Warhammer-Sesja RPG

[Aldred]

Rob- Wbrew obawom przed wrotami nie było żadnej pułapki,czy zapadni. Co nie oznacza że może być , tylko że działa z opóźnieniem,oby jednak nie. Dźwignie,nie różnią się od siebie oprócz tego że jedna jest przypalona. Nie wiesz czemu ale masz przeczucie ze należy pociągnąć za obie naraz. Bo zgadywanie prawa czy lewa....w takim wypadku niemal na pewno jedna uruchamia pułapkę...Czas leci, łowcy coraz bliżej....są głodni, i pełni nienawiści....

[Duczek]

Rob

Do jasnej cholery, nie ma czasu na myślenie, jeżeli  nie pociągniemy którejś z tych dźwigni, to nas zabiją ci którzy nas gonią - krzyknąłem do moich towarzyszy chwytając za obie dźwignie
Za 5 sekund pociągne je, stańcie lepiej blisko drzwi, albo nie, wasz wybór i wasze życie -  powiedziałem modląc się do ranalda.
Liczę do pięciu i pociągam za obie dźwignie na raz

[Altharis]

Sergei Aristov

Podchodzę do drzwi i przyglądam się Robowi
- Masz rację, jeśli któraś z dźwigni nas nie zabije, a drzwi się nie otworzą, to zginiemy z rąk naszych prześladowców.
Tutaj wzdycham uświadamiając sobie, że nasze położenie może być jeszcze gorsze niż myśleliśmy
Co jeśli żadna z tych dźwigni nie jest właściwa? Zginiemy, a może nawet gorzej. I jak daleko są te... stworzenia?
Nerwowo odwracam się by sprawdzić czy aby nie widać tych potworów.
-Ech... Nie mamy nic do stracenia.
Przygotowuję się do natychmiastowego biegu gdyby wrota się otworzyły lub gdyby włączyła się jaką pułapka.

[Zizka]

Viktor

Staję tyłem do drzwi w bezpiecznej na oko odległości, tak, żeby w razie otwarcia się jednak jakiejś zapadni, wytryśnięcia kwasu, czy płonącej smoły być poza domniemanym zasięgiem. Jednocześnie trzymam miecz w pogotowiu, starając się być przygotowanym na atak, ale też na szybkie przejście przez drzwi gdyby nic jednak się nie stało. Staram się być czujnym na wszystkie bodźce.
Jeśli nie ma tam pułapki, musimy jak najszybciej przebiec przez drzwi i czymś je zablokować - powiedziałem do drużyny. Mam nadzieję, że da się zniszczyć mechanizm, tak żeby drzwi się za nami zamknęły, ale już nie otworzyły.

[wesch96]

Wegrim

W podziemiu, nieważne kiedy, krasnal zawsze ma rację.

Z grymasem koncentracji na twarzy schylam się do posadzki i oddalam od drzwi, prężąc mięśnie do biegu, albo upadku.

[Aldred]

I stało się,Rob,pociągnąłeś obie dźwignie na raz. Po chwili nastąpił głośny trzask uruchomionego mechanizmu. Wrota...ku waszej wielkiej uldze otwarły się,czemu towarzyszyło głośne szuranie kamiennej blokadzie. Po drugiej stronie widać było światło,naturalne,w tak długim pobycie w ciemności zdawało się wręcz boskie. Wszyscy-omal się nie potykając o siebie-przebiegliście przez wrota.
Frederik jako ostatni przebiegłeś przez wrota i jakiś do tej pory nie zauważony mechanizm ponownie się odezwał głośnym zgrzytem,wrota zamknęły się na głucho. Za nich słychać było głośne warczenie,ryki,oraz głuche uderzenia o wrota. Te jednak zupełnie nie rozbiły sobie nic z tego. Wytrzymały...Przed wami światło, oślepia niemal, promienie rozgrzewają wam twarze, wołają was. Stopniowo ciemność jaka wa otaczała odchodzi w zapomnienie. Każdy z was jest pokrzepiony nagłą zmiana sytuacji, Jedynie Wergrim mimowolnie coś pod nosem odbąknął.
Drogę do wolności zasłaniają wam jeno gęste krzaki,cześć uschnięta dawno, widać ktoś celowo zamaskował to wejście. Krzaki w większości są cierniste, lecz jeśli dobrze się skradać może tylko kilka wbije wam się do odsłoniętych ciał. W niemal tym samym czasie uderza was zimne powietrze, świeże i rześkie, stopniowo także mroźne....

[wesch96]

Wegrim

Tłumię w sobie dziki okrzyk radości, by nie zdradzić swojej pozycji przed ewentualnymi prześladowcami w pobliżu, jednak szybko radość zastępuje gniew, który odczuwałem gdy siedziałem w tej wilgotnej, ciemnej jaskini z buzującą głową. Teraz trzeba wybrać - zgnieść tych, którzy nam to zrobili, czy puścić w niepamięć to co się stało i żyć dalej w poszukiwaniu swego miejsca....

Ten sam grymas koncentracji pozostaje na mej twarzy, spoglądam w ziemię, nieco z poszanowaniem, gdyż dawno jej nie widziałem.

Chyba mój honor mi nie pozwoli odejść, ot tak. Gdyby Endrin tu był...

Obracam się w kierunku towarzyszy i mówię do nich ściszonym i spokojnym głosem:

- Pozostaje jedna kwestia. Kto chcę się zemścić, a kto puścić w niepamięć.

Wiodę badawczym wzrokiem po kompanach szukając w ich oczach, bądź twarzach odpowiedzi i kontynuuję:

- Kto chcę jednak zmusić tych skur**synów do pokuty, niech pójdzie ze mną.

[Altharis]

Sergei Aristov

Słońce, wiatr na twarzy, świeże powietrze! To wszystko wydaje się tak odległe, jakbym ostatnim razem czuł to wieki temu.
Wzdycham z ulgą i przyglądam się moim towarzyszom
A właśnie, ten tobołek!
Ponieważ w końcu jesteśmy bezpieczni i jest jasno postanawiam dokładniej sprawdzić przedmioty z tobołka. Podczas wyciągania jego zawartości zwracam się do Wegrima
-Zemścić... Ale na kim? Czy aby na pewno te stworzenia nas tam zaciągnęły? Wygląda na to, że nie wiedzą nawet jak otworzyć tamtą bramę. Po za tym, nie mamy nic.
Podczas wypowiedzenia ostatniego zdania spojrzałem ze smutnym wyrazem twarzy na łachamy, które mam na sobie by chwile potem sprawdzić czy coś zmieniło się na twarzy Wegrima
Rozzłościłem go? A może sam o tym wie? Chyba, że zna jakiś sposób by wypełnić nasze... braki w zaopatrzeniu.

[Aldred]

Półmrok jaki panuje w tym miejscu szybko uzmysławia wam że na zewnątrz dzień się kończy.
Sergei delikatnie i wciąż drżącymi rękoma wysypujesz zawartość tobołka.Kilka drobiazgów,mała sakiewka,hubka i krzesiwo, widać że często używana,jeśli los się uśmiechnie może i nadal sprawna. Suchy bochenek chleba i tyle....Oprócz pergaminu który wciąż ogląda Frederki,teraz usiadł pod ścianą, użycie magi chyba aż nad to go osłabiło.
   Za wrotami już nic nie słychać ,cisza, robi się coraz zimniej i ciemniej....gdzieś daleko słychać wycie wilka, może to tylko coraz głośniej zawodzący wiatr płata wam figle?

[Altharis]

Sergei Aristov
- Nie jest, aż tak źle...
Mówię am do siebie po czym sprawdzam zawartość sakwy. A nuż znajdą się tam jakieś monety? Po tejże czynności znów chowam przedmioty do tobołka
Cóż, teraz tylko pozostaje rozeznanie się w terenie.
Jak najostrożniej próbuję przejść przez krzaki
Mam już dosyć tego całego dnia i "atrakcji". Jeszcze tylko brakuje by wbił mi się jakiś cierń...

[wesch96]

Wegrim

Spoglądam pobłażliwie na miecz, który udało mi się znaleźć i obracam go powolnie w ręku, a następnie rozchylam nim pobliskie krzaki w poszukiwaniu jakieś miejsca, z którego mógłbym obejrzeć panoramę terenu, nie oddalam się zbytnio od kompanów, potem wracając poklepuję delikatnie maga i zwracam się do Sergei'a:

- Co tam wyszperałeś? Nie widzi mi się zbytnio dalsza podróż bez monet, albo prowiantu, a sądząc po rozmiarze woreczka nie wiele by się w nim zmieściło...

W oczekiwaniu na odpowiedź kucam, nieopodal ściany i odkładam miecz tuż obok siebie, a następnie w oczekiwaniu na odpowiedź, rozcieram rozbolałe i zmarznięte mięśnie.

[Aldred]

Sergei,nim wygramoliłeś się przez krzaki i odpowiedziałeś Wergrimowi...Dostrzegasz przed sobą rozklekotany wóz...przykryty jest starą płachtą,ze środka dochodzi dziwny dźwięk....

[Altharis]

Sergei Aristov

Po wygramoleniu się z krzaków zwracam się do Wegrima
-Znalazłem 4 złote korony. Po za tym... wóz. Do tego dochodzą z niego dziwne dźwięki...
Po wypowiedzeniu tych słów znowu przedzieram się przez krzaki w stronę wozu
Kto lub też co może być ukryte pod tą płachtą?
Gdy już wszyscy przejdą przez ciernie mam zamiar zdjąć z wozu płachtę.
Ponieważ nie mam pojęcia co -lub też kto- może tam być nie mam zamiaru ryzykować ewentualnego ataku. Przynajmniej nie sam.

[wesch96]

Wegrim

Szybko podnoszę leżący miecz i żwawo, aczkolwiek z gracja przeciskam się bezszelestnie przez krzaki, wodząc nerwowo wzrokiem dookoła, po wyjściu z jaskini ciężko nie wystraszyć się tak wielkiej przestrzeni... Kurczowo trzymam miecz i spoglądam co robi Sergei.

[Duczek]

Rob

Hmm żadna z tych dźwigni nie była pułapką..., tego się nie spodziewałem. - pomyślałem rozglądając się.
Ktoś się nieźle postarał, żeby ukryc tą jaskinię, ale kto to był i kim są te bestie, które nas goniły - zastanawiałem się, przytłoczony tym wszystkim, co mnie spotkało.
Z zamyślenia wyrwał mnie okrzyk jednego z moich kompanów. Ciekawe co jest w tym wozie. - zadumałem się, ruszając w jego stronę. - Może jakaś broń i wyposażenie?