[Novus Mundus: CIS] Fabuła

[Ąrie]

Udałaś się do swojego pokoju, gdzie ubrałaś się w formalny strój Inkwizycji. Pogoniłaś służącego (najprawdopodobniej służącego Aymerowi, Twojemu przyjacielowi) z wieściami do Komandora, a następnie zaczęłaś szukać Annabel. Tej jednak nigdzie nie było - kwatery służby były puste, podobnie jak cała okolica. Krzyczałaś i wołałaś... jednak Annabel nie przybywała. Wówczas, przybył z powrotem posłaniec.
- Szanowna Pani, Pan Komandor Inkwizytor posłał już ludzi, którzy sprowadzili mężczyznę do przesłuchiwania do lochów. Komandor rzekł, iż może tam Pani wejść przez Siedzibę na jego specjalne pozwolenie.

[Claudie]

Kiwnęła posłańcowi głową na zrozumienie i posłała go w poszukiwaniu Annabel. Tymczasem sama skierowała się do lochów, zabierając oczywiście również buzdygan.

[Ąrie]

Poszłaś frontalnym wejściem do Siedziby, a strażnik przy drzwiach przepuścił Cię. Droga wiodła przez obślizgłe, wąskie schodki, a po jakiś pięciu minutach marszu w dół, trafiłaś do wąskiego korytarzyka. Po lewej stronie znajduje się dwoje drzwi, po prawej to samo. Przy jednych z drzwi po lewej stał sługa, który na Twój widok otworzył drzwi, zapraszając Cię doń. Po wejściu dostrzegłaś dość obszerną celę z jedynie małym okienkiem wpuszczającym nikłe światło księżyca. W centrum, na pionowym leżysku przypięty był mężczyzna, który próbował Cię napaść, już przytomny. Obok stał stół z różnymi przyrządami do cięcia, podcinania, wykręcania, miażdżenia i... i innymi fantastycznymi wymysłami Inkwizycji, które poznałaś na zajęciach z przesłuchiwania.

[Claudie]

Dziewczyna powoli podeszła do każdego z przedmiotów tortur i powoli jeździła palcem po nich, wyobrażając sobie ile człowiek miał receptorów bólu. Odłożyła buławę na jakichś stół, tak samo również pistolet i miecz, po czym uklękła i po cichu zmówiła modlitwę. Wstała, otrzepała kolana i podeszła do drzwi. Jeżeli jest tam dalej sługa, wyda mu polecenie o przysłanie kancelisty z zapasem karter, piór i atramentu oraz o przysłanie kata. Gdy to zrobi, stanie tak, by mogła widzieć grubasa ale pozostanie w cieniu dla niego i rozpocznie obserwację jego zachowań.

[Ąrie]

Sługa pobiegł na górę wezwać potrzebnych Ci ludzi, a sama Ty stanęłaś w półcieniu i obserwowałaś miotającego się oprycha.
- Wy się zwiecie świętymi? Podła szmata! - wykrzyczał. - Jeszcze się modlisz przy mnie? Nic Ci modły nie dadzą! Bogini Nocy ukarze Was wszystkich, bałwochwalcy, heretycy, poganie, obleśniki! - darł się przeraźliwie, choć nieco piskliwie (hehe), a z ust kapały mu krople wściekłem śliny...

[Claudie]

Dziewczyna słuchała wszystkiego tego co mówi, lecz w pewnej chwili stwierdziła, że to bez sensu by się produkował. Poszukała jakiejś starej szmaty i postanowiła zakneblować mu gębę dopóki kancelista nie przyjdzie. Jeżeli będzie się dalej szarpał, ściśnie go za jaja... dosyć silnie. Jeżeli będzie próbował pluć, dostanie z pięści w nos, nie przejmując się jego stanem. Zakneblować i tak go zaknebluje. I poczeka na wezwanych ludzi.

[Ąrie]

Mężczyzna prawił coś tam jeszcze pod nosem, ale szmata (przygotowana specjalnie w tym celu) ostudziła jego zapał do gadania. Po chwili oto przybył wyznaczony kat, a także kancelista, który przysiadł sobie przy biureczku w rogu.
- No i co panie majster. - powiedział kat do grubasa. - Się zabawimy. Czekam na rozkazy, szefowo. - ostatnie zdanie skierował do Ciebie. Kat był napakowanym mężczyzną Twojego wzrostu z łysinką na głowie (w której jednak włosy próbowały się przebić). Twarz miał kaprawą, zapewne nie raz otrzymał w nią cios. Nos miał ewidentnie złamany kiedyś i nierówno nastawiony, usta wąska kreska. Łapy miał tak potężne, że czaszkę zapewne mógłby zgnieść bez problemu...

[Claudie]

- Zacznij rozpalać pręty oraz szczypce - odezwała się do kata i podeszła do kancelisty - Zacznij od normalnego wprowadzenia, data itp. Gdy będziesz gotowy, daj znać - po czym podeszła do grubasa i uśmiechnęła się złowieszczo ~ To będzie długi wieczór - pomyślała dziewczyna.

[Ąrie]

Kat uśmiechnął się parszywie i poszedł wykonywać zadanie, powoli rozgrzewając miechem niewielki piecyk znajdujący się w rogu pomieszczenia, zaś skryba wziął się za pisanie. Grubas miotał się, a w jego oczach widać było strach zmieszany z determinacją.
- Możemy zaczynać. - spokojnie rzekł pisarz, spoglądając na Ciebie bez jakichkolwiek uczuć.

[Claudie]

- Dnia (podaje datę) o wieczornej porze do Komandorii Zakonu Płomienia Światła został dostarczy więzień, który wcześniej tego samego dnia zaatakował pracownicę Świętego Officjum gdy była na rekonesansie w mieście. Napastnik dobrze wiedział co robi i jego zamiarem było zabicie pracownicy Claudii Isabelli Santangel. Inkwizytor dzięki swojemu wyszkoleniu wyszła z tej potyczki bez szwanku. Po ataku gdy więzień został unieszkodliwiony - tutaj dziewczyna zrobiła pauzę, by zobaczyć czy kancelista nadąża - pewnym dosyć powszechnym krzykiem zwróciła na siebie uwagę dwóch strażników, którzy zostali powołani jako pomocnicy i dostarczyli tego tutaj więźnia do komandorii Świętego Officjum. Więzień po przykuciu do leżyska próbował coś mówić, lecz były to na tyle obelżywe rzeczy, że Inkwizytor postanowiła zakneblować go. Kacie - zwraca się do mężczyzny - proszę odkneblować więźnia - gdy to zrobi, zada mu pytanie - Imię i skąd pochodzisz człowieku?

[Ąrie]

Skryba prędko pisał, musiał być przyzwyczajony do takiego tempa. Cóż - zapewne przez całe swe życie starzec siedział w tym miejscu i spisywał relacje z niewyobrażalnie okrutnych metod tortur. W każdym razie, kat wyjął szmatę z gęby dziada, a ten natychmiast zaczął się drzeć, jak tylko usłyszał Twe pytanie.
- Pies Cię jebał, heretyczko! Matka Nocy Was wszystkich nauczy! Ona kocha swe dzieci, strzeże ich! Matka Nocy Cię dopadnie!

[Claudie]

- Więzień odmawia odpowiedzi na pytanie - stwierdziła dziewczyna po czym bez odwracania się do kata kontynuowała - Kacie, bardzo proszę rozerwać ubranie z więźnia. Wszak przed Światłością stajemy nadzy. Gdy to uczynisz, weź szczypce i zacznij zgniatać nimi prawego sutka, po czym lewego - gdy kat będzie wykonywał czynność, powtórzy pytanie o imię więźnia i skąd pochodzi.

[Ąrie]

Kat pokornie podszedł i dosłownie jednym ruchem ręki rozerwał koszulinę i rozebrał więźnia do naga. Wtedy ujrzałaś... zgniecione, zmiażdżone, pokrwawione jaja bydlaka, których obecny stan jest Twoją zasługą.
- Wy się nazywacie pobożnymi? Ażebyś zgniła, kurwo! - krzyczał, gdy kat brał szczypce. Kiedy jednak chwycił go za sutek i wykręcił go powolnym ruchem, facet zaczął się wydzierać niemiłosiernie, krzyczeć i wić się z bólu. Prawy sutek krwawił już i był... zdezelowany, więc kat powoli chwycił się drugiego...
- Farden! Amos Farden! Kyralia! - wykrzyczał więzień, wciąż odczuwając ogromny ból.

[Claudie]

- Wystarczy na tą chwilę - powiedziała dziewczyna do kata i zwróciła się do kancelisty - Znasz tego człowieka? Albo słyszałeś o nim? Nieważne - po czym spojrzała się na więźnia i powiedziała - Widzisz Amosie, nie można było tak od razu? Powiedz mi drogi Amosie - mówiąc to chodziła wokół niego i wciągała nosem smród przestraszonego człowieka. Uwielbiała ten zapach... zaraz po spoconym ciele kochanki - Kto zlecił Ci przeprowadzenie zamachu na mnie? A może to nie ja byłam celem, a Święte Officjum?

[Ąrie]

Kancelista zaprzestał pisania, a mężczyzna przykuty do łoża obserwował Cię z pogardą. Na Twoje pytanie odpowiedział bardzo pewnie.
- Całe te wasze zgromadzenie bałwochwalców było moim celem. Wysłała mnie ona - prawdziwe bóstwo, namacalna, o ciele słodkim, ustach pięknych i obliczu tak strasznym, jak i promienistym - Matka Nocy, Bogini Cienia! - z każdym kolejnym słowem krzyczał coraz bardziej, szarpiąc się w zawiasach.