[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Ąrie]

Poderwałaś się prędko z ziemi (ze sterczącym ostrzem w barku) na wroga i wpiłaś swoje palce w jego oczy. Ten zaczął krzyczeć, a kiedy go ugryzłaś dość dotkliwie, on ryknął i chwycił Cię za gardło. Bądź co bądź, był to rosły facet, więc siła jego była większa. Odsunął Cię od siebie, a następnie z całej siły uderzył w twarz tak mocno, że natychmiast poleciała Ci z nosa krew.
- Pierdolona szmata. - syknął. - Najpierw Cię zabiję, a potem wyrucham! - krzyknął głośniej. Po tym, zbliżył się do Ciebie i zaczął Cię z całej siły kopać w brzuch, leżącą na lewym boku. Czułaś, jak jego kopniaki dotkliwie ranią Twoje organy wewnętrzne... tak, dziwne to uczucie.

[Claudie]

Postanawia zaszokować jeszcze bardziej swojego przeciwnika ~ Błogosławiona Anno, poprowadź mnie ku ostatecznemu zwycięstwu ~ wyszarpując ostrze z własnego barku i po prostu przeszywając mu brzuch. Ostrze prowadzi ku górze i dołowi, by flaki wypłynęły mu na zewnątrz.

[Ąrie]

Mężczyzna właśnie brał zamach na kolejny potężny kop, gdy resztką siły wyszarpałaś z barku szablę (a ból był wręcz obezwładniający), a krew z niego trysnęła. Mężczyzna otrzymał uderzenie w brzuch, a następnie cięcie. Na jego twarzy wymalowało się zaskoczenie i zdziwienie, a po chwili z brzucha wypłynęła mu sterta flaków. Opadłaś na resztce sił, jednak kątem oka zobaczyłaś, że buntownik ze sztyletem w boku czołga się do działa, chcąc zapewne je odpalić...

[Claudie]

Bez słowa resztą swoich sił odbiła się od podłogi i skoczyła na przeciwnika. Będąc na nim wyrwie mu sztylet z boku i raz za razem będzie mu go wbijała w kark aż nie umrze.

[Ąrie]

Powstałaś z ciężarem i rzuciłaś się na mężczyznę, ten jednak zwrócił się do Ciebie i przyjął rękoma Twój rzut. Przeturlał się następnie i znalazł się nad Tobą, dusząc Cię wściekle obiema rękami. Zaczynało Ci już realnie brakować sił, a facet miażdżący gardło jeszcze bardziej przybliżał Cię do śmierci...

[Claudie]

Dusząc się wściekle, postanawia zrobić ostatnią rzecz, która przyszła jej do myśli. Walcząc z silniejszym od siebie mężczyzną wyszarpuje mu sztylet z boku i bez celowania wbija go raz za razem pod pachę, by ostrze dosięgło serca. Będzie biła tak aż do upadku z sił... swoich albo przeciwnika.

[Ąrie]

Wyjęłaś mu z boku sztylet, a następnie nim go pochlastałaś. Odrzuciłaś mężczyznę na bok i już byłaś wolna, on zaś martwy. Podnosząc się, dojrzałaś przez wyłom w ścianie (który przygotowali buntownicy dla armaty), że z potężnym okrętów spuszczane są setki barek i szalup wypełnionych po brzegi żołnierzami, które powoli zaczęły płynąć w kierunku portu...

[Claudie]

Oparła się o wyłom, ogarniając co się tutaj wydarzyło ~ Czyżbym poświęciła się na próżno? Po co w takim razie walczyłam? ~ myśli przebiegły jej przez głowę. Spróbuje się dźwignąć i przeszukać trupy w poszukiwaniu jakiejkolwiek czystej szmaty. Jeżeli znajdzie taką, przewiąże sobie ranę mocno by zatrzymać krwawienie i postara się przeszukać ich szukając jakichkolwiek śladów bądź tropów, które ją naprowadzą. Przy okazji przeszuka ich pod kątem amunicji do pistoletów oraz samych pistoletów z kaburami.

[Ąrie]

Każdy z nich miał jeden pistolet kyraliańskiej produkcji i dziesięć sztuk amunicji. Znalazłaś też chustę jednego z nich, która wyglądała na w miarę czystą, którą sobie przyłożyłaś obwiązałaś ranę, tamując przynajmniej częściowo krwawienie. Trochę Ci zajęło te przeszukiwanie i zauważyłaś, że barki obładowane dziwnymi rycerzami w dziwnych pancerzach, trzymającymi podłużne, lekko zakrzywione miecze już dobijały powoli do brzegu...

[Claudie]

Biorę wszystkie pistolety i amunicję do nich i pakuję do torby... powoli, by nie nadwyrężać się. Szuka swoich broni i również je przyczepia i chowa tam gdzie ich miejsce. Swój pistolet przeładowuje, chowa go do kabury i powoli wychodzi z budynku. Rozgląda się za kimś, kto mógłby jej pomóc. Przede wszystkim za jakimiś żołnierzami Imperium...

[Ąrie]

Uzbroiłaś się i wyszłaś z magazynu. Wówczas dostrzegłaś, że do całej linii brzegowej, wzdłuż całej jej długości przybijają barki i powoli wychodzą z niej Ci dziwni rycerze. Wszyscy zapewne na widok najeźdźców opuścili doki, jednak niedaleko znajdował się dzielny szybki koń, którym przybyłaś tutaj...

[Claudie]

Powoli podejdzie do konia, pogłaszcze go po pysku i wsiądzie na niego. Skieruje go w stronę obozowiska Legionu, w stronę pułkowników - Jedź mój towarzyszu, jedź. Jak wyjdziemy z tego cało, biorę Cię jako swojego konia - po czym chwyciła się mocniej i schyliła, by koń ją poprowadził...

[Ąrie]

Wsiadłaś na konia i zanim ten właściwie zaczął biec, oponenci skierowali na Ciebie muszkiety i zaczęli palić. Kobyła zarżała i stanęła dęba, o dziwo unikając kilku kul. Następnie skręcił i popędził ile sił w kopytach, zaś wokół Ciebie wszędzie nawalały pociski i kule, które jednak nie dosięgały celu. Opuściłaś po chwili port i pędziłaś traktem w górę. Gdy jednak dotarłaś do wzniesienia na którym wcześniej stali pułkownicy... ujrzałaś nic. Nikogo na nim nie było.

[Claudie]

Z siłą musiała się dźwignąć i rozejrzeć po polanie ~ Szlag by ich ~ i skierowała konia okrężną drogą od portu w kierunku Komandorii....

[Ąrie]

Zaczęłaś pędzić w kierunku Komandorii, a w porcie za sobą słyszałaś całe tłumy co chwila podnoszące okrzyki wojenne. W końcu udało Ci się dotrzeć do budynku, a koń ledwie zipiąc dosłownie opadł na bruk, aby odpocząć po okropnie forsownym galopie.