Jezus, komunizmu nie dało się wprowadzić nie ze względu na brak uczciwości, ale z powodu jego sprzeczności z naturą człowieka oraz pogwałcenie prawa do samoposiadania. Głównym celem komunizmu nie jest równość jako taka, a na pewno nie równość wobec prawa. Można mówić co najwyżej o postulatach równości materialnej, która polega na przymusowym dystrybuowaniu bogactwa.
Co do tego, że jest ona sprzeczna z naturą człowieka i opiera się na agresji - wyobraź sobie wprowadzenie pełnej równości materialnej. Każdy ma czystą kartę i od dziś dostaje po 1000 zł. To, że ludzie mają inne upodobania i potrzeby zaprzecza postulatowi równości - powiedzmy, że 100 tys. osób lubi grać w Mount&Blade Warband, a 100 osób w Ogniem i Mieczem. Załóżmy, że oba programy kosztują po 10 zł. W momencie dokonania swobodnego wyboru przez każdego dochodzi do sytuacji, w której producent Warbanda zarabia 1 mln zł, a Ogniem i Mieczem tylko 1000 zł. W ten sposób szlag trafił postulat pełnej równości materialnej - nie dlatego, że ludzie są nieuczciwi, ale dlatego, że dokonali swobodnego wyboru, na co przeznaczyć swą własność. Jeśli konsekwentnie chciałoby się wprowadzić równość dystrybutywną, należałoby jasno zakomunikować, że nic do jednostek nie należy i zakazać im dokonywania jakichkolwiek wyborów, za którymi idzie transfer własności.
Natomiast, jeśli chodzi o samoposiadanie - z faktu bycia człowiekiem każda ludzka jednostka ma bezwarunkowe uprawnienie do posiadania samej siebie. Oznacza ono, że każdy ma prawo do pełnej kontroli nad swoim ciałem, bez dopuszczania przymusowej ingerencji ze strony osób trzecich. Odmówienie człowiekowi prawa do samoposiadania implikuje dwie alternatywy: 1) klasa ludzi A ma prawo do posiadania klasy ludzi B; 2) każdy ma prawo do posiadania równej cząstki każdego. Sytuacja pierwsza sprowadza się do stanu, w którym klasa ludzi A posiada prawa przynależne człowiekowi, zaś klasa B jest ich pozbawiona. Oznacza to, iż grupa A jest legitymizowana do wyzyskiwania grupy B, co stoi w sprzeczności ze spełnieniem niezbędnych do życia, podstawowych warunków produkcji i wymiany. Ponadto rozwiązanie to okazuje się wewnętrznie sprzeczne, bowiem odmawia części ludzi należnych im praw naturalnych. W przypadku drugiej alternatywy, którą można określić mianem komunizmu lub kolektywizmu partycypacyjnego, każdy człowiek posiada uprawnienie do części innej istoty ludzkiej. Jednakże dochodzi tu do absurdu, w świetle którego każdy jest upoważniony do władania innym, lecz nie może posiadać samego siebie. Idąc dalej, świat zorganizowany na powyższych zasadach nie miałby szans na przetrwanie – nikt w nim bowiem nie może podejmować żadnego działania, bez uzyskania wcześniejszej zgody od pozostałych. Efekt realizacji powyższej koncepcji, w postaci śmierci gatunku ludzkiego, jest sprzeczny z prawem naturalnym definiującym pożądany stan człowieka i jego ziemskiej egzystencji, toteż winien skłaniać do jej odrzucenia. Należy również podkreślić, iż kolektywizm powyższy nie może funkcjonować w praktyce, gdyż uzyskanie zgody każdej ludzkiej jednostki, a także kontrolowanie jej w celu realizacji swego prawa posiadania równej cząstki ciała jest fizycznie niemożliwe. W rezultacie idea równej i powszechnej własności sprowadza się do powierzenia kontroli wyspecjalizowanej grupie ludzi stającej się klasą rządzącą, a więc do pierwszej alternatywy.
Z tego logicznego założenia wywodzi się teoria własności, której tak nienawidzą komuszki. Jako że człowiek nie jest eterycznym abstraktem, do swej egzystencji potrzebuje rzadkich zasobów, które musi zawłaszczyć. I tu pojawia się problem sprawiedliwego posiadania, a tym samym określenia wyznaczników prawa własności. Przetrwanie człowieka uwarunkowane jest zmaganiem się z materią i zdobyciem przez niego dóbr, które zapewnią mu egzystencję. Pozyskuje je on dzięki zawłaszczeniu ich na własne potrzeby, albo poprzez ich wytworzenie, zaprzęgając do tej czynności własne umiejętności i talenty w postaci pracy. Jednostka posiada pełne prawo do wytworu swych rąk i swej energii, gdyż są one przedłużeniem jej osobowości. Jako że nie da się niczego wyprodukować bez ziemi i surowców naturalnych, rozwiązania wymaga także problem ich własności jako środków produkcji. W świetle powyższych założeń, iż człowiek jest właścicielem swej osoby, a co z tego wynika także własnej pracy, oraz iż własność ta rozciąga się na każdy produkt jego działalności albo dobro wyjęte przez niego ze stanu natury, przyjąć należy stanowisko, w świetle którego staje się on także prawowitym właścicielem zawłaszczonej lub użytej do produkcji ziemi lub zasobów, ponieważ zmieszał on z nimi swą pracę i przysposobił je dla dobra wspólnoty. Ponadto pozbawienie jednostki prawa do dysponowania ziemią, uniemożliwia jej w pełni posiadanie owoców pracy. Ta sama zasada analogicznie dotyczy zwierząt.
Analogicznie do przypadku samoposiadania istnieją trzy alternatywy władztwa nad wytworzonymi dobrami: 1) właścicielem jest wytwórca; 2) właścicielem wyprodukowanych dóbr staje się nieliczna grupa uprzywilejowanych; 3) każda osoba jest właścicielem równej cząstki wszystkich produktów. Logiczny łańcuch wiodący od prawa do samoposiadania prowadzi do wniosku o sprawiedliwości przyznania własności osobom, które jako pierwsze użyły lub zawłaszczyły nieużywane wcześniej i wolne zasoby dostarczone przez naturę. Idąc dalej, powyższe opcje dotyczą także władania ziemią: 1) posiada ją indywidualny osobnik, który jako pierwszy użytkownik zaprzągł ją do procesu produkcji; 2) prawo do niej ma nieliczna grupa uprzywilejowanych; 3) każda osoba na świecie ma prawo do równej cząstki jakiegokolwiek skrawka ziemi. Drugie rozwiązanie jest nieetyczne, trzecie prócz nieetyczności cechuje się także brakiem efektywności. Rothbard zaznacza również, iż ziemię jako dar Boży, podobnie jak w kwestii talentów, zdrowia czy urody, nie otrzymało abstrakcyjne i w rzeczywistości nie istniejące społeczeństwo, ale poszczególne jednostki. Przyjęcie opcji, jakoby to społeczeństwo było jej dysponentem, oznacza w praktyce, iż władztwo nad nią przysługiwałoby określonej grupie oligarchów kosztem reszty.
Logiczną konsekwencją prawa do władania swym ciałem i prawa własności jest uprawnienie do wolnej wymiany i swobody umów. Osoba posiadająca swe ciało, a także dysponująca dobrami przez siebie wytworzonymi lub zawłaszczonymi, ma prawo do dobrowolnej wymiany tytułów własności powyższych dóbr. Owa swoboda dotyczy również pracy, gdyż tak jak inne dobra, jest ona własnością działającego człowieka.
Tak swoją drogą, wszelcy zwolennicy czerwonego lub różowego sztandaru negując własność prywatną opierającą się na samoposiadaniu, popadają w samozaprzeczenie. Ktokolwiek kto chce argumentować, musi przyznać, iż ma wyłączność dysponowania własnym ciałem, toteż opowiadając się przeciwko wyżej wspomnianemu prawu, a także przeciw wartości życia podtrzymywanego przed dobra materialne, popada w samozaprzeczenie.
Uff... ale się naprodukowałem. Ale mam nadzieję, że przynajmniej jako tako zostałem zrozumiany.
Fanpage
Grupa Steam
Wątek: Political Compass (Przeczytany 18355 razy)