[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Claudie]

Kucnęła obok konia, klepiąc go po pysku i powiedziała - Wrócę, odpocznij - po czym wstała i weszła w miarę szybko do przedsionka. Gdy to zrobiła, krzyknęła z całej siły - ANNABEL!

[Ąrie]

Wydarłaś się, a po chwili trzy deski odsunęły się na podłodze, ukazując niewielkie drzwi, które były otwarte od wewnątrz. Zeń, wyłoniła się Annabel.
- Pani? Czy już... już po wszystkim? - zapytała wystraszona.

[Claudie]

- Nie Annabel, uciekamy - odparła dziewczyna widząc ją - Na zewnątrz jest koń. Zmęczony, więc go nie zajeździj na śmierć. Uciekaj do miasta, do posiadłości Dyrektora. Mów, że jesteś służką moją i szukasz ratunku. Jedź i nie czekaj na mnie tutaj. Ja muszę zrobić jeszcze pewną rzecz - po czym przewiesiła przez dłoń swój Znak, wyciągnęła pistolet skałkowy i poszła w kierunku biura Komandora.

[Ąrie]

- Tak Pani. - spojrzała dziwnym wzrokiem na Twoją ranę, a następnie wyszła na zewnątrz, wsiadła na konia i kłusem pognała w wyznaczonym przez Ciebie kierunku. Ty zaś wyszłaś na zewnątrz i frontalnym wejściem weszłaś do komandorii - nie było już nikogo. Wbiegłaś prędko po stopniach na górę, wyważyłaś wręcz drzwi od biura Komandora, jednak w środku nie było nikogo...

[Claudie]

Pamiętając jak działa mechanizm w ścianie, zaczęła szukać czaszki by docisnąć ją na podeście i sprawdzić, czy jest ta cholerny Grimuar, który widziała jak Komandor go czytał.

[Ąrie]

Czaszek było kilka, a Ty nie pamiętając która to dokładnie, zaczęłaś przyciskać wszystkie. W końcu mechanizm zadziałał i skrytka okazała się, jednak księgi w niej nie było. Na domiar złego wyczułaś jakąś obecność i gdy zwróciłaś się do drzwi, dostrzegłaś pozornie zwyczajnego mieszczanina... jednak po chwili dostrzegłaś, że ma podkrążone, zakrwione oczy i nienawistnie na Ciebie patrzy.
- Gdzie jest księga. - ryknął potężnie.

[Claudie]

Nie zastanawiając się dłużej szybko wymierzyła w gościa i strzeliła. Gdy to uczyni szybko schowa pistolet i wyciągnie buzdygan, dużo bardziej przydatny do walki w tak małym pomieszczeniu i zaszarżuje na fanatyka.

[Ąrie]

Wystrzeliłaś z pistoletu, ale chłop bardzo sprawnie uchylił się przed strzałem. Rzuciłaś się na niego, jednak ból barku bardzo przeszkadzał Ci w walce, przez co nie mogłaś użyć całej swej siły. Chłop przerażająco syknął i rzucił się z gołymi pięściami na Ciebie. Udało Ci się zasadzić mu buzdyganem w łeb, opadła na ziemię. Nie zdołałaś go jednak dobić, bo wybił się na rękach i obiema nogami uderzył Cię w brzuch tak mocno, że aż poleciałaś na przeciwległą ścianę, uderzając w nią dotkliwie. Fanatyk zaczął kroczyć do Ciebie, strzelając kościami nadgarstków i palców...

[Claudie]

~ I po co ja się kurwa narażam bardziej ~ pomyślała dziewczyna, po czym stwierdziła, że jeżeli to nie pomoże... to już nie żyje. Zaczęła po cichu inkantować pieśń trzymając mocno Znak w dłoni - Santo Marco Valdormatu, fundador de la Orden de la Llama enciende Grad, para ayudar a las personas amenazadas por los poderes de la oscuridad. Hemos sido creados a la imagen de la luz, la vida redimido, la muerte y el bautismo se convirtió en un templo de la Santa Llama. Recibimos la gracia de la fidelidad a nosotros que la dignidad de una manera segura, incluso en las tentaciones más difíciles de la oscuridad. En ti, Santo Marco, el orden es su guardián y protector - i tak w kółko coraz szybciej i głośniej, aż przejdzie to w ogłuszający krzyk oraz aż nie poczuje, że spływa na nią łaska i wiedza Świętego w tej chwili... oraz pokrzepiające siły tak bardzo potrzebne. Wstanie i ciągle śpiewając wersy, rzuci się na przeciwnika, uderzając go raz za razem aż nie zabije.

[Ąrie]

Mężczyzna po chwili się zatrzymał się i zaczął niechętnie na Ciebie patrzyć. Zbliżałaś się do niego, a on się kulił... i nagle wybiegł z pokoju z ogromną prędkością, a Ty usłyszałaś tylko jego szybkie kroki po schodach.

[Claudie]

~ No proszę, podziałało ~ stwierdziła zaczepiając buzdygan o pas. Ponownie uruchomiła mechanizm, odłożyła czaszkę i przeładowała pistolet. Gdy to zrobi, wyjdzie z pokoju cały czas śpiewając pieśń (ale nie tak głośno) i wyjdzie z Komandorii. Rozejrzy się i postanowi przebijać się w stronę domu Dyrektora.

[Ąrie]

Szłaś powoli, obolała, jednak nigdzie nie było dziwnego mieszczanina. Wyszłaś na zewnątrz, a wtedy usłyszałaś dochodzący od strony południowej bramy cichy, wytłumiony dźwięk gwizdka. Po nim nastąpiła przeciągająca się cisza, a nieliczni ludzie wytężali słuchu. Wtem, cała kolonia zaczęła drżeć, a ze strony portu zaczął dochodzić okropny, wcześniej przez Ciebie nigdy nie słyszany dźwięk. Zwróciłaś oczy w stronę południa i dostrzegłaś, że od strony zatoki zaczeły w niebo wzbijać się liczne kule ogniowe, pociski, które pozostawiały smugi dymu przykrywające niebo. Ogromna fala ognistych kul leciała właśnie w stronę miasta...

[Claudie]

~ Jakie to piękne ~ pomyślała dziewczyna lecz szybko otrząsnęła się i biegiem wróciła do Komandorii. Puściła się biegiem w stronę piwnicy, by ukryć się.

[Ąrie]

Szybkim biegiem udałaś się do piwnic, lochów, a po chwili ziemia zaczęła drżeć. Tąpnięcia i drżenia były potężne, jednak nic nie wskazywało na to, aby eksplozje gdzieś w pobliżu się dokonały. Po kilkunastosekundowym ostrzale, wstrząsy ustąpiły i nastała głucha cisza, jedynym słyszalnym przez Ciebie dźwiękiem było tępe dzwonienie w uszach...

[Claudie]

Trzepiąc głową od czasu do czasu postanawia wyjść na powierzchnię. Uważając na ogniste kule i gwizd, będzie poruszała się w stronę posiadłości Dyrektora, gdzie posłała Annabel.