[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Ąrie]

Ostrożnie zmierzyłaś w tamtym kierunku, a kiedy już wkroczyłaś do alejki, ujrzałaś skuloną Annabel, która głowę skrytą miała w ramionach. Nie podniosła wzroku na Ciebie, jedynie szlochała i zanosiła się łzami.

[Claudie]

Bez słowa ściągnęła swój płaszcz i delikatnie podniosła Annabel. Jeżeli ta wstanie, opatuli nim go i zaprowadzi do swojego pokoju...

[Ąrie]

Zbliżyłaś się do dziewczyny i chwyciłaś ją, aby spróbować podnieść, ta zaś zaniosła się płaczem.
- Nie, ja tak nie mogę Pani... nie mogę! Ja... ja mam złe przeżycia. Wybacz Pani, wybacz mi... ja nie potrafię! Ja.. ja nie potrafię! - w głosie jej słychać wyraźnie było agonię i ubolewanie, zaś ona podniosła zapłakane oczy na Ciebie, patrząc żałośnie...

[Claudie]

- Co się stało. Nie chcesz iść do mnie, nie ma sprawy. Gdzie mieszkasz? - spytała dziewczyna - Nie mam Ci czego wybaczać, bo nigdzie nie zawiniłaś. Proszę Annabel, wstań - mówiąc to pocałowała delikatnie dziewczynę w czoło. Jeżeli nie wstanie, sama usiądzie obok niej i przykryje się i ją płaszczem.

[Ąrie]

Musiałaś usiąść obok Annabel, gdyż ta nie chciała wstawać. Przykryłaś ją płaszczem, a ta przytuliła się do Ciebie... i zaczęła się zwierzać.
- Moja Pani... ja mam złe przeżycia. Zły ojciec, zły dotyk... wybacz Pani. Ja... ja chyba nie umiem. Boję się. Zwyczajnie się boję...

[Claudie]

~ No ładnie, zgwałcił ją ~ pomyślała dziewczyna i przytuliła ją mocno do siebie - Ćśś moja mała, spokojnie. Już Cię nie skrzywdzi. Będzie miał nie tylko ze mną do czynienia ~ W sumie głównie ze mną ~ ale również z całym Świętym Officjum. Przepraszam, że byłam taka nachalna... nie powinnam wymagać od Ciebie czegoś, co było wbrew Twojej woli. Od dzisiaj mieszkasz ze mną. Wszelkie sprawy załatwię z Komandorem. I nie zaprzeczaj proszę. Zaopiekuję się Tobą - mówiąc to poprawiała jej włosy i głaskała policzek - A Ty się zaopiekujesz mną. Dobrze?

[Ąrie]

Dziewczyna płakała jeszcze przez chwilę na Twoim ramieniu, jednak gdy usłyszała Twoje słowa, spojrzała Ci głęboko w oczy i łamiącym się głosem zapytała.
- Ale... moja Pani, to tak chyba nie przystoi. Nie wiem... czy Pan Komandor wyrazi zgodę... kobieta wyższego stanu z dziewczyną niższego... Moja Pani, ale... dlaczego dla mnie to robisz? To znaczy, to piękne... ale ciekawi mnie skąd taka postawa... niespotykana.

[Claudie]

- Sprawę z Komandorem zostaw mnie - odpowiedziała dziewczyna patrząc Annabel w oczy - I przestań mówić o wyższym stanie i niższym. Nie urodziłam się szlachetnie, nawet nie znam swoich rodziców. Wychowywał mnie bidul i wiara w Płomień. A powiedz mi, nie mogę zrobić trochę dobra? Mam gdzieś co myślą o mnie inni, liczy się tylko to, bym broniła Wiary. Nie chcesz być ze mną? - spytała lekko zalotnie, uśmiechając się i tuląc ją dalej.

[Ąrie]

Dziewczyna uśmiechnęła się nieznacznie i wyszeptała, ledwo słyszalnie.
- Chcę, Pani... bardzo chcę... lecz nie wiem, czy mogę...

[Claudie]

- Możesz - odpowiedziała dziewczyna starając się wstać z Annabel - Możesz jeżeli tylko zechcesz. Nie bój się. Do wszystkiego dojdziemy, w różny sposób. A póki co, kierunek łóżko, zgoda? I bez już naszych małych zabawek - po czym uśmiechnęła się do niej.

[Ąrie]

- Dziękuję. - lakonicznie odpowiedziała dziewczyna, po czym uśmiechnęła się przez łzy i wstała. Razem udałyście się w kierunku mieszkania, weszłyście do niego, a ta usiadła na łóżku, nie wiedząc co ma ze sobą począć. Była jakaś taka speszona, nieswoja.

[Claudie]

Dziewczyna zamknęła pokój na klucz by nikt im nie przeszkadzał, ponownie się rozebrała układając wszystko tak, by było w razie czegoś pod ręką i usiadła obok niej. Jeżeli Annabel pozwoli, pomoże jej się rozebrać i pójdą spać. Na dobranoc delikatnie pocałuje ją w policzek i w tuląc się do niej (albo nie, w zależności co Annabel postanowi) zaśnie. Tuż przed zaśnięciem odmówi modlitwę do Patronki, by ta nie tylko broniła jej, ale również Annabel w nadchodzących dniach i nocach...

[Ąrie]

Przytuliłaś się do swojej służącej i ucałowałaś ją w policzek na dobranoc. Zmówiłaś modlitwę i pogrążyłaś się we śnie...

Obudziło Cię kilkukrotne pukanie do drzwi, które rozległo się w pokoju. Za oknem słońce już wyglądało zza widnokręgu, był poranek, a dzień dopiero wstawał...

[Claudie]

~ Kogo kurwa mać niesie ~ pomyślała dziewczyna przecierając oczy. Już miała chwycić but i rzucić w stronę drzwi by przegonić żartownisia ale stwierdziła, że nie warto marnować dobrego buta... Przeszła do pozycji półleżącej i przeciągając się jak kot rozejrzała się po łóżku. Jeżeli zobaczy Annabel, pocałuje ją w policzek. Jeżeli nie, stwierdzi że widocznie poszła ku swoim obowiązkom. Wstała już całkowicie i ubierając się w bieliznę (by zakryć nagość, lać na opinię innych, taką ją mogą widzieć tylko bracia i siostry Inkwizytorki, Annabel i Mentorka) i gdy założy już spodnie z butami, powie głośno - WEJŚĆ - po czym zacznie dalej się ogarniać i zakładać całe wyposażenie... póki co bez płaszcza i broni.

[Ąrie]

Wstałaś ociężale i gdy już Twój umysł się aktywował dostrzegłaś, że nie ma obok Ciebie Annabel. Jak to służka, zapewne udała się do swych obowiązków. Ty zaś wstałaś i zaczęłaś się ubierać, a ten kto był za drzwiami coraz nachalniej pukał w niej, oczekując na jakiś znak. Gdy w końcu kazałaś mu wejść, drzwi otwarły się, a stanął w nich jakiś sługa.
- Pani. - ukłonił się. - Niech wybaczy mi Pani tą nachalność, jednak Komandor wzywa Panią do siebie w trybie pilnym.