Kryształy Czasu / sesja

[Lwie Serce]

Julia z Allier

Ale on nieśmiały... Chyba dawno takiej damy jak ja nie widział - powiedziała niezwykle skromnie jakby do siebie, uśmiechając się lekko. Dobyła po tym swego brzeszczota i ruszyła do groty, poprawiając swój płaszczyk.

[huth]

Randalfian

- Cóż za urocza niewiasta, zaprawdę, Asteriusz jest wielki...
Słucha okrzykó towarzyszy i niechętnie idzie za nimi.

[Octavian]

Kafelki, które leżą na posadce mają takie zabawne literki.
SKRZYPA, TRACH!
... i z takiej śmiesznej rureczki wyleciały, komiczne strzałki.
sir Gawain wybucha mało zdrowym śmiechem po tej przygodzie, śmiał się tak swego czasu Roderyk Mściwy, gdy udało mu się jako jedynemu przeżyć bitwę z Trolami pomimo utraty oka i nogi, ale to zupełnie inna opowieść. , pozostali członkowie drużyny, dla kontrastu przez moment zachowali milczenie.
W dół jaskini prowadzi tunel, to już za szkieletami leżącymi na ziemi.
Nikt nie ma jednak pochodni, nie umie też widzieć w ciemnościach, więc nie wiadomo co jest dalej, gdyż panują tam straszliwe ciemności.

[Agis]

Ghan

Wciórności! Żadnej kości do ogryzienia... Pójdę pierwszy, jak ja się zmieszczę, to i wy przejdziecie.
Zgięty niemal wpół, osłaniając głowę bębnem, powoli rusza ciemnym korytarzem...

[Lwie Serce]

Julia z Allier

Trzasnęła dłonią w czoło na tą sytuację... Czekaj! Powie mi ktoś, co nam da tłuczenie się po ciemnym niczym noc korytarzu, skoro spostrzec nie możemy nawet czubka własnego nosa? Trzeba pomyśleć, wziąć skądś pochodnię... Magu, znasz jakiś czar oświetlający drogę?

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
- A więc prowadź Ghanie, oby bogowie mieli cię w swojej opiece, jak i mię przed chwilą - mówi rycerz i rusza tuż za towarzyszem.

[Lwie Serce]

Julia z Allier

Jak rozumiem głosu rozsądku już nie znajdę? Spytała nieco poirytowana, patrząc na towarzyszy, którzy nie weszli jeszcze do tunelu... Ja wiem, że to mało romantyczne to myślenie, ale czasem trzeba... Chyba.

[firentis]

Argjolf
Czar oświetlający, czar oświetlający... - szeptał do siebie.
Odsuńcie się niegodziwcy - krzyknął i wzniósł ręce, wypowiadając nieznane nikomu sentencje.

[huth]

Randalfian

- Otwórzcie się na łaskę Asteriusza, on nam rozświetli mroczne ścieżki! - robi krok i potyka się

[Octavian]

Aksamitne, delikatne, mieniące się trudnymi do nazwania kolorami światło oświetla salę w której stoicie. Wydaje się, że Argjolf trzyma w dłoni płomyczek, który pozwala wam kroczyć dalej.
Kilka kroków i robicie się bardzo pewnie siebie, oj panikarze ci w Ostrogarze, panikarze! Co oni tam opowiadają po tych karczmach? Straszą ludzi bzdurami, hipochondrycznie boją się pułapek w porzuconych świątyniach i wyolbrzymiają proste sprawy.
Wystarczyło, że Indianin Jan zrobił fikołka, gdy ze ściany wyskoczyło koliste ostrze, które przeleciało nad głową Randalfiana, strzygąc mu przy tym resztki włosów i po krzyku.
HA! Wkraczacie spokojni, wręcz odprężeni do czegoś co definitywnie było kiedyś świątynią zła. Ponieważ jakiś uprzejmy jegomość najwyraźniej dba o renowację zabytków, tlą się tutaj światełka w kagankach z czaszek.
                             
 Ktoś postarał się o właściwą dla takich miejsc aranżację wnętrz, zadbał aby odpowiednie rekwizyty - czaszki, stopione czarne świece, pentagramy, kraty i złowieszcze kolce tworzyły demoniczną całość, budującą atmosferę w spójny i pełen pożądanej harmonii sposób, wykazując się dużą wyobraźnią do tworzenia turpistycznych bukietów z resztek jakiś nieszczęśników. 
 Dla wielu pewnie to jednak lepiej po śmierci stać się częścią poruszającego emocje abażuru pod sufitem w pracowni alchemika, niż pozostać pamiętanym jako "ten facet, który puszczał głośno bąki i... no wiecie co... z swoją kuzynką."
 W centralny punkcie pracowni rzemieślników ludzkich ciał, bo pewnie tak o sobie mówił cech zajmujący się rutynowo wyrywaniem serc, znajduje się olbrzymia czaszka, w którą wstawiono trzy lśniące kamienie.
Indianin Jan podchodzi do niej jako pierwszy...
                         

[Bruce Campbell]

Sir Gawain
- Ha, cofnij się Indianinie, ja mam doświadczenie w walce ze złem i to ja powiniem wziąć te kamienie... pozbędę ich się... wkrótce... a tobie coś jeszcze może się stać jak dotkniesz je gołą ręką!

[firentis]

Argjolf
Odsuń się młodzieńcze! Od tych kamieni aż czuć magiczną aurę, są zaklęte, lepiej będzie, jeśli ja się nimi zajmę.

[Agis]

Ghan

Ryczy znienacka przepitym basem:
To męska rzecz, być kaleką i bez rączek pijać mleko...
Aż zrodzi się pod plandeką, mała pchła, krwiożercza pchła...
Jeszcze się tam szkielet bieli, tych co czaszkę ruszać chcieli,
Nadzieja wciąż w serc kapeli na werbelku cicho gra...

 A normalnie, to może by powierzyć to zadanie Indiana Jeansowi, dowiódł już parokroć, że wie co robi...

[Octavian]

Indianin Jan wręcz wpada w zachwyt, słysząc że chcecie podejść do kamieni.

 - Ależ proszę bardzo! Nie sądziłem, że będziecie się pchali w puł..... eeee.... w objęcia przygody. Proszę, kto chętny?

[Lwie Serce]

Julia z Allier

Hoho, no naprawdę, zaraz padnę ze śmiechu hohoho - zaśmiała się ironicznie. Tylu chętnych poszukiwań, a ja nie mam co robić. Nie ma tu kogoś do bicia? Rycerskiej przygody szukam! Mówiła gładząc sobie włosy.