[1399 Krzyżacy] Sesja

[Azorekt]

Wszyscy

Ostatnie dni dla Królestwa Polskiego nie były zbyt przyjazne. Rankiem drogi i lasy były wypełnione bandytami, którzy skupili się w licznych bandach i na traktach. Oblazły go jak robactwo, a wszystko to z powodu plotki o nadchodzącym przyjeździe zagranicznego poselstwa wiozącego liczne dary. Dochodził wieczór, a na drodze pojawiali się szlachcice. Widziano Niemców,Czechów,Francuzów,Szwedów oraz pobliską szlachtę. Wszyscy zatrzymywali się w pobliskim zajezdzie, aby udać się na spoczynek. Dochodziła północ, w zajezdzie ucichło. Bandyci pod osłoną nocy wdarli się do karczmy, ogłuszając wszystkich gości. Rankiem obudziliście się w skalnej grocie, byliście nadzy ponieważ rozbójnicy pozbawili was szat. Zostaliście obrabowani ze wszystkich dóbr. Znajdujecie się w grocie o ziemistym podłożu na środku której znajduje się kilka wbitych w ziemię pali do których jesteście przywiązani. W pomieszczeniu panuje półmrok, jedynym źródłem światła jest pojedyncza pochodnia zawieszona na półce skalnej przy - jak mniemacie - wyjściu z "więzienia". Rozglądacie się po twarzach współtowarzyszy waszej niedoli i pojmujecie jedno - musicie się stąd wydostać.

[Loki]

Alrik Björk :
Nie chce zwracać na siebie uwagi rozbójników, stara się być opanowanym i współpracować z bandytami. Rozgląda się po jaskini, szuka przydatnych rzeczy do ucieczki. Mimo że Szwed nie chce wdawać się w konflikt z bandytami patrzy na innych więźniów żeby znaleźć potencjalnego sojusznika. Jego uwagę przykuł wysoki blondyn z brązowymi oczami i brodą. Wydaję się być silny, Alrik jest przekonany że może mu się przydać, aczkolwiek nie stara się nawiązać z nim na razie dialogu. Patrzy się na brodatego mężczyznę  wzrokiem który wyraźnie mówi ,, może ubijemy interesik ? ,,

[Rzokable]

Niklot Gostalkowic
Niklot potrząsnął energicznie głową, aby otrząsnąć się po wybudzeniu. Po chwili konsternacji rozejrzał się on po grocie, oraz poświęcił parę chwil na przyjrzenie się większości uwięzionych najbliżej niego. W końcu skierował wzrok na linę, która go więzi, zgiął nadgarstek i zaczął obmacywać palcami przy jednoczesnym kręceniem dłońmi, aby sprawdzić ich siłę i zamocowanie na kończynach.

[Stasiulek]

Bertold:
Stopniowo przyzwyczaja swoje oczy do słabego światła pochodni. Powoli zaczyna rozumieć swoje położenie. Decyduje się czekać w milczeniu na rozwój sytuacji. Z początku nie zwraca uwagi na sojuszników.

[Garfieldoo]

Barbara de Merde
Ockneła sie w zimnej , brudnej celi gdzie leżaly obok niej kości (prawdopodobnie jakiegoś wieźnia) i po chwili dotarło do niej że jest w niewoli. Zaczeła rozglądać się za swoim synem Hyacinthe, wiedziała że nikomu nie można ufać każdemu zależy na wydostaniu się więc polegała na swoim synie i czekała aż on się obudzi. Obserwowała całą sytuację przypatrywała się innym by wiedzieć co zrobią i żeby nie popełnić ich błędów.

[Vizioner]

Racibor Mądry z Iłży:
Racibor obudziwszy się z letargu. Dostrzegł w pierwszym momencie rudą czuprynę jednego ze swoich kompanów. Był to Sanderus, który jeszcze niedawno w karczmie, namówił go do nabycia po promocyjnej cenie, kropel potu św. Jerzego. Wmawiając, iż po wypiciu ich wejdzie w posiadanie niewyobrażalnej tężyzny fizycznej. Na samą myśl o tym, miał ochotę udusić go gołymi rękoma. Na nieszczęście grube sznury, którymi miał związane ręce o palisadę uniemożliwiały mu dokonanie tego. Po czym rzekł do niego, iż nigdy nie dopuści do tego, żeby uszedł bez karnie z tej jaskini. Rozglądając się po jaskini, dostrzegł resztę nieszczęsnych, tymczasowych towarzyszy. Jedyną przyjemną i godną uwagi, była naga Barbara, do której dzień wcześniej Racibor ubiegał się z zalotami. Była to piękna czarnowłosa mulatka o szarych oczach, z wyglądu nie przypominająca swojego prawdziwego wieku. Jedynie, we wszystkim przeszkadzał jej syn Hycacinth, który na szczęście wciąż spał. Mijały godziny, a Racibor wciąż nie mógł się nadziwić jej wdzięków.

[Octavian]

Sanderus:
- Oj, oj, oj....

[Bruce Campbell]

Markus von Rodeneck av-der-Pfalzenburg
Powoli otwiera swoje jedyne oko. Po krótkiej chwili, gdy zdaje sobie sprawę gdzie jest, nerwowo szamocze się w więzach. Widząc, że nie przynosi to żadnego efektu, uspokaja się, przyzwyczaja wzrok do mroku i usiłuje dostrzec w pobliżu coś, co mogłoby mu pomóc w wydostaniu się z więzów.

[Azocik]

Bartłomiej Mazowiecki:
Było wiadome, że zajazdy jak te nie należą do bezpiecznych. Ale żeby do karczmy wparowali bandyci i pozbawili przytomności taką śmietankę towarzystwa? Bartłomiej ocknął się w grocie, był związany i niemal nagi. Obok niego byli ludzie z karczmy, o tyle dobrze. Rozejrzał się po grocie, jedna pochodnia która i tak nie dawała dobrego światła. Mimo wszystko patrząc po twarzach było tutaj sporo doświadczonych wojowników, wystarczyło oswobodzić nieco więzy i dać wycisk rzezimieszkom. Tylko jak się uwolnić? Najlepiej współpracując...
- Czy może ktoś poluzować mi więzy? - powiedział półgłosem do ludzi którzy stali się teraz towarzyszami w potrzebie. Może ktoś zrozumie, taką nadzieję miał przynajmniej Bartłomiej. A głupi rabusie na pewno nie zauważą co knują związani - w końcu jest półmrok.

[GonzO134]

Andrzej Selicki
Rozgląda się po grocie. Jego głowę przeszywa piekący ból. Nawet jej najmniejszy ruch sprawia mu ogromne cierpienie. Pomimo tego przygląda się innym więźniom, mając nadzieję że uda mu się z tego wyjść cało.

[Luther]

Petr Sudek z Moraw
Petr budząc się jest oszołomiony. Rozgląda się dookoła groty, rozumiejąc swoje położenie chce dowiedzieć się o swoim otoczeniu jak najwięcej. Po chwili zauważył jak młodziej wyglądający blondyn patrzy w jego stronę wzrokiem, który Pert uważa za chęć "współpracy". Petr przytakuje w jego kierunku i w tym samym czasie zaczyna sprawdzać siłę lin, którymi jest przywiązany z nadzieją na nieostrożność swoich oprawców.

[Azorekt]

Wszyscy

Zbliżał się zachód słońca, strażnicy niczym szarańcze dorwali się do beczek z winem. Jeden ze strażników z pośpiechu zapomniał zabrać ze sobą sztylet, który znajdował się przy palenisku, położonym kilka kroków od Petra. Wiedzieliście, że od tego momentu musicie współpracować, aby wydostać się stąd.

[Bruce Campbell]

Markus von Rodeneck av-der-Pfalzenburg
Rozgląda się. Jeśli żaden z bandytów nie patrzy w jego kierunku, próbuje wychylić się i sprawdzić, czy sięga sztyletu stopą. Jeśli nie, szepcze do pobliskich osób po niemiecku:
- Może kto ten knyp sięgnąć?

[Rzokable]

Nikot Gostalkowic
Zawiesił wzrok na niemieckim współwięźniu i po krótkiej chwili będąc wiedziony przeczuciem niemal odruchowo tłumaczy słowa Markusa najpierw na polski i ponawia zapytanie do reszty osób. Krótko po tym przypomina on sobie, że słyszał w zajeździe rozmowy prowadzone również po czesku, toteż powtarza pytanie w ów języku.

[Luther]

Petr Sudek z Moraw
Po przetłumaczeniu przez przedmówce, Petr zaczął sięgać stopą po sztylet. Po szóstej próbie i bolących nadgarstkach dałem radę przyciągnąć sztylet i przekopać go w stronę swoich dłoni. Po chwili udało mi się chwycić sztylet w dłonie i zacząłem przecinać swoje więzy. Gdy wstałem i zdjąłem sznury podkradłem do reszty i pomogłem reszcie. Gdy już to zrobiłem powiedziałem się po czesku:
- Musimy się stąd wydostać, macie jakieś pomysły?