[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Claudie]

~ No proszę, i tak to wszystko? Za łatwo ~ pomyślała dziewczyna chowając dokumenty do torby (również dokument od Dyrektora) - Liczę na dalszą współpracę, oczekujcie wezwania na przesłuchanie - po czym odwróciła się i wyszła. Gdy będzie na dworze, spyta kogoś o drogę na miejski cmentarz...

[Ąrie]

Komendant nic nie odpowiedział, tylko wrócił do pracy, Ty zaś udałaś się na cmentarz, do którego drogę wskazał Ci jeden z mieszczan. Cmenatarzysko znajdowało się poza głównymi murami Nowego Vordon, więc droga nieco Ci zajęła. Słońce powoli chyli się ku horyzontowi...

[Claudie]

Dziewczyna zapamięta tylko drogę do domu, odwiedzi go następnego dnia. Teraz wróci poprzednią drogą do siedziby Zakonu, kierując się bezpośrednio do swojego pokoju....

[Ąrie]

Zanim dotarłaś do swojego mieszkania, słońce znajdowało się już na brzegu widnokręgu. Weszłaś do pokoju, a tam znajdowała się już Annabel. Dostrzegłaś również leżącą na łożu suknię, nowo przez Ciebie kupioną.

[Claudie]

Dziewczyna uśmiechnęła się widząc ostatni swój zakup oraz Annabel, po czym zaczęła się powoli rozbierać. Położyła płaszcz oraz całe uzbrojenie na krześle, po czym usiadła na nim. Kapelusz powiesiła na wieszaku i dała odpocząć sobie. Po chwili gdy brała torbę by zapoznać się z dokumentami powiedziała - Powiedz mi moja droga, jak Ci minął dzień. Mam nadzieję, że lepiej ode mnie - i zaczęła czytać pierwszą notatkę od "gbura".

[Ąrie]

- Cóż... dzisiaj nie wydarzyło się nic ciekawego, uprzątnęłam Pani pokój, a następnie chodziłam z posłaniami od Pana Komandora. A Pani jak dzień minął, jeśli spytać mogę?

//nie będę pisał całych treści notatek, jedynie co w nich zawarte
Notatka i kilka kolejnych dotyczyła wstępu do śledztwa. Rozpoznano miejsce zdarzenia - Lady Triess spała w swojej kwaterze, strzeżona od zewnątrz przez dwóch gwardzistów. Sprawca zakradł się w nieoczywisty sposób (podejrzenia padają na okna, jednak nie było na nich, co dziwnie, żadnych znaków) do łoża małżonki Dyrektora, a następnie jednym sprawnym pchnięciem przebił jej serce. Wedle zeznań gwardzistów, nie było słychać żadnych znaków, krzyków, czy oznak szarpanin - odkryta została dopiero rano przez służbę. Prześwietlono i przesłuchano gwardzistów, jednak nic nie wskazywało na to, iż mogli zostać przekupieni, czy w jakikolwiek sposób uczestniczyć w zbrodni. Nie było też żadnych śladów, poszlak, kompletnie niczego na miejscu zdarzenia, oprócz morza krwi dookoła i ciała. Nawet meble i narzędzia nie były przesunięte choćby o centymetr...

[Claudie]

- Dziękuję Ci kochana, że chciało Ci się posprzątać pokój... i wybacz za bałagan. Wiem jakie masz obowiązki, ale postaram się nie  uprzykrzać Ci życia - powiedziała dziewczyna puszczając jej oczko i zaczęła przeglądać resztę dokumentów. Podczas przeglądania powiedziała - Cóż, trochę się powłóczyłam po mieście, zapamiętałam trochę dróg. Byłam u najwyższej władzy w mieście, odwiedziłam chyba największego gbura w kolonii i kupiłam suknię, którą widziałaś. Mam pytanie kochana, ile osób wie, że jesteś służką? Chodzi mi o hmm.... kobiece wyższe sfery.

[Ąrie]

Reszta dokumentów to już żmudne i niezbyt owocne dochodzenie - przesłuchanie wszystkich obecnych w pałacu tamtego dnia, przesłuchanie całej gwardii pałacu, służby i służek, dochodzenie poszlakowe - nic nie wykazało żadnych poszlak. Ustalono jednak, że Lady Triess została po zamachu pozbawiona niewielkiego emblematu Światła wykonanego ze złota, który zawsze miała przy sobie, jednak dochodzeniowcy uznali to za zwyczajny rabunek ze względu na wartość przedmiotu.
- Bardzo ciekawy dzień Pani przeżyła. - uśmiechnęła się do Ciebie. Na pytanie początkowo odpowiedziała milczeniem, dopiero po chwili zdecydowała się na słowa. - Cóż, oprócz mieszkających tutaj, nikt nie ma podstaw, aby oceniać mnie jako służkę, ani też takiej wiedzy nie posiada. Dlaczego Pani pyta?

[Claudie]

- Bo chciałabym byś mi pomogła w pewnej sprawie - powiedziała dziewczyna odkładając dokumenty do torby i rozsiadając się na krześle - ale najpierw zanim Cię wprowadzę do niego... przygotujesz nam kąpiel?

[Ąrie]

- Ja... tak, Pani. - powiedziała, a następnie opuściła pomieszczenie, udając się po ciepłą wodę. Wróciła po kilkunastu minutach z wiadrem ciepłej wody, wlała je do wanny, następnie również zalała zimną wodą, aby wyrównać temperaturę. Uśmiechnęła się w Twoją stronę i wskazała na wannę.
- Moja Pani, kąpiel jest gotowa.

[Claudie]

Dziewczyna za ten czas gdy Annabel wyszła rozebrała się i chwilę poprzeciągała się, myśląc ciągle w jakie bagno wpadła. Gdy służka wróciła, odwzajemniła uśmiech i wchodząc do wanny powiedziała - A zamknij drzwi jeszcze proszę... i dołącz do mnie. Przedstawię Ci plan - po czym lekko chlapnęła wodą tak, by spryskać wodą Annabel... i zaczęła się śmiać.

[Ąrie]

Annabel poczyniła jak jej przykazałaś, zamykając drzwi, a następnie rozebrała się i nieśmiało dołączyła do kąpieli, spoglądając na Ciebie pytająco.

[Claudie]

- Czemu tak dziwnie patrzysz? - spytała zdziwiona dziewczyna - Myślałam, że etap wstydu mamy za sobą już? Powiedziałam Ci, że jesteś bardzo piękną osobą, tylko trzeba Cię troszkę... ukierunkować. Otóż moja droga, mam pewien plan, a Ty będziesz w nim ważnym trybikiem. Praktycznie bez Ciebie nie osiągnę celu, który sobie postawiłam - gdy mówiła, myła siebie i cały czas patrzyła na Annabel - Moim celem jest "wejście" w świat kobiet możnych. Ale znając siebie, nie chcę wchodzić tam... w oficjalnym stroju - wskazała dłonią na krzesło, gdzie miała płaszcz - tylko, w mniej oficjalnym. A Ty mi pomożesz. Chcesz poznać więcej? To proszę Cię, odwróć się do mnie plecami i połóż się na mnie. Spokojnie, utrzymam Cię i powiem Ci więcej - i uśmiechnęła się do niej.

[Ąrie]

- Tak Pani, wybacz wciąż moją wstydliwość. I... - zawahała się. - Zamieniam się w słuch.
Po wypowiedzi, dziewczyna powoli odwróciła się do Ciebie plecami i położyła, bardzo powolnie na Tobie. Poczułaś jej miękką, sprężystą i zadziwiająco jakby chłodną, zimną skórę (mimo unoszącej się nawet z wanny pary), która w dotyku była niczym aksamit.

[Claudie]

- Widzisz moja droga, będę musiała Cię pewnych rzeczy nauczyć - gdy mówiła do niej, wzięła gąbkę i powoli jeździła po jej ciele, obmywając ją dokładnie - Pewnie z czasem dotrzemy się, w ten czy inny sposób - pocałowała ją w czubek głowy i obmywała dalej - Tą suknię, którą kupiłam na targu, jest dla Ciebie. I bez żadnych ale itp. Jesteś dużo piękniejsza ode mnie, trzeba to będzie wykorzystać na naszą korzyść. To Ty moja droga będziesz grała pierwsze skrzypce podczas spotkań z możnymi kobietami - i delikatnie chwyciła ją za dłoń - nie masz zniszczonych dłoni jak na służkę, więc jesteś wyjątkowa. Dziękuję Światłości, że postawiła mi Ciebie na mojej drodze - puściła jej dłoń i przytuliła mocno, wciągając zapach jej ciała i pocałowała ją w ucho - Może to się wydawać dziwne, ale zależy mi na Tobie. Wiesz o tym? I przestań mi mówić per Pani jak jesteśmy same - po czym ciągle przytulając ją, pocałowała ją namiętnie w szyję.