w końcu może przemówić.
Nim to jednak następuje zaczyna się udręka....kufer jest zamknięty na głucho .Nie wygląda jednak na szczególne dobrze zabezpieczony,nosi ślady długiego użytkowania,a zamek wygląda jakby już kilkakrotnie otwierano go siłą....

[Altharis]

Siergiej Aristov

Elf... niezła gromadka się zebrała.
- Psiakrew! Gdybym tylko miał jakieś wytrychy lub cokolwiek... Ej, może mi tu ktoś pomóc w otwarciu tego kufra, ewentualnie w rozwaleniu go na kawałki bez niszczenia zawartości?
Pierwsza część mej wypowiedzi to były po prostu myśli, które mimowolnie wypowiedziałem na głos.
Cóż, może niepotrzebnie... sprecyzowałem ostatnie zdanie ale skąd mam wiedzieć czy każdy z nich umie myśleć?
Odchodzę od kufra i ponownie zbliżam się do elfa. Przybieram niewzruszoną minę i pytam go tonem nie uznającym sprzeciwu
-Więc drogi elfie? Czyś łaskaw odpowiedzieć?

[wesch96]

Wegrim

Nie obdarzając elfa specjalnym zainteresowaniem podchodzę do kufra, bacznie przyglądam mu się ze wszystkich stron, stękam, szarpie i potrząsam skrzynią w nadziei, iż usłyszę dźwięk, który wskaże co może być w tej małej fortecy.

Odwracam się w stronę Frederick'a ze sztucznie sympatycznym uśmiechem i mówię:

- Frederick, jak skończyłbyś z tym zwojem, zechciałbyś podejść i obejrzeć ten kufer, czy nie ma na nim magicznej pieczęci, lub innych dziwów?

Cholerna magia, wszędzie... Żebyśmy tylko w tym kufrze coś znaleźli, a mag w końcu użył swych "zdolności".

Odchodząc od kufra przypominam sobie skrępowaną postać i podchodzę w stronę Siergieja.

A ten, to? Hm... Wygląda na elfa, albo inną szkaradę. Ciekawe, czy chociaż wie gdzie go wieźli, albo co jest w skrzyni, może na coś się przyda.

Brzuch burknął mi niemiłosiernie.

Cholera, czas na jakąś strawę... Słyszałem, że niektóre stwory jedzą liście, może czas się przekonać?

Opieram się o wóz i spoglądam na twarz Siergieja i elfa, w oczekiwaniu na odpowiedź na pytanie kompana.

[Altharis]

Siergiej Aristov

Odwracam się do Wegrima z lekko uniesionymi brwiami wyrażającymi zdumienie by mu odpowiedzieć
-Liście? Może i tak, osobiście jednak wolę tego nie sprawdzać. Chyba, że jesteś pewny, które rośliny są trujące. Sprawdźmy czy w tym kufrze nie ma żadnego... normalnego jedzenia.
Mimowolnie spojrzałem na swoje łachmany i się skrzywiłem
Przydałoby się także odzienie i jakiś ekwipunek. Zardzewiała broń nam nie pomoże w przeżyciu, a co do maga nigdy nie można być pewnym.

[Duczek]

Rob

Skrępowane, porzucone w lesie Elfy , tajemnicze jaskinie, dziwne potwory - pomyślałem - wygląda na to, że wplątałem się w jakąś ciekawą przygodę.
Podchodzę do skrzyni i staram się sprawdzić, czy otwarcie jej, nie uruchomi żadnej pułapki. Otwieram ją, jeżeli nie znajdę żadnych niespodzianek.
Zaraz otworzę tą skrzynię - mówię pewnie uśmiechając się - znam się na tym jak mało kto. - Po chwili zwracam się do brodatego - Krasnoludzie użyj swojego miecza i uwolnij elfa-
Spoglądam na Elfa i pytam się go, puszczając do niego oko - Kto cię tak załatwił i jak cię zwą? -

[wesch96]

Wegrim

Do cholery, ten cały Sergiej czyta w myślach, nic nie wspomniałem o tych cholernych liściach...

Spoglądając na niziołka, mówię:

- Już biegnę, mój Panie. Wolę trzymać go skrępowanego, co jeżeli to potężny i niezrównoważony mag, lub cokolwiek?

Mimo tego przypatruję się elfowi i czekam na jego odpowiedzi.

[Aldred]

Rob:
Macasz palcami po zamku i z lekkim uśmiechem malującym się na ustach szukasz dosłownie kawałka patyka....Kilka zgrabnych ruchów i zamek ustępuje.Co za tym stoi skrzynia stoi otworem przed wami.

Tymczasem elf zdaje się coraz bardziej powracać do pełni władzy psychicznej i zaczyna sie raz po raz szamotać.Zupełnie jakby go pochłaniały ognie chaosu,ale nadal milczy.Mimowolnie jednak mamrota pod nosem jedno zdanie ."Nadobna Panna,ona....wie wszystko!"

Z kolei wasz towarzysz mag wraz z łowcą czarownic uważnie lustrują otoczenie jakby dosłownie odpłynęli z tego świata.
Sporadycznie słychać także dziwny dźwięk...głośny i dziwny...po chwili zorientowaliście się ze to brzuch Wergrima zechciał o sobie przypomnieć,chociaż sam krasnolud nie zdradza o sobie oznak głodu....

[Altharis]

(Aj... Musiałem sobie ubzdurać, że tam był myślnik, to pewnie przez "Opieram się o wóz i spoglądam na twarz Siergieja i elfa, w oczekiwaniu na odpowiedź na pytanie kompana." źle to zrozumiałem... Wybacz wesch, możemy zignorować mój mały fail? ;). Przy okazji, nie uważacie, że przydałoby się ujednolicenie co do odpowiedzi? I nie nazywaj mnie po imieniu - nawet w myślach - jeśli Ci go nie zdradziłem ;p)
Siergiej Aristov

Na chwilę elf zwrócił mą uwagę przez swoje mamrotanie lecz po niedługiej chwili zwracam się do Niziołka
-Radzę uważać Niziołku, tak jak powiedział Wegrim nie wiemy kim jest ten elf. Sugeruję byśmy zostawili go związanego.
 Nadobna Panna? A to co za dziwactwo? A w sumie to co mnie to obchodzi, bardziej zależy mi na przeżyciu...
-Zaraz... co to za dźwięk?
Napinam mięśnie by przygotować się do ewentualnej zasadzki, gdy w końcu uświadamiam sobie czym jest ów dźwięk. Kieruję swe słowa do Wegrima mając na twarzy lekki uśmieszek
-Heh, czas na strawę, czyż nie?
Podchodzę do kufra by zobaczyć cóż to w nim jest, wcześniej jednak pytam maga o tajemnicze znalezisko
-I co Magu, co wyczytałeś w tym pergaminie? O ile cokolwiek z niego rozumiesz...
Drugie zdanie kierowałem bardziej do siebie. W tej chwili jednak nie zaprzątałem sobie głowy odpowiedzą Maga, bardziej interesowała mnie zawartość kufra.

[Aldred]

Pospiesznie otwieracie skrzynie ku wielkim oburzeniu Roba. W środku znajdujecie malutki sztylecik na którym coś jest wygrawerowane oraz pokaźnych rozmiarów sakiewkę . Oprócz tego znajdujecie tony ziemi w środku ,ale co ona tu robi? Nie macie pojęcia.
W czasie gdy elf próbuje nadal wyswobodzić sie z więzów ,Frederik podchodzi pod najbliższe drzewo i zapada w sen ? Chyba tak,w końcu zamknął powieki i mamrota pod nosem. Obok wokół wozu krąży Viktor,raz po raz przerywa to przykucnięciem i obserwacją wozu.
Nim zdołaliście się nacieszyć nową zdobyczą, niedaleko usłyszeliście ciche ale bardzo wyraźne skrzeki zielonych, zapewne to wataha goblinów zwietrzyła wasz zapach.
Powoli zaczyna wychodzić drugi księżyc, zielony i złowrogi, oświetla chorym blaskiem cały teren,zazwyczaj nie zwiastuje on nic dobrego....

[Altharis]

Siergiej Aristov

Przez chwilę patrzę na dziwny księżyc po czym biorę sztylet i przyglądam mu się,  po tejże czynności oddaję go Niziołkowi, sam zaś biorę sakiewkę i sprawdzam jej zawartość by po tym schować ją do tobołka
-Podejrzewam, że tobie bardziej się przyda niż mnie. Zważywszy na... sytuację chyba jednak powinniśmy uwolnić tego elfa.
 W końcu i tak już nie żyjemy, czyż nie?
Skupiam się na dźwiękach goblinów by dowiedzieć się, z którego kierunku nadchodzi nowe zagrożenie